Description
La première mention de Marckolsheim date de 770. Son nom vient sans doute du nom « Markwolf » -littéralement « le loup de la frontière » – suivi de « heim » désignant une habitation, un hameau. Il s’agirait donc de la demeure de « Markwolf ». Le loup représenté sur les armoiries de la ville depuis 1358 au moins, fait référence à l’importante présence de l’espèce dans la région.
A partir de 1294 et jusqu’à la Révolution en 1789, Marckolsheim appartient à l’évêché de Strasbourg, ce qui explique sa confession traditionnellement catholique.
La ville est souvent touchée par les conflits. Lors de la guerre de Trente Ans, dans la première moitié du XIIe siècle, elle est bombardée, ses remparts sont en partie détruits, les habitations sont pillées, la nourriture se fait rare et la quasi-totalité des habitants fuit vers Strasbourg encore protégée par ses murs. En 1648, avec le traité de Westphalie, une partie de l’Alsace devient française, en particulier le sud de la région.
Marckolsheim se remet difficilement de cette guerre et ne connaît un essor considérable qu’à partir du XIXe siècle. Sa population augmente rapidement et de nombreux bâtiments sont construits ou rénovés, notamment les écoles et le tribunal.
Pendant la guerre de 1870, Marckolsheim ne connaît pas directement les affrontements mais doit contribuer à l’effort de guerre de la Prusse et devient allemande en 1871.
Un certain nombre d’habitants quitte les lieux pour s’installer dans les territoires français. Au cours de l’annexion, les Allemands dotent Marckolsheim d’une ligne téléphonique, de l’électricité, de l’accès au chemin de fer. Cependant, c’est avec soulagement que les Marckolsheimois accueillent la victoire française de 1918.
Le 1er septembre 1939, l’Allemagne, sous le commandement d’Hitler, envahit la Pologne. Les habitants de Marckolsheim doivent quitter la ville le jour même et sont dirigés vers Ribeauvillé. De là, ils sont évacués en Dordogne, dans la commune du Bugue et ses environs. Certains restent en Alsace dans des zones non évacuées.
Le 15 juin 1940, la ville est gravement endommagée suite à un bombardement intensif. Les soldats allemands viennent à bout du 42e RIF (Régiment d’Infanterie de Forteresse). L’Alsace-Moselle est annexée le 20 juin et l’armistice est signé deux jours plus tard. A leur retour à Marckolsheim, de nombreux habitants découvrent qu’ils ont perdu leur maison. Ceux-ci sont logés dans un quartier provisoire appelé Siedlung. Pendant plusieurs années, les Marckolsheimois vivent tant bien que mal sous l’autorité allemande. En 1945, la ville est à nouveau touchée par des bombardements, alliés cette fois, et c’est avec soulagement que les habitants accueillent la libération. Le musée mémorial de la ligne Maginot est créé en 1971, dans la casemate 35/3.
La période d’après-guerre est marquée par un important programme de reconstruction du centre-ville puis par l’aménagement du Grand Canal d’Alsace et de l’usine hydroélectrique. Entre 1958 et 1968, le chantier attire des ouvriers et leur famille, doublant quasiment la population de la ville.
English
The first mention of Marckolsheim dates back to 770. Its name probably comes from the name "Markwolf" – literally "the wolf of the border" – followed by "heim" designating a dwelling, a hamlet. It would therefore be the home of "Markwolf". The wolf has been depicted on the town?s coat of arms since at least 1358, a reference to the important presence of the species in the region.
From 1294 until the Revolution in 1789, Marckolsheim belonged to the bishopric of Strasbourg, which explains its traditionally Catholic faith.
The town was often affected by conflict. During the Thirty Years' War, in the first half of the 12th century, it was bombarded, its ramparts were partly destroyed, homes were looted, food was scarce and almost all the inhabitants fled to Strasbourg, still protected by its walls. In 1648, with the Treaty of Westphalia, part of Alsace became French, particularly the south of the region.
Marckolsheim had a hard time recovering from this war, and only experienced considerable growth from the 19th century onwards. Its population grew rapidly, and many new buildings were constructed or renovated, including schools and a courthouse.
During the 1870 war, Marckolsheim was not directly involved in the fighting, but had to contribute to Prussia?s war effort and became German in 1871.
A number of inhabitants left the area to settle in French territories. During the annexation, the Germans provided Marckolsheim with a telephone line, electricity and access to the railroad. However, Marckolsheimers welcomed the French victory of 1918 with relief.
On September 1, 1939, Hitler?s Germany invaded Poland. The inhabitants of Marckolsheim had to leave the town the same day, and were directed to Ribeauvillé. From there, they were evacuated to the Dordogne, in and around the commune of Le Bugue. Some remained in Alsace in non-evacuated areas.
