Visite Église Sainte-Marie-Madeleine de Mont-Notre-Dame – Mont-Notre-Dame

Eglise des 12e et XIIIe siècle classée MH en 1886, déclassée en 1926 après les destructions de la Première Guerre mondiale à l'exception de la crypte et du mur ouest du bras nord du transept. Elle est reconstruite en 1929-1933 par les architectes Georges Grange et Louis Bourquin sur l'emplacement de l'ancienne collégiale médiévale, dynamitée par les Allemands en août 1918. L'édifice actuel, en pierre de taille, se caractérise par une silhouette imposante et des références stylistiques mêlant influences romane et gothique. L'intérieur est orné d'un répertoire décoratif diversifié : décor sculpté (chemin de croix et chaire) réalisé par le sculpteur rémois Ernest Sediey, fresques d'Eugène Chapleau, vitraux d'après des cartons de René Bour réalisés par le maître-verrier parisien Jacques Damon. Il s'agit d'un des édifices les plus importants du renouveau de l'art religieux des années 1900.

Church of the 12th and 13th centuries classified as a historic monument in 1886, declassified in 1926 after the destruction of the First World War, except for the crypt and the western wall of the northern arm of the transept. It was rebuilt in 1929-1933 by the architects Georges Grange and Louis Bourquin on the site of the old medieval collegiate church, dynamited by the Germans in August 1918. The current building, in ashlar, is characterized by an imposing silhouette and stylistic references mixing Romanesque and Gothic influences. The interior is adorned with a diversified decorative repertoire: sculpted decoration (Stations of the Cross and pulpit) by the Reims sculptor Ernest Sediey, frescoes by Eugène Chapleau, stained glass windows after cartoons by René Bour made by the Parisian master glass artist Jacques Damon. It is one of the most important buildings of the religious art revival of the 1900s.

Kirche aus dem 12. und 13. Jahrhundert, 1886 als MH klassifiziert, 1926 nach den Zerstörungen im Ersten Weltkrieg mit Ausnahme der Krypta und der Westwand des Nordarms des Querschiffs herabgestuft. Sie wurde 1929-1933 von den Architekten Georges Grange und Louis Bourquin an der Stelle der alten mittelalterlichen Stiftskirche wieder aufgebaut, die im August 1918 von den Deutschen gesprengt worden war. Das heutige Gebäude aus Quadersteinen zeichnet sich durch eine imposante Silhouette und stilistische Referenzen aus, die romanische und gotische Einflüsse vereinen. Das Innere ist mit einem vielfältigen dekorativen Repertoire geschmückt: geschnitzte Verzierungen (Kreuzweg und Kanzel) des Bildhauers Ernest Sediey aus Reims, Fresken von Eugène Chapleau, Glasfenster nach Kartons von René Bour, die von dem Pariser Glasermeister Jacques Damon angefertigt wurden. Es handelt sich um eines der bedeutendsten Bauwerke der Erneuerung der religiösen Kunst um 1900.

De kerk dateert uit de 12e en 13e eeuw en werd in 1886 geklasseerd als historisch monument. Ze werd in 1926 gedeclasseerd na de verwoesting tijdens de Eerste Wereldoorlog, met uitzondering van de crypte en de westelijke muur van de noordelijke arm van het transept. Zij werd in 1929-1933 herbouwd door de architecten Georges Grange en Louis Bourquin op de plaats van de oude middeleeuwse collegiale kerk, die in augustus 1918 door de Duitsers werd gedynamiteerd. Het huidige gebouw, opgetrokken uit essenhout, wordt gekenmerkt door een imposant silhouet en stilistische verwijzingen naar romaanse en gotische invloeden. Het interieur is versierd met een gevarieerd decoratief repertoire: gebeeldhouwde decoratie (kruisweg en preekstoel) van de Reims beeldhouwer Ernest Sediey, fresco's van Eugène Chapleau, en glas-in-loodramen gebaseerd op cartoons van René Bour en gemaakt door de Parijse meesterglasartiest Jacques Damon. Het is een van de belangrijkste gebouwen van de religieuze kunstrevival van de jaren 1900.

La iglesia data de los siglos XII y XIII y fue clasificada como monumento histórico en 1886. Fue desclasificada en 1926 tras la destrucción de la Primera Guerra Mundial, a excepción de la cripta y el muro oeste del brazo norte del crucero. Fue reconstruida en 1929-1933 por los arquitectos Georges Grange y Louis Bourquin en el emplazamiento de la antigua colegiata medieval, dinamitada por los alemanes en agosto de 1918. El edificio actual, construido en sillería, se caracteriza por una silueta imponente y referencias estilísticas que mezclan influencias románicas y góticas. El interior está adornado con un repertorio decorativo diversificado: decoración esculpida (Vía Crucis y púlpito) del escultor de Reims Ernest Sediey, frescos de Eugène Chapleau y vidrieras basadas en viñetas de René Bour y realizadas por el maestro vidriero parisino Jacques Damon. Es uno de los edificios más importantes del renacimiento del arte religioso de la década de 1900.

La chiesa, risalente ai secoli XII e XIII, è stata classificata come monumento storico nel 1886 ed è stata declassificata nel 1926 dopo le distruzioni della Prima Guerra Mondiale, ad eccezione della cripta e della parete occidentale del braccio nord del transetto. Fu ricostruita nel 1929-1933 dagli architetti Georges Grange e Louis Bourquin sul sito dell'antica collegiata medievale, fatta saltare in aria dai tedeschi nell'agosto 1918. L'edificio attuale, costruito in bugnato, è caratterizzato da una silhouette imponente e da riferimenti stilistici che mescolano influenze romaniche e gotiche. L'interno è impreziosito da un repertorio decorativo diversificato: decorazioni scultoree (Via Crucis e pulpito) dello scultore di Reims Ernest Sediey, affreschi di Eugène Chapleau e vetrate basate su cartoni di René Bour e realizzate dal maestro parigino Jacques Damon. È uno degli edifici più importanti della rinascita dell'arte religiosa del Novecento.