Description
Depuis la fondation du prieuré Sainte-Marie-Madeleine dans le Xe siècle par l'abbé de Saint-Bénigne de Dijon, celui-ci servait d'église paroissiale pour le village nouvellement créé. Mais la construction de la forteresse par le Comte de Champagne, obligea à détruire puis à transférer le prieuré dans la nouvelle église paroissiale en 1237, qui était à la nomination de l'abbé de Saint-Bénigne de Dijon. Cette église paroissiale Sainte-Marie-Madeleine de Montigny du XIIIe siècle, a été entièrement reconstruite peu après les Guerres de Religion en grès du rhétien. Le choeur à une travée voûté d'ogives et le transept également voûté d'ogives, ont été reconstruits à la fin du XVIe siècle, par des notables locaux qui ont laissé leurs armes de part et d'autre de l'arc triomphal : les Genevois à gauche et les descendants des Saladins d'Anglure à droite. La nef à vaisseau unique lambrissé, en ruines au sortir de la Révolution, a été reconstruite en 1828, comme l'atteste une pierre commémorative au portail principal. A cette occasion, la nef a été élargie de sept mètres sur de nouvelles fondations, et la toiture surélevée à proportion, par l'entrepreneur Claude Dondot de Marac, sur les plans de l'architecte Chaussier de Chaumont. Ces travaux ont nécessité 60 voitures de pierres des carrières de Biesles (52), Châtillon (88) et Montvaudon (70). L'église de Montigny, d'aspect classique avec son clocher-porche couvert d'ardoises, est particulièrement sobre et sans aucune décoration à l'extérieur. A l'intérieur, le mobilier est plutôt remarquable. On verra en entrant à gauche l'autel des fonds dédié à St-Jean-Baptiste en bois polychrome du XVIIIe siècle. Egalement la grille du choeur en fer forgé du XVIIIe siècle, inscrite sur l'inventaire des Monuments Historiques par arrêté du 23 décembre 1925. On remarque également à droite sous l'arc triomphal, les sièges des célébrants provenant de l'abbaye de Morimond après la Révolution. Enfin, on trouve dans le mur du chevet un oculus eucharistique, destiné à honorer le saint Sacrement depuis l'extérieur en rentrant des champs, selon un dispositif assez répandu dans les églises du Bassigny. Une sacristie dans le style néogothique a été rajoutée au sud du choeur au début du XXe siècle.
English
Since the founding of the Sainte-Marie-Madeleine priory in the 10th century by the abbot of Saint-Bénigne de Dijon, it had served as the parish church for the newly-created village. However, the construction of the fortress by the Count of Champagne forced the priory to be demolished and transferred to the new parish church in 1237, which was appointed by the abbot of Saint-Bénigne de Dijon. The 13th-century parish church of Sainte-Marie-Madeleine de Montigny was completely rebuilt in rhetian sandstone shortly after the Wars of Religion. The single-bay rib-vaulted choir and rib-vaulted transept were rebuilt at the end of the 16th century by local notables who left their coats of arms on either side of the triumphal arch: the Genevois on the left and the descendants of the Saladins d'Anglure on the right. The nave with its single paneled nave, in ruins after the French Revolution, was rebuilt in 1828, as attested by a commemorative stone on the main portal. On this occasion, the nave was widened by seven meters on new foundations, and the roof proportionally raised, by contractor Claude Dondot de Marac, to plans by architect Chaussier de Chaumont. The work required 60 cars of stone from quarries in Biesles (52), Châtillon (88) and Montvaudon (70). Montigny's church, with its classic slate-roofed bell tower and porch, is particularly sober and unadorned on the outside. Inside, the furnishings are quite remarkable. On the left as you enter, you'll see the 18th-century polychrome wooden altar dedicated to St. John the Baptist. There's also the 18th-century wrought-iron choir screen, listed as a Monument Historique by decree of December 23, 1925. On the right, under the triumphal arch, are the celebrants' seats, which came from Morimond Abbey after the French Revolution. Finally, the chevet wall features a Eucharistic oculus, designed to honor the Blessed Sacrament from the outside when returning from the fields, a common feature in Bassigny churches. A neo-Gothic sacristy was added to the south of the choir at the beginning of the 20th century.
