Description
L'édifice rappelle, par son plan et surtout son déambulatoire et ses absides orientées, la fameuse abbatiale de Conques.
Au XIIème siècle, suite à de nombreuses attaques, l'église est transformée en véritable bâtiment de défense. La toiture intérieure est supprimée et les bas-côtés sont exhaussés. L'église est confortée de murs épais percés de meurtrières. Un triforium vient se superposer au déambulatoire existant, dont le toit reposait auparavant sur les colonettes extérieures des trois chapelles. Au cours des travaux de restauration, on a découvert une pierre d'autel du Xème siècle, consacrée par l'Evêque Deusdet.
En 1524, l'Evêque François d'Estaing demande son agrandissement pour accueillir tous les paroissiens. Les dernières travées sont achevées en 1530, sous l'épiscopat de Georges d'Armagnac, son successeur.
Attaquée à plusieurs reprises, les Huguenots l'incendient en 1586. Des traces sont encore visibles dans un escalier intérieur.
Par ailleurs, l'église abritait un buste-reliquaire contenant deux épines de la couronne du Christ, certifiées authentiques et rapportées de Terre Sainte par Géraud de Curières et son frère Hugues. Ce reliquaire, mis sous clef hors de l'église, est promené à travers le village au cours d'une procession portant le nom de Ste Epine, qui a lieu chaque année le 2ème dimanche du mois de juillet.
Dans l'une des chapelles du déambulatoire, on peut voir une statue de Sainte Eulalie.
En 1923, l'église est classée Monument Historique.
English
The building reminds, by its plan and especially its ambulatory and its oriented apses, the famous abbey church of Conques.
In the 12th century, following numerous attacks, the church was transformed into a real defense building. The interior roof was removed and the side aisles were raised. The church was reinforced with thick walls pierced with loopholes. A triforium was added to the existing ambulatory, the roof of which had previously rested on the exterior colonettes of the three chapels. During the restoration work, an altar stone from the 10th century, consecrated by Bishop Deusdet, was discovered.
In 1524, Bishop François d'Estaing requested that the church be enlarged to accommodate all the parishioners. The last bays were completed in 1530, under the episcopate of Georges d'Armagnac, his successor.
Attacked several times, the Huguenots set it on fire in 1586. Traces of this attack are still visible in an interior staircase.
In addition, the church housed a reliquary bust containing two thorns from the crown of Christ, certified authentic and brought back from the Holy Land by Géraud de Curières and his brother Hugues. This reliquary, locked outside the church, is carried through the village during a procession named after Saint Thorn, which takes place every year on the second Sunday of July.
In one of the chapels of the ambulatory, a statue of Saint Eulalie can be seen.
In 1923, the church was classified as a historical monument.
Deutsch
Das Gebäude erinnert mit seinem Grundriss und vor allem mit seinem Chorumgang und den ausgerichteten Apsiden an die berühmte Abteikirche von Conques.
Im 12. Jahrhundert wird die Kirche nach zahlreichen Angriffen zu einem echten Verteidigungsgebäude umgebaut. Das Innendach wird entfernt und die Seitenschiffe werden erhöht. Die Kirche wurde mit dicken, von Schießscharten durchbrochenen Mauern verstärkt. Ein Triforium wurde über den bestehenden Umgang gelegt, dessen Dach zuvor auf den äußeren Kolonetten der drei Kapellen ruhte. Im Zuge der Restaurierungsarbeiten wurde ein Altarstein aus dem 10. Jahrhundert entdeckt, der von Bischof Deusdet geweiht worden war.
Im Jahr 1524 forderte Bischof François d'Estaing eine Vergrößerung der Kirche, um alle Gemeindemitglieder aufnehmen zu können. Die letzten Joche wurden 1530 unter dem Episkopat von Georges d'Armagnac, seinem Nachfolger, fertiggestellt.
Die Kirche wurde mehrmals angegriffen und 1586 von den Hugenotten in Brand gesteckt. Spuren davon sind heute noch in einer Innentreppe zu sehen.
Außerdem beherbergte die Kirche ein Büstenreliquiar mit zwei Dornen aus der Krone Christi, die von Géraud de Curières und seinem Bruder Hugues aus dem Heiligen Land mitgebracht und als echt bestätigt worden waren. Dieser Reliquienschrein, der außerhalb der Kirche unter Verschluss gehalten wird, wird während einer Prozession mit dem Namen Ste Epine durch das Dorf getragen, die jedes Jahr am zweiten Sonntag im Juli stattfindet.
In einer der Kapellen des Déambulatoire befindet sich eine Statue der Heiligen Eulalie.
Im Jahr 1923 wurde die Kirche als historisches Monument klassifiziert.