On June 15, 1940, the town was severely damaged by intensive bombardment. German soldiers defeat the 42nd RIF (Fortress Infantry Regiment). Alsace-Moselle is annexed on June 20, and the armistice is signed two days later. On their return to Marckolsheim, many residents discovered that they had lost their homes. They were housed in a temporary district called Siedlung. For several years, Marckolsheimers lived as best they could under German rule. In 1945, the town was once again hit by Allied bombing raids, and it was with relief that the inhabitants welcomed the liberation. In 1971, the Maginot Line Memorial Museum was created in casemate 35/3.
The post-war period was marked by a major reconstruction program for the town center, followed by the construction of the Grand Canal d?Alsace and the hydroelectric plant. Between 1958 and 1968, the construction site attracted workers and their families, almost doubling the town?s population.
Deutsch
Marckolsheim wurde erstmals im Jahr 770 erwähnt. Der Name stammt wahrscheinlich von dem Namen "Markwolf" – wörtlich "der Grenzwolf" – gefolgt von "heim", das eine Behausung oder einen Weiler bezeichnet. Es handelt sich also um den Wohnsitz von "Markwolf". Der Wolf, der mindestens seit 1358 auf dem Stadtwappen abgebildet ist, verweist auf die starke Präsenz dieser Tierart in der Region.
Von 1294 bis zur Revolution im Jahr 1789 gehörte Marckolsheim zum Bistum Straßburg, was die traditionell katholische Konfession der Stadt erklärt.
Die Stadt wird häufig von Konflikten heimgesucht. Während des Dreißigjährigen Krieges in der ersten Hälfte des 12. Jahrhunderts wurde sie bombardiert, die Stadtmauern wurden teilweise zerstört, die Häuser geplündert, die Lebensmittel wurden knapp und fast alle Einwohner flohen nach Straßburg, das noch von seinen Mauern geschützt war. Mit dem Westfälischen Friedensvertrag von 1648 wurde ein Teil des Elsass französisch, vor allem der Süden der Region.
Marckolsheim erholte sich nur schwer von diesem Krieg und erlebte erst im 19. Jahrhundert einen erheblichen Aufschwung. Die Bevölkerung wuchs schnell und viele Gebäude wurden gebaut oder renoviert, darunter Schulen und das Gerichtsgebäude.
Während des Krieges von 1870 erlebte Marckolsheim die Auseinandersetzungen nicht direkt mit, musste aber zu den Kriegsanstrengungen Preußens beitragen und wurde 1871 deutsch.
Eine Reihe von Einwohnern verließ den Ort, um sich in den französischen Gebieten niederzulassen. Während der Annexion statteten die Deutschen Marckolsheim mit einer Telefonleitung, Elektrizität und dem Zugang zur Eisenbahn aus. Den französischen Sieg von 1918 nahmen die Marckolsheimer jedoch mit Erleichterung auf.
Am 1. September 1939 marschierte Deutschland unter der Führung Hitlers in Polen ein. Die Marckolsheimer mussten die Stadt noch am selben Tag verlassen und wurden nach Ribeauvillé geleitet. Von dort aus werden sie in die Dordogne evakuiert, in die Gemeinde Le Bugue und ihre Umgebung. Einige bleiben im Elsass in nicht evakuierten Gebieten.
Am 15. Juni 1940 wird die Stadt nach einem intensiven Bombardement schwer beschädigt. Die deutschen Soldaten besiegen das 42. RIF (Régiment d'Infanterie de Forteresse). Am 20. Juni wurde das Elsass-Mosel-Gebiet annektiert und zwei Tage später der Waffenstillstand unterzeichnet. Bei ihrer Rückkehr nach Marckolsheim mussten viele Einwohner feststellen, dass sie ihre Häuser verloren hatten. Diese wurden in einem provisorischen Viertel namens Siedlung untergebracht. Mehrere Jahre lang leben die Marckolsheimer so gut es geht unter der deutschen Herrschaft. Im Jahr 1945 wurde die Stadt erneut bombardiert, diesmal von den Alliierten, und die Einwohner begrüßten die Befreiung mit Erleichterung. Das Museum der Maginot-Linie wurde 1971 in der Kasematte 35/3 eingerichtet.
Die Nachkriegszeit war geprägt von einem umfangreichen Programm zum Wiederaufbau des Stadtzentrums und dem Ausbau des Grand Canal d'Alsace und des Wasserkraftwerks. Zwischen 1958 und 1968 zog die Baustelle Arbeiter und ihre Familien an, wodurch sich die Einwohnerzahl der Stadt fast verdoppelte.