Deutsch
Seit der Gründung des Priorats Sainte-Marie-Madeleine im 10. Jahrhundert durch den Abt von Saint-Bénigne de Dijon diente dieses als Pfarrkirche für das neu gegründete Dorf. Der Bau der Festung durch den Grafen der Champagne zwang jedoch dazu, das Priorat zu zerstören und dann 1237 in die neue Pfarrkirche zu verlegen, die vom Abt von Saint-Bénigne de Dijon ernannt wurde. Diese Pfarrkirche Sainte-Marie-Madeleine de Montigny aus dem 13. Jahrhundert wurde kurz nach den Religionskriegen vollständig aus rhätischem Sandstein wiederaufgebaut. Der einjochige Chor mit Kreuzrippengewölbe und das ebenfalls kreuzrippengewölbte Querschiff wurden Ende des 16. Jahrhunderts von örtlichen Honoratioren wiederaufgebaut, die ihre Wappen auf beiden Seiten des Triumphbogens hinterließen: die Genfer auf der linken Seite und die Nachfahren der Saladin von Anglure auf der rechten Seite. Das einschiffige, getäfelte Kirchenschiff, das nach der Revolution in Trümmern lag, wurde 1828 wieder aufgebaut, wie ein Gedenkstein am Hauptportal bezeugt. Bei dieser Gelegenheit wurde das Kirchenschiff auf einem neuen Fundament um sieben Meter verbreitert und das Dach proportional angehoben. Dies geschah durch den Bauunternehmer Claude Dondot aus Marac nach den Plänen des Architekten Chaussier aus Chaumont. Für diese Arbeiten wurden 60 Wagen mit Steinen aus den Steinbrüchen von Biesles (52), Châtillon (88) und Montvaudon (70) benötigt. Die Kirche von Montigny, die mit ihrem schiefergedeckten Glockenturm-Portal ein klassisches Aussehen hat, ist besonders schlicht und außen ohne jegliche Verzierung. Im Inneren ist das Mobiliar eher bemerkenswert. Beim Betreten des Gebäudes sieht man links den dem Heiligen Johannes dem Täufer gewidmeten Altar aus polychromem Holz aus dem 18. Jahrhundert, das per Erlass vom 23. Dezember 1925 in das Verzeichnis der historischen Monumente aufgenommen wurde. Auf der rechten Seite unter dem Triumphbogen befinden sich die Sitze der Zelebranten, die nach der Revolution aus der Abtei von Morimond stammen. Schließlich findet man in der Mauer des Kopfendes ein eucharistisches Oculus, das dazu bestimmt war, das Allerheiligste von außen zu ehren, wenn man von den Feldern zurückkehrte, gemäß einer in den Kirchen des Bassigny recht verbreiteten Vorrichtung. Jahrhunderts wurde südlich des Chors eine Sakristei im neogotischen Stil hinzugefügt.
Dutch
Sinds de stichting van de priorij Sainte-Marie-Madeleine in de 10e eeuw door de abt van Saint-Bénigne de Dijon, diende deze als parochiekerk voor het pas ontstane dorp. Door de bouw van het fort door de graaf van Champagne werd de priorij echter vernietigd en in 1237 overgebracht naar de nieuwe parochiekerk, die werd aangesteld door de abt van Saint-Bénigne de Dijon. De 13e-eeuwse parochiekerk van Sainte-Marie-Madeleine de Montigny werd kort na de Godsdienstoorlogen volledig herbouwd in Rhätische zandsteen. Het koor met een ribgewelf en het transept met ribgewelf werden aan het einde van de 16e eeuw herbouwd door plaatselijke notabelen die hun wapenschilden aan weerszijden van de triomfboog lieten aanbrengen: de Genevois aan de linkerkant en de afstammelingen van de Saladins d'Anglure aan de rechterkant. Het schip met één paneel lag aan het einde van de Revolutie in puin en werd in 1828 herbouwd, zoals blijkt uit een gedenksteen bij de hoofdingang. Bij deze gelegenheid werd het schip met zeven meter verbreed op nieuwe funderingen en werd het dak evenredig verhoogd door aannemer Claude Dondot de Marac, naar plannen van architect Chaussier de Chaumont. Voor het werk waren 60 wagens steen nodig uit steengroeven in Biesles (52), Châtillon (88) en Montvaudon (70). De kerk in Montigny, met zijn klassieke klokkentoren met leien dak en portiek, is bijzonder sober, zonder versiering aan de buitenkant. Binnen is het meubilair heel opmerkelijk. Links bij binnenkomst zie je het polychrome houten altaar gewijd aan Johannes de Doper uit de 18e eeuw. Er is ook het smeedijzeren koorhek uit de 18e eeuw, dat op de monumentenlijst staat bij besluit van 23 december 1925. Rechts, onder de triomfboog, staan de celebrantenstoelen, die na de Revolutie afkomstig zijn van de abdij van Morimond. Tot slot is er een eucharistische oculus in de chevetmuur, ontworpen om het Heilig Sacrament van buitenaf te eren wanneer men terugkeert van het veld, een veel voorkomend kenmerk in kerken in de Bassigny regio. Een neogotische sacristie werd toegevoegd ten zuiden van het koor aan het begin van de 20e eeuw.
