Description
Quatrième sanctuaire construit en ce lieu, l'église a souffert des guerres de religions. Après son pillage par les Huguenots, il a fallu la fermer au culte pendant plusieurs décennies. La reconstruction qui s'imposait en 1856 s'est accompagnée d'un agrandissement nécessaire à l'accueil d'une paroisse en pleine expansion, suivi de la pose des vitraux et la construction de la voûte.
Bernard Bénézet, peintre toulousain, a été appelé pour décorer les murs du choeur, et Sicardou, sculpteur toulousain, a réalisé l'autel de marbre et d'onyx. Quand au lambris de bois qui entoure le choeur, il a été réalisé par un artisan villemurien.
Le clocher, édifié en 1875, reçut alors la grosse cloche appelée "le souc" sans doute en raison de son énorme contre poids de bois.
C'est la pièce la plus ancienne du monument, car elle provient de l'église précédente.
Le clocher abrite aujourd'hui 3 cloches nommées "Germaine", "Monseigneur" et "Alain-Marie".
English
As the fourth sanctuary built in this place, the church has suffered from the wars of religion. After being pillaged by the Huguenots, it had to be closed to worship for several decades. The reconstruction that was necessary in 1856 was accompanied by an extension necessary to accommodate a growing parish, followed by the installation of stained glass windows and the construction of the vault.
Bernard Bénézet, a painter from Toulouse, was called in to decorate the walls of the choir, and Sicardou, a sculptor from Toulouse, made the altar in marble and onyx. As for the wooden panelling that surrounds the choir, it was made by a craftsman from Villemur.
The bell tower, built in 1875, received the big bell called "le souc" probably because of its enormous counterweight of wood.
It is the oldest part of the monument, as it comes from the previous church.
The bell tower now houses 3 bells named "Germaine", "Monseigneur" and "Alain-Marie".
Deutsch
Als viertes Heiligtum, das an diesem Ort errichtet wurde, litt die Kirche unter den Religionskriegen. Nachdem sie von den Hugenotten geplündert worden war, musste sie mehrere Jahrzehnte lang für den Gottesdienst geschlossen werden. Der Wiederaufbau, der 1856 notwendig wurde, ging mit einer Vergrößerung einher, die für die Aufnahme einer wachsenden Gemeinde notwendig war, gefolgt vom Einsetzen der Glasfenster und dem Bau des Gewölbes.
Bernard Bénézet, ein Maler aus Toulouse, wurde hinzugezogen, um die Wände des Chors zu gestalten, und Sicardou, ein Bildhauer aus Toulouse, fertigte den Altar aus Marmor und Onyx an. Die Holzvertäfelung, die den Chor umgibt, wurde von einem Handwerker aus Villemur angefertigt.
Der Glockenturm wurde 1875 errichtet und erhielt damals die große Glocke, die wahrscheinlich wegen ihres enormen hölzernen Gegengewichts "le souc" genannt wurde.
Sie ist das älteste Stück des Monuments, da sie von der Vorgängerkirche stammt.
Der Glockenturm beherbergt heute drei Glocken mit den Namen "Germaine", "Monseigneur" und "Alain-Marie".
Dutch
Het vierde heiligdom dat op deze plaats werd gebouwd, de kerk leed onder de godsdienstoorlogen. Nadat het door de Hugenoten was geplunderd, moest het enkele tientallen jaren voor de eredienst worden gesloten. De verbouwing die in 1856 nodig was, ging gepaard met een uitbreiding die nodig was voor een groeiende parochie, gevolgd door de installatie van glas-in-loodramen en de bouw van het gewelf.
Bernard Bénézet, een schilder uit Toulouse, werd ingeschakeld om de muren van het koor te versieren, en Sicardou, een beeldhouwer uit Toulouse, maakte het altaar van marmer en onyx. De houten lambrisering rond het koor is gemaakt door een ambachtsman uit Villemur.
De klokkentoren, gebouwd in 1875, kreeg de grote klok genaamd "le souc", waarschijnlijk vanwege het enorme houten contragewicht.
Het is het oudste deel van het monument, want het komt uit de vorige kerk.
De klokkentoren herbergt nu 3 klokken genaamd "Germaine", "Monseigneur" en "Alain-Marie".
Español
El cuarto santuario que se construyó en este lugar, la iglesia sufrió las guerras de religión. Después de ser saqueada por los hugonotes, tuvo que ser cerrada al culto durante varias décadas. La reconstrucción que fue necesaria en 1856 fue acompañada de una ampliación necesaria para dar cabida a una parroquia en crecimiento, seguida de la instalación de vidrieras y la construcción de la bóveda.
Bernard Bénézet, pintor de Toulouse, fue llamado para decorar las paredes del coro, y Sicardou, escultor de Toulouse, creó el altar de mármol y ónice. En cuanto al revestimiento de madera que rodea el coro, fue realizado por un artesano villemuriano.
El campanario, construido en 1875, recibió la gran campana llamada "le souc", probablemente por su enorme contrapeso de madera.
Es la parte más antigua del monumento, ya que procede de la iglesia anterior.
El campanario alberga ahora 3 campanas llamadas "Germaine", "Monseigneur" y "Alain-Marie".
Italiano
Quarto santuario costruito su questo sito, la chiesa ha sofferto per le guerre di religione. Dopo essere stata saccheggiata dagli Ugonotti, dovette essere chiusa al culto per diversi decenni. La ricostruzione che si rese necessaria nel 1856 fu accompagnata da un ampliamento necessario per accogliere una parrocchia in crescita, seguito dall'installazione di vetrate e dalla costruzione della volta.
Bernard Bénézet, pittore di Tolosa, fu chiamato a decorare le pareti del coro, mentre Sicardou, scultore di Tolosa, realizzò l'altare in marmo e onice. Il rivestimento ligneo che circonda il coro è stato realizzato da un artigiano di Villemuri.
Il campanile, costruito nel 1875, ha accolto la grande campana chiamata "le souc", probabilmente per il suo enorme contrappeso in legno.
È la parte più antica del monumento, poiché proviene dalla chiesa precedente.
Il campanile ospita oggi 3 campane chiamate "Germaine", "Monseigneur" e "Alain-Marie".