Dutch
De eerste vermelding van Marckolsheim dateert uit 770. De naam komt waarschijnlijk van de naam "Markwolf" – letterlijk "de wolf van de grens" – gevolgd door "heim", wat een woning of gehucht betekent. Het zou dus de woonplaats van "Markwolf" zijn. De wolf staat al sinds minstens 1358 afgebeeld op het stadswapen, een verwijzing naar de belangrijke aanwezigheid van deze diersoort in de regio.
Van 1294 tot de Revolutie in 1789 behoorde Marckolsheim tot het bisdom Straatsburg, wat het traditioneel katholieke geloof verklaart.
De stad werd vaak getroffen door conflicten. Tijdens de Dertigjarige Oorlog, in de eerste helft van de 12e eeuw, werd het gebombardeerd, de stadsmuren werden gedeeltelijk verwoest, huizen werden geplunderd, voedsel was schaars en bijna alle inwoners vluchtten naar Straatsburg, nog steeds beschermd door de muren. In 1648, met het Verdrag van Westfalen, werd een deel van de Elzas Frans, vooral het zuiden van de regio.
Marckolsheim herstelde moeilijk van deze oorlog en kende pas in de 19e eeuw een aanzienlijke groei. De bevolking groeide snel en er werden veel gebouwen gebouwd of gerenoveerd, waaronder scholen en het gerechtsgebouw.
Tijdens de oorlog van 1870 was Marckolsheim niet direct betrokken bij de gevechten, maar moest het wel bijdragen aan de oorlogsinspanningen van Pruisen en werd het in 1871 Duits.
Een aantal inwoners van de stad vertrok naar Frans grondgebied. Tijdens de annexatie voorzagen de Duitsers Marckolsheim van een telefoonlijn, elektriciteit en toegang tot de spoorlijn. De inwoners van Marckolsheim verwelkomden de Franse overwinning van 1918 echter met opluchting.
Op 1 september 1939 viel Duitsland onder Hitler Polen binnen. De inwoners van Marckolsheim moesten de stad dezelfde dag nog verlaten en werden naar Ribeauvillé gestuurd. Van daaruit werden ze geëvacueerd naar de Dordogne, naar de gemeente Le Bugue en het omliggende gebied. Sommigen bleven in de Elzas in gebieden die niet geëvacueerd waren.
Op 15 juni 1940 werd de stad zwaar beschadigd door intensieve bombardementen. Duitse soldaten overrompelden het 42e RIF (Fortress Infantry Regiment). Op 20 juni werd Elzas-Moezel geannexeerd en twee dagen later werd de wapenstilstand getekend. Bij hun terugkeer in Marckolsheim ontdekten veel inwoners dat ze hun huis kwijt waren. Ze werden ondergebracht in een tijdelijke wijk genaamd Siedlung. Gedurende enkele jaren leefden de inwoners van Marckolsheim zo goed en zo kwaad als het ging onder Duitse heerschappij. In 1945 werd de stad opnieuw gebombardeerd, deze keer door de geallieerden, en het was met opluchting dat de inwoners de bevrijding verwelkomden. In 1971 werd in kazemat 35/3 het Maginotlinie Herdenkingsmuseum opgericht.
De naoorlogse periode werd gekenmerkt door een grootschalig programma voor de wederopbouw van het stadscentrum, gevolgd door de aanleg van het Canal Grande d'Alsace en de waterkrachtcentrale. Tussen 1958 en 1968 trokken de werken arbeiders en hun gezinnen aan, waardoor de bevolking van de stad bijna verdubbelde.
Español
La primera mención de Marckolsheim se remonta al año 770. Su nombre procede probablemente del nombre "Markwolf" -literalmente "el lobo de la frontera"- seguido de "heim", que significa vivienda o aldea. Sería, por tanto, el hogar de "Markwolf". El lobo figura en el escudo de la ciudad desde al menos 1358, en referencia a la importante presencia de la especie en la región.
Desde 1294 hasta la Revolución de 1789, Marckolsheim perteneció al obispado de Estrasburgo, lo que explica su fe tradicionalmente católica.
La ciudad se vio a menudo afectada por conflictos. Durante la Guerra de los Treinta Años, en la primera mitad del siglo XII, fue bombardeada, sus murallas quedaron parcialmente destruidas, las casas fueron saqueadas, escasearon los alimentos y casi todos los habitantes huyeron a Estrasburgo, aún protegida por sus murallas. En 1648, con el Tratado de Westfalia, parte de Alsacia pasó a ser francesa, sobre todo el sur de la región.
A Marckolsheim le costó recuperarse de esta guerra y no experimentó un crecimiento considerable hasta el siglo XIX. Su población creció rápidamente y se construyeron o renovaron numerosos edificios, entre ellos escuelas y el palacio de justicia.
Durante la guerra de 1870, Marckolsheim no participó directamente en los combates, pero tuvo que contribuir al esfuerzo bélico de Prusia y pasó a ser alemana en 1871.
