Tour de l'Ecorchoir

Date : 1372 Epoque : Moyen Age Type : Architecture fortifiée Statut : Propriété de la Ville d'Arles Classée Monument historique (1927) Edifiée à l’époque du reflux sécuritaire succédant à l’essor médiéval, la tour de l’Ecorchoir aura connu quelque quatre siècles de menaces et d’affrontements sporadiques. Elle borne au sud-ouest le Vieux-Bourg (aujourd’hui quartier de la Roquette) et demeure un des derniers vestiges du rempart médiéval des bords du Rhône. Après de nombreuses appellations, celle en usage aujourd’hui ne tient pourtant pas à son histoire militaire, mais à une affectation plus récente aux abattoirs de la ville. Isolée du rempart disparu, et récemment restaurée, la tour témoigne encore aujourd’hui d’une époque où un fleuve était aussi vecteur de menées guerrières. Construite en pierre, à proximité du Rhône, et encore en partie crénelée, la tour de l’Ecorchoir est haute de seize mètres. Elle est pourvue d’un escalier intérieur qui permettait de rejoindre le chemin de ronde du rempart Elle pouvait contenir quelques dizaines de soldats. Plate-forme d’artillerie et tour de guet, elle participa à bien des combats jusqu’au XVIIIe siècle. En 1758, à la demande des bateliers, on fit établir une bigue (poteau pour porter des signaux) afin de signaler l’arrivée des barques et allèges. L’édifice renouait ainsi avec sa vocation initiale de surveillance du fleuve.

Date: 1372 Era: Middle Ages Type: Fortified architecture Status: Property of the Town of Arles, listed as a national Historic Monument in 1927 Built during the decline in security which followed the mediaeval boom, Ecorchoir Tower experienced some four centuries of threats and sporadic assaults. To the south-west, it borders the Vieux-Bourg (now the La Roquette district) and remains one of the last vestiges of the mediaeval rampart on the banks of the Rhône. After having a succession of different names, the one used today is not related to its military history, but to its more recent use as the town abattoirs. The tower, isolated from the now disappeared rampart, and recently restored, still bears witness to a time when the river was also used during military manoeuvres. Built of stone near the Rhône, and still partly crenellated, the Ecorchoir Tower is 16 metres high. It has an internal staircase which led to the rampart wall walk It could contain several dozen soldiers. As an artillery platform and a watchtower, it played a role in a number of battles until the 18th century. In 1758, at the request of the boatmen, a derrick (a kind of post for carrying signals) was installed to signal the arrival of the boats and barges. The building thus reconnected with its original vocation of river surveillance.

Datum: 1372 Epoche: Mittelalter Typ: Befestigungsarchitektur Status: Eigentum der Stadt Arles, denkmalgeschützt (1927) Der Ecorchoir-Turm wurde nach dem Aufschwung des Mittelalters aus Sicherheitsbestrebungen gebaut; er erlebte etwa vier Jahrhunderte sporadischer Drohungen und Auseinandersetzungen. Er begrenzte die alte Stadt (heute Roquette-Viertel) im Südwesten und war einer der letzten Überreste der mittelalterlichen Stadtmauer am Ufer der Rhône. Nach vielen Namen gehört die heute übliche Bezeichnung jedoch nicht zu seiner militärischen Geschichte, sondern zu einer neueren Bestimmung, dem städtischen Schlachthof. Isoliert von der verschwundenen Stadtmauer und kürzlich restauriert zeugt der Turm heute von einer Zeit, als ein Fluss auch Vektor kriegerischer Machenschaften war. Aus Stein gebaut, in der Nähe der Rhone, und noch teilweise mit Zinnen versehen, ist der Ecorchoir-Turm sechzehn Meter hoch. Er besitzt eine Innentreppe, die zum Rundweg der Mauer führt Im Turm fanden einige Dutzend Soldaten Platz. Als Artillerie-Plattform und Wachturm war er an vielen Kämpfen bis ins 18. Jhd. beteiligt. 1758 ließ man auf Wunsch der Schiffer einen Mast (Signalmast) errichten, um die Ankunft der Schiffe und Leichter anzuzeigen. So knüpfte der Bau an seine ursprüngliche Aufgabe, die Überwachung des Flusses, wieder an.