Español
Desde la fundación del priorato de Sainte-Marie-Madeleine en el siglo X por el abad de Saint-Bénigne de Dijon, había servido como iglesia parroquial del pueblo recién creado. Sin embargo, la construcción de la fortaleza por el conde de Champaña obligó a demoler el priorato y a trasladarlo a la nueva iglesia parroquial en 1237, nombrada por el abad de Saint-Bénigne de Dijon. La iglesia parroquial de Sainte-Marie-Madeleine de Montigny, del siglo XIII, fue completamente reconstruida en arenisca rética poco después de las Guerras de Religión. El coro con bóveda de crucería de una sola nave y el crucero con bóveda de crucería fueron reconstruidos a finales del siglo XVI por notables locales que dejaron sus escudos de armas a ambos lados del arco triunfal: los ginebrinos a la izquierda y los descendientes de los Saladinos de Anglure a la derecha. La nave, de un solo paño, estaba en ruinas al final de la Revolución y fue reconstruida en 1828, como atestigua una lápida conmemorativa en la entrada principal. En esta ocasión, la nave se ensanchó siete metros sobre nuevos cimientos y el tejado se elevó proporcionalmente, obra del contratista Claude Dondot de Marac, según planos del arquitecto Chaussier de Chaumont. Se necesitaron 60 carros de piedra de las canteras de Biesles (52), Châtillon (88) y Montvaudon (70). La iglesia de Montigny, con su clásico campanario y pórtico de pizarra, es particularmente sobria, sin decoración exterior. En el interior, el mobiliario es notable. Al entrar, a la izquierda, se encuentra el altar de madera policromada dedicado a San Juan Bautista, que data del siglo XVIII. También está el coro de hierro forjado del siglo XVIII, declarado Monumento Histórico por decreto de 23 de diciembre de 1925. A la derecha, bajo el arco de triunfo, se encuentran los asientos de los celebrantes, procedentes de la abadía de Morimond tras la Revolución. Por último, hay un óculo eucarístico en el muro de la cabecera, diseñado para honrar al Santísimo Sacramento desde el exterior al regresar de los campos, una característica común en las iglesias de la región de Bassigny. A principios del siglo XX se añadió una sacristía neogótica al sur del coro.
Italiano
Dalla fondazione del priorato di Sainte-Marie-Madeleine nel X secolo da parte dell'abate di Saint-Bénigne de Dijon, esso fungeva da chiesa parrocchiale del villaggio appena creato. Tuttavia, la costruzione della fortezza da parte del conte di Champagne costrinse a distruggere il priorato e a trasferirlo nella nuova chiesa parrocchiale nel 1237, nominata dall'abate di Saint-Bénigne de Dijon. La chiesa parrocchiale di Sainte-Marie-Madeleine de Montigny, risalente al XIII secolo, fu completamente ricostruita in pietra arenaria retica poco dopo le guerre di religione. Il coro a una sola campata con volta a crociera e il transetto con volta a crociera furono ricostruiti alla fine del XVI secolo da notabili locali che lasciarono i loro stemmi su entrambi i lati dell'arco trionfale: i Genevois a sinistra e i discendenti dei Saladini d'Anglure a destra. La navata, a un solo pannello, era in rovina alla fine della Rivoluzione e fu ricostruita nel 1828, come testimonia una pietra commemorativa all'ingresso principale. In quell'occasione, la navata fu allargata di sette metri su nuove fondamenta e il tetto fu innalzato in proporzione dall'appaltatore Claude Dondot de Marac, su progetto dell'architetto Chaussier de Chaumont. I lavori richiesero 60 vagoni di pietra provenienti dalle cave di Biesles (52), Châtillon (88) e Montvaudon (70). La chiesa di Montigny, con il suo classico campanile con tetto in ardesia e il portico, è particolarmente sobria, senza decorazioni esterne. All'interno, l'arredamento è notevole. Sulla sinistra, entrando, si trova l'altare in legno policromo dedicato a San Giovanni Battista, risalente al XVIII secolo. Vi è anche lo schermo del coro in ferro battuto del XVIII secolo, classificato come Monumento Storico con decreto del 23 dicembre 1925. A destra, sotto l'arco trionfale, si trovano i sedili dei celebranti, provenienti dall'Abbazia di Morimond dopo la Rivoluzione. Infine, nel muro di cinta si trova un oculo eucaristico, progettato per onorare il Santissimo Sacramento dall'esterno al ritorno dai campi, una caratteristica comune alle chiese della regione di Bassigny. All'inizio del XX secolo è stata aggiunta una sacrestia neogotica a sud del coro.