Dutch
Het gebouw doet denken aan de beroemde abdijkerk van Conques, met zijn plattegrond en vooral zijn kooromgang en georiënteerde absiden.
In de 12e eeuw werd de kerk, na talrijke aanvallen, omgevormd tot een echt verdedigingsgebouw. Het binnendak werd verwijderd en de zijbeuken werden verhoogd. De kerk werd versterkt met dikke muren met schietgaten. Een triforium werd toegevoegd aan de bestaande kooromgang, waarvan het dak voorheen rustte op de buitenste kolommen van de drie kapellen. Tijdens de restauratiewerkzaamheden werd een door bisschop Deusdet gewijde altaarsteen uit de 10e eeuw ontdekt.
In 1524 vroeg bisschop François d'Estaing de kerk te vergroten om alle parochianen te kunnen ontvangen. De laatste traveeën werden voltooid in 1530, onder het bisschopsambt van Georges d'Armagnac, zijn opvolger.
Meerdere malen aangevallen, staken de Hugenoten in 1586 de kerk in brand. Sporen van de brand zijn nog zichtbaar in een binnentrap.
De kerk herbergde ook een reliekschrijn met twee doornen van de kroon van Christus, als authentiek verklaard en meegebracht uit het Heilige Land door Géraud de Curières en zijn broer Hugues. Dit reliekschrijn, dat buiten de kerk is opgesloten, wordt door het dorp gedragen in een processie genaamd Sint Doornen, die elk jaar op de tweede zondag van juli plaatsvindt.
In een van de kapellen in de kooromgang staat een beeld van de heilige Eulalia.
In 1923 werd de kerk geklasseerd als historisch monument.
Español
El edificio recuerda, por su planta y sobre todo por su girola y ábsides orientados, a la famosa iglesia abacial de Conques.
En el siglo XII, tras numerosos ataques, la iglesia se transformó en un verdadero edificio de defensa. Se eliminó el tejado interior y se elevaron las naves laterales. La iglesia se reforzó con gruesos muros perforados con aspilleras. Se añadió un triforio al deambulatorio existente, cuyo techo descansaba anteriormente sobre las columnatas exteriores de las tres capillas. Durante las obras de restauración, se descubrió una piedra de altar del siglo X, consagrada por el obispo Deusdet.
En 1524, el obispo François d'Estaing solicitó la ampliación de la iglesia para dar cabida a todos los feligreses. Los últimos tramos se terminaron en 1530, bajo el episcopado de Georges d'Armagnac, su sucesor.
Atacada varias veces, los hugonotes le prendieron fuego en 1586. Las huellas del incendio aún son visibles en una escalera interior.
La iglesia albergaba también un busto relicario que contenía dos espinas de la corona de Cristo, certificadas auténticas y traídas de Tierra Santa por Géraud de Curières y su hermano Hugues. Este relicario, encerrado fuera de la iglesia, se pasea por el pueblo en una procesión llamada de San Espino, que tiene lugar todos los años el segundo domingo de julio.
En una de las capillas de la girola se puede ver una estatua de Santa Eulalia.
En 1923, la iglesia fue clasificada como monumento histórico.
Italiano
L'edificio ricorda la famosa chiesa abbaziale di Conques, con la sua pianta e soprattutto il deambulatorio e le absidi orientate.
Nel XII secolo, in seguito a numerosi attacchi, la chiesa fu trasformata in un vero e proprio edificio di difesa. Il tetto interno fu rimosso e le navate laterali furono rialzate. La chiesa fu rinforzata con muri spessi e forati da feritoie. Al deambulatorio esistente, il cui tetto poggiava in precedenza sulle colonne esterne delle tre cappelle, fu aggiunto un triforio. Durante i lavori di restauro fu scoperta una pietra d'altare del X secolo, consacrata dal vescovo Deusdet.
Nel 1524, il vescovo François d'Estaing chiese che la chiesa fosse ampliata per accogliere tutti i parrocchiani. Le ultime campate furono completate nel 1530, sotto l'episcopato di Georges d'Armagnac, suo successore.
Attaccata più volte, gli ugonotti le diedero fuoco nel 1586. Le tracce dell'incendio sono ancora visibili in una scala interna.
La chiesa ospitava anche un busto reliquiario contenente due spine della corona di Cristo, certificate autentiche e riportate dalla Terra Santa da Géraud de Curières e da suo fratello Hugues. Questo reliquiario, chiuso all'esterno della chiesa, viene portato in giro per il villaggio in una processione chiamata delle Spine, che si svolge ogni anno la seconda domenica di luglio.
In una delle cappelle del deambulatorio si trova la statua di Sant'Eulalia.
Nel 1923 la chiesa è stata classificata come monumento storico.