ANCIENNE MAISON-FORTE DE MUSSEAU – Vals-des-Tilles

Au fond de la cour de cette maison, on trouve les gravats de l’ancienne maison-forte de Musseau aujourd’hui détruite, qui était la demeure de la famille Duval. Il n’en reste plus que deux bouches à feu de la fin du XVe siècle dans les angles du ressaut à l’entrée sur la rue, qui en protégeaient l’entrée. Pas de visite : site privé visible uniquement de l'extérieur.

At the far end of the courtyard of this house, we find the rubble of the now-destroyed Musseau fortified house, once the home of the Duval family. All that remains are two late 15th-century fire hydrants in the corners of the recess at the street entrance, which protected the entrance. Not open to the public: this private site can only be viewed from the outside.

Am Ende des Hofes dieses Hauses findet man den Schutt des alten, heute zerstörten Maison-forte de Musseau, das der Wohnsitz der Familie Duval war. Jahrhundert in den Ecken des Vorsprungs am Eingang zur Straße, die den Eingang schützten. Keine Besichtigung: Die private Anlage ist nur von außen sichtbar.

Aan het uiteinde van de binnenplaats van dit huis ligt het puin van het voormalige versterkte huis Musseau, dat nu verwoest is en waar de familie Duval woonde. Alles wat overblijft zijn twee brandkranen uit het einde van de 15e eeuw in de hoeken van de nis bij de ingang van de straat, die de ingang beschermde. Niet toegankelijk voor het publiek: deze privéplek kan alleen van buitenaf worden bekeken.

En el extremo del patio de esta casa se encuentran los escombros de la antigua casa fortificada de Musseau, hoy destruida, que fue el hogar de la familia Duval. Sólo quedan dos bocas de incendio de finales del siglo XV en las esquinas del rebaje de la entrada a la calle, que protegían la entrada. No está abierto al público: este lugar privado sólo puede contemplarse desde el exterior.

All'estremità del cortile di questa casa si trovano le macerie dell'antica casa fortificata di Musseau, oggi distrutta, che ospitava la famiglia Duval. Tutto ciò che rimane sono due idranti della fine del XV secolo agli angoli della nicchia all'ingresso della strada, che proteggevano l'entrata. Non aperto al pubblico: questo sito privato può essere visitato solo dall'esterno.