Datum: 1372 Periode : Middeleeuwen Type : Versterkte architectuur Status: Eigendom van de stad Arles Geclassificeerd als historisch monument (1927) De Torre de l'Ecorchoir is gebouwd ten tijde van de veiligheidscrisis die volgde op de middeleeuwse bloei en heeft zo'n vier eeuwen van bedreigingen en sporadische confrontaties meegemaakt. Het markeert de zuidwestelijke grens van de oude stad (tegenwoordig de wijk Roquette) en blijft een van de laatste overblijfselen van de middeleeuwse stadswallen aan de oevers van de Rhône. Na vele namen is de huidige niet te danken aan het militaire verleden, maar aan het meer recente gebruik als slachthuis van de stad. Geïsoleerd van de verdwenen wal, en onlangs gerestaureerd, getuigt de toren nog steeds van een tijd waarin een rivier ook een vector voor oorlogsvoering was. De stenen Torre de l'Ecorchoir, dicht bij de Rhône, is zestien meter hoog en nog steeds gedeeltelijk gekanteld. Het heeft een binnentrap die naar de overdekte gang van de vesting leidt. Er kunnen enkele tientallen soldaten in. Als artillerieplatform en wachttoren nam het tot in de 18e eeuw deel aan vele veldslagen. In 1758 werd op verzoek van de schippers een seinpaal opgericht om de aankomst van boten en lichters aan te geven. Het gebouw keerde zo terug naar zijn oorspronkelijke functie, het bewaken van de rivier.

Fecha: 1372 Época: Edad Media Tipo: Arquitectura fortificada Estatuto: Propiedad de la ciudad de Arles catalogada como Monumento Histórico (1927) Edificada en la época del retroceso de seguridad que sucede al auge medieval, la torre del Ecorchoir conocerá cuatro siglos de amenazas y de enfrentamientos esporádicos. Limita en el suroeste con Vieux-Bourg (en la actualidad barrio de la Roquette) y sigue siendo uno de los últimos restos de la muralla medieval al borde del Ródano. Después de muchas denominaciones, la que se usa en la actualidad no depende sin embargo de su historia militar, si no de un destino más reciente para el matadero de la ciudad. Aislada de la muralla desaparecida, y recientemente restaurada, la torre es testigo aún hoy en día de un época en la que el río era también un vector de las intrigas guerreras. Construida en piedra, cerca del Ródano, y aún parcialmente almenada, la torre del Ecorchoir tiene dieciséis metros de altura. Está provista de una escalera interna que permitía llegar al camino de ronda de la muralla Podía contener una decena de soldados. Plataforma de artillería y torre de vigilancia, participó en muchos combates hasta el siglo XVIII. En 1758, a petición de los barqueros, se instaló un caballete de levantamiento (poste para colgar señales) para señalar la llegadas de las barcas y los alijadores. El edificio recuperaba así pues su vocación inicial de vigilancia del río.

Data : 1372 Epoca : Medioevo Tipo : Architettura fortificata Stato : Proprietà della Città di Arles, classificata Monumento Storico (1927) Edificata all’epoca del ripristino dell’ordine pubblico succeduto allo slancio medievale, la torre dell’Ecorchoir avrà conosciuto circa quattro secoli di minacce e di conflitti sporadici. Delimita, a sud-ovest, il Vieux-Bourg (oggi quartiere della Roquette) e rimane una delle ultime vestigia delle mura medievali sulle rive del Rodano. Dopo numerose denominazioni, quella in uso oggi non si riferisce, tuttavia, alla sua storia militare, bensì ad una destinazione più recente ai macelli della città. Isolata dalle mura scomparse, nonché recentemente restaurata, la torre testimonia ancor’oggi un’epoca in cui il fiume era altresì vettore di intrighi guerreschi. Costruita in pietra, nelle vicinanze del Rodano, e ancora parzialmente merlata, la torre dell’Ecorchoir è alta sedici metri. È provvista di una scala interna che consentiva di raggiungere il cammino di ronda delle mura. Poteva contenere alcune decine di soldati. Piattaforma di artiglieria e torre di guardia, partecipò a numerosi combattimenti fino al XVIII secolo. Nel 1758, su richiesta dei barcaioli, si fece costruire una biga (palo per sorreggere i segnali), allo scopo di segnalare l’arrivo delle barche e delle chiatte. L’edificio ritrovava così la sua vocazione iniziale di sorveglianza del fiume.