Description
On parle souvent de chemins creux mais savez-vous pourquoi ? En fait, il a une définition bien précise : un chemin creux ou chemin de service sur le cadastre est un passage situé entre deux talus, plantés d’arbres formant des haies. Le talus est constitué de pierres ou de mottes de terre. Ces chemins jouent un rôle agronomique (conservation de l’eau et de la matière organique) et constituent une voie traditionnelle de circulation en reliant les parcelles agricoles aux villages, hameaux et fermes. Là où ils ont été conservés, ils augmentent la biodiversité locale et constituent des corridors écologiques. Ces sentiers caractérisent le paysage bocager (Maine, Normandie…). Avec la mécanisation agricole des années 1950/1960, nombres de ces chemins ont disparu.
English
We often talk about sunken paths, but do you know why? In fact, there is a very specific definition: a sunken path—or “service path” as it appears on the cadastral map—is a passageway situated between two embankments lined with trees that form hedges. The embankments are made of stones or clods of earth. These paths serve an agronomic purpose (conserving water and organic matter) and are traditional thoroughfares connecting agricultural plots to villages, hamlets, and farms. Where they have been preserved, they enhance local biodiversity and serve as ecological corridors. These paths are characteristic of the bocage landscape (Maine, Normandy, etc.). With the mechanization of agriculture in the 1950s and 1960s, many of these paths disappeared.
Deutsch
Man spricht oft von „Chemin creux“, aber wissen Sie auch, warum? Tatsächlich gibt es dafür eine ganz genaue Definition: Ein „Chemin creux“ oder im Kataster als „Chemin de service“ bezeichneter Weg ist ein Durchgang zwischen zwei Böschungen, die mit Bäumen bepflanzt sind und so eine Hecke bilden. Die Böschungen bestehen aus Steinen oder Erdklumpen. Diese Wege spielen eine agronomische Rolle (Erhaltung von Wasser und organischer Substanz) und bilden einen traditionellen Verkehrsweg, der landwirtschaftliche Parzellen mit Dörfern, Weilern und Bauernhöfen verbindet. Dort, wo sie erhalten geblieben sind, fördern sie die lokale Artenvielfalt und bilden ökologische Korridore. Diese Wege prägen die Heckenlandschaft (Maine, Normandie?). Mit der Mechanisierung der Landwirtschaft in den 1950er- und 1960er-Jahren sind viele dieser Wege verschwunden.
Dutch
Er wordt vaak gesproken over ‘chemin creux’, maar weet u ook waarom? Er is namelijk een heel precieze definitie: een ‘chemin creux’ of ‘chemin de service’ in het kadaster is een doorgang tussen twee taluds die beplant zijn met bomen die een haag vormen. De talud bestaat uit stenen of kluiten aarde. Deze paden spelen een agronomische rol (het vasthouden van water en organisch materiaal) en vormen een traditionele verkeersweg die landbouwpercelen verbindt met dorpen, gehuchten en boerderijen. Waar ze bewaard zijn gebleven, vergroten ze de lokale biodiversiteit en vormen ze ecologische corridors. Deze paden zijn kenmerkend voor het bocagelandschap (Maine, Normandië…). Door de mechanisering van de landbouw in de jaren 1950/1960 zijn veel van deze paden verdwenen.
Español
A menudo se habla de caminos hundidos, pero ¿sabes por qué? De hecho, tiene una definición muy precisa: un camino hundido o camino de servicio, según el catastro, es un paso situado entre dos taludes, plantados con árboles que forman setos. El talud está formado por piedras o terrones de tierra. Estos caminos desempeñan una función agronómica (conservación del agua y de la materia orgánica) y constituyen una vía tradicional de circulación que conecta las parcelas agrícolas con los pueblos, las aldeas y las granjas. Allí donde se han conservado, aumentan la biodiversidad local y constituyen corredores ecológicos. Estos senderos caracterizan el paisaje de setos (Maine, Normandía…). Con la mecanización agrícola de los años 1950 y 1960, muchos de estos caminos desaparecieron.
Italiano
Si parla spesso di “sentieri incassati”, ma sapete perché? In realtà, esiste una definizione ben precisa: un sentiero incassato, o “sentiero di servizio” secondo il catasto, è un passaggio situato tra due terrapieni, piantumati con alberi che formano delle siepi. Il terrapieno è costituito da pietre o zolle di terra. Questi sentieri svolgono una funzione agronomica (conservazione dell’acqua e della materia organica) e costituiscono una via di comunicazione tradizionale che collega gli appezzamenti agricoli ai villaggi, alle frazioni e alle fattorie. Laddove sono stati conservati, aumentano la biodiversità locale e costituiscono corridoi ecologici. Questi sentieri caratterizzano il paesaggio boschivo (Maine, Normandia…). Con la meccanizzazione agricola degli anni ’50 e ’60, molti di questi sentieri sono scomparsi.