STELE PIERRE VICTOR GALTIER – Langogne

Précurseur du vaccin contre la rage. Né à Langogne le 15 octobre 1846 – mort le 24 avril 1908 à la Mulatière, près de Lyon. Il est vétérinaire et professeur titulaire, pendant trente ans, de la chaire de pathologie des maladies contagieuses, de la police sanitaire et de la législation commerciale et médicale à l’école vétérinaire de Lyon. Il est le premier à avoir développé un vaccin contre la rage (pour les animaux de laboratoire) avec des résultats expérimentaux probants. En 1907, il reçoit un témoignage d’estime en provenance de l’Institut Karolinska de Stockholm qui lui demande d’envoyer l’ensemble de ses travaux sur la rage afin de proposer sa candidature au prix Nobel de physiologie et de médecine pour l’année 1908. Il décède peu avant d’apprendre que le prix Nobel de physiologie et de médecine allait lui être attribué (le prix n’est pas décerné à titre posthume).

Precursor of the vaccine against rabies. Born in Langogne on October 15, 1846 – died on April 24, 1908 in La Mulatière, near Lyon. He was a veterinarian and professor, for thirty years, of the chair of pathology of contagious diseases, sanitary police and commercial and medical legislation at the veterinary school of Lyon. He was the first to develop a vaccine against rabies (for laboratory animals) with convincing experimental results. In 1907, he received a token of esteem from the Karolinska Institute in Stockholm, which asked him to send all of his work on rabies in order to nominate him for the Nobel Prize in Physiology and Medicine for 1908. He died shortly before learning that the Nobel Prize in Physiology and Medicine was to be awarded to him (the prize is not awarded posthumously).

Vorläufer des Impfstoffs gegen Tollwut. Geboren in Langogne am 15. Oktober 1846 – gestorben am 24. April 1908 in La Mulatière, in der Nähe von Lyon. Er war Tierarzt und 30 Jahre lang ordentlicher Professor am Lehrstuhl für Pathologie der ansteckenden Krankheiten, Gesundheitspolizei und Handels- und Medizinrecht an der Tierärztlichen Hochschule in Lyon. Er war der erste, der einen Impfstoff gegen Tollwut (für Labortiere) mit überzeugenden experimentellen Ergebnissen entwickelte. 1907 erhielt er ein Zeichen der Wertschätzung vom Karolinska-Institut in Stockholm, das ihn bat, seine gesamte Arbeit über Tollwut einzusenden, um ihn für den Nobelpreis für Physiologie und Medizin für das Jahr 1908 vorzuschlagen. Er starb kurz bevor er erfuhr, dass ihm der Nobelpreis für Physiologie und Medizin verliehen werden sollte (der Preis wird nicht posthum verliehen).

Voorloper van het rabiësvaccin. Geboren te Langogne op 15 oktober 1846 – overleden op 24 april 1908 te La Mulatière, bij Lyon. Hij was dierenarts en gedurende dertig jaar hoogleraar aan de leerstoel pathologie van besmettelijke ziekten, sanitaire politie en commerciële en medische wetgeving aan de veterinaire school van Lyon. Hij ontwikkelde als eerste een vaccin tegen hondsdolheid (voor proefdieren) met overtuigende experimentele resultaten. In 1907 ontving hij een blijk van waardering van het Karolinska Instituut in Stockholm, dat hem vroeg al zijn werk over hondsdolheid op te sturen om hem voor te dragen voor de Nobelprijs voor Fysiologie en Geneeskunde voor 1908. Hij stierf kort voordat hij vernam dat de Nobelprijs voor fysiologie en geneeskunde aan hem zou worden toegekend (de prijs wordt niet postuum toegekend).

Precursor de la vacuna contra la rabia. Nació en Langogne el 15 de octubre de 1846 y murió el 24 de abril de 1908 en La Mulatière, cerca de Lyon. Fue veterinario y profesor, durante treinta años, de la cátedra de patología de las enfermedades contagiosas, policía sanitaria y legislación comercial y médica en la escuela veterinaria de Lyon. Fue el primero en desarrollar una vacuna contra la rabia (para animales de laboratorio) con resultados experimentales convincentes. En 1907, recibió una muestra de estima del Instituto Karolinska de Estocolmo, que le pidió que enviara todos sus trabajos sobre la rabia para proponerle como candidato al Premio Nobel de Fisiología y Medicina de 1908. Murió poco antes de saber que se le iba a conceder el Premio Nobel de Fisiología y Medicina (el premio no se concede a título póstumo).

Precursore del vaccino antirabbico. Nato a Langogne il 15 ottobre 1846 – morto il 24 aprile 1908 a La Mulatière, vicino a Lione. È stato veterinario e professore, per trent'anni, della cattedra di patologia delle malattie contagiose, polizia sanitaria e legislazione commerciale e medica presso la scuola veterinaria di Lione. È stato il primo a sviluppare un vaccino contro la rabbia (per animali da laboratorio) con risultati sperimentali convincenti. Nel 1907 ricevette un segno di stima dall'Istituto Karolinska di Stoccolma, che gli chiese di inviare tutti i suoi lavori sulla rabbia per candidarlo al Premio Nobel per la Fisiologia e la Medicina del 1908. Morì poco prima di sapere che gli sarebbe stato assegnato il Premio Nobel per la Fisiologia e la Medicina (il premio non viene assegnato postumo).