Description
Le château actuel (maison bourgeoise) du milieu du XVIIIe siècle à l'entrée d'un vaste parc arboré qu'on peut apercevoir depuis la grille, a été racheté sur la fin du XVIIIe siècle par les évêques de Langres. Il servait jusqu'à la Révolution, à loger l'évêque et sa suite lors de ses visites, et servait également d'auditoire. Depuis cette époque, le château est une propriété privée qui ne se visite pas.|En face et de l'autre côté de la rue, était implanté l'imposant grenier à sel royal, administré par un procureur du roi, un procureur fiscal, un grenetier et plusieurs employés qui étaient chargés d'approvisionner trimestriellement chaque chef de famille de près de 120 villages ou hameaux environnants (selon la quotité prescrite imposée par personne).|Il ne reste aujourd'hui plus aucun vestige de cet ancien grenier à sel.
English
The present château (a middle-class house), built in the mid-18th century at the entrance to a vast park planted with trees and visible from the gate, was bought by the bishops of Langres at the end of the 18th century. Until the French Revolution, it housed the bishop and his retinue during his visits, and also served as an auditorium. Opposite and on the opposite side of the street stood the imposing royal salt granary, administered by a royal prosecutor, a tax prosecutor, a grenetier and several employees, who were responsible for supplying each head of household in the 120 or so surrounding villages and hamlets on a quarterly basis (according to the prescribed quota imposed per person).|No vestige of this former salt granary remains today.
Deutsch
Das heutige Schloss (Bürgerhaus) aus der Mitte des 18. Jahrhunderts am Eingang eines großen Parks mit Bäumen, den man vom Tor aus sehen kann, wurde Ende des 18. Jahrhunderts von den Bischöfen von Langres aufgekauft. Bis zur Revolution diente es dazu, den Bischof und sein Gefolge bei seinen Besuchen zu beherbergen, und wurde auch als Auditorium genutzt. Seit dieser Zeit ist das Schloss in Privatbesitz und kann nicht besichtigt werden.||Gegenüber und auf der anderen Straßenseite befand sich der imposante königliche Salzspeicher, der von einem Staatsanwalt des Königs, einem Steuerprokurator, einem Grenetier und mehreren Angestellten verwaltet wurde, deren Aufgabe es war, vierteljährlich jedes Familienoberhaupt aus fast 120 umliegenden Dörfern oder Weilern zu versorgen (je nach vorgeschriebener Quote, die pro Person auferlegt wurde).||Heute gibt es keine Überreste dieses alten Salzspeichers mehr.
Dutch
Het huidige château (een middenklasse huis), gebouwd in het midden van de 18e eeuw aan de ingang van een uitgestrekt bebost park dat te zien is vanaf de poort, werd aan het einde van de 18e eeuw gekocht door de bisschoppen van Langres. Tot de Revolutie werd het gebruikt om de bisschop en zijn gevolg te huisvesten tijdens zijn bezoeken en het diende ook als auditorium. Er tegenover, aan de andere kant van de straat, stond het imposante koninklijke zoutpakhuis, dat werd beheerd door een koninklijk procureur, een fiscaal procureur, een grenetier en verschillende bedienden die verantwoordelijk waren voor de driemaandelijkse bevoorrading van elk gezinshoofd in de ongeveer 120 omliggende dorpen en gehuchten met zout (volgens het voorgeschreven quotum per persoon).
Español
El actual castillo (casa burguesa), construido a mediados del siglo XVIII a la entrada de un vasto parque arbolado que se divisa desde la puerta, fue comprado a finales del siglo XVIII por los obispos de Langres. Hasta la Revolución, sirvió para alojar al obispo y a su séquito durante sus visitas, y también como auditorio. Enfrente, al otro lado de la calle, se encontraba el imponente almacén real de sal, administrado por un procurador real, un procurador fiscal, un grenetier y varios empleados que se encargaban de abastecer trimestralmente de sal a cada cabeza de familia de los cerca de 120 pueblos y aldeas de los alrededores (según la cuota prescrita impuesta por persona).|De este antiguo almacén de sal no queda hoy ningún vestigio.
Italiano
L'attuale castello (una casa borghese), costruito a metà del XVIII secolo all'ingresso di un vasto parco alberato visibile dalla porta, fu acquistato alla fine del XVIII secolo dai vescovi di Langres. Fino alla Rivoluzione, fu utilizzato per ospitare il vescovo e il suo seguito durante le sue visite e servì anche come auditorium. Di fronte, sull'altro lato della strada, si trovava l'imponente magazzino del sale reale, amministrato da un procuratore reale, da un procuratore fiscale, da un granatiere e da diversi impiegati che avevano il compito di rifornire trimestralmente di sale ogni capofamiglia dei circa 120 villaggi e borghi circostanti (secondo la quota prescritta per persona).| Di questo antico magazzino del sale non rimane oggi alcuna traccia.