Varios habitantes de la ciudad se marcharon para establecerse en territorio francés. Durante la anexión, los alemanes dotaron a Marckolsheim de línea telefónica, electricidad y acceso al ferrocarril. Sin embargo, los habitantes de Marckolsheim acogieron con alivio la victoria francesa de 1918.
El 1 de septiembre de 1939, Alemania, bajo el mando de Hitler, invadió Polonia. Los habitantes de Marckolsheim tuvieron que abandonar la ciudad ese mismo día y fueron enviados a Ribeauvillé. Desde allí, fueron evacuados a la Dordoña, a la comuna de Le Bugue y sus alrededores. Algunos permanecieron en Alsacia, en zonas que no habían sido evacuadas.
El 15 de junio de 1940, la ciudad fue gravemente dañada por un intenso bombardeo. Los soldados alemanes superaron al 42º RIF (Regimiento de Infantería de Fortaleza). Alsacia-Mosela fue anexionada el 20 de junio y el armisticio se firmó dos días después. A su regreso a Marckolsheim, muchos residentes descubrieron que habían perdido sus hogares. Fueron alojados en un barrio provisional llamado Siedlung. Durante varios años, los habitantes de Marckolsheim vivieron lo mejor que pudieron bajo el dominio alemán. En 1945, la ciudad fue bombardeada de nuevo, esta vez por los aliados, y los habitantes acogieron con alivio la liberación. En 1971 se creó el Museo Memorial de la Línea Maginot en la casamata 35/3.
La posguerra se caracterizó por un importante programa de reconstrucción del centro de la ciudad, seguido de la construcción del Gran Canal de Alsacia y de la central hidroeléctrica. Entre 1958 y 1968, las obras atrajeron a trabajadores y sus familias, lo que casi duplicó la población de la ciudad.
Italiano
La prima menzione di Marckolsheim risale al 770. Il suo nome deriva probabilmente dal nome "Markwolf" – letteralmente "il lupo del confine" – seguito da "heim", che significa abitazione o borgo. Sarebbe quindi la casa di "Markwolf". Il lupo è raffigurato nello stemma della città almeno dal 1358, un riferimento all'importante presenza della specie nella regione.
Dal 1294 fino alla Rivoluzione del 1789, Marckolsheim appartenne al vescovato di Strasburgo, il che spiega la sua fede tradizionalmente cattolica.
La città fu spesso interessata da conflitti. Durante la Guerra dei Trent'anni, nella prima metà del XII secolo, fu bombardata, i suoi bastioni furono in parte distrutti, le case furono saccheggiate, il cibo scarseggiava e quasi tutti gli abitanti fuggirono a Strasburgo, ancora protetta dalle sue mura. Nel 1648, con il Trattato di Westfalia, parte dell'Alsazia divenne francese, in particolare il sud della regione.
Marckolsheim si riprese con difficoltà da questa guerra e non conobbe una crescita considerevole fino al XIX secolo. La popolazione crebbe rapidamente e furono costruiti o ristrutturati numerosi edifici, tra cui scuole e il tribunale.
Durante la guerra del 1870, Marckolsheim non fu direttamente coinvolta nei combattimenti, ma dovette contribuire allo sforzo bellico della Prussia e divenne tedesca nel 1871.
Alcuni abitanti della città lasciarono la città per stabilirsi in territorio francese. Durante l'annessione, i tedeschi fornirono a Marckolsheim una linea telefonica, l'elettricità e l'accesso alla ferrovia. Tuttavia, gli abitanti di Marckolsheim accolsero con sollievo la vittoria francese del 1918.
Il 1° settembre 1939 la Germania, sotto la guida di Hitler, invase la Polonia. Gli abitanti di Marckolsheim dovettero lasciare la città il giorno stesso e furono inviati a Ribeauvillé. Da lì furono evacuati in Dordogna, nel comune di Le Bugue e nella zona circostante. Alcuni rimasero in Alsazia nelle zone che non erano state evacuate.
Il 15 giugno 1940, la città fu gravemente danneggiata da un intenso bombardamento. I soldati tedeschi superarono il 42° RIF (Reggimento di Fanteria da Fortezza). L'Alsazia-Mosella fu annessa il 20 giugno e l'armistizio fu firmato due giorni dopo. Al ritorno a Marckolsheim, molti residenti scoprirono di aver perso le loro case. Furono alloggiati in un quartiere temporaneo chiamato Siedlung. Per diversi anni, gli abitanti di Marckolsheim vissero come meglio potevano sotto il dominio tedesco. Nel 1945 la città fu nuovamente bombardata, questa volta dagli Alleati, e fu con sollievo che gli abitanti accolsero la liberazione. Nel 1971, nella casamatta 35/3, è stato creato il Museo commemorativo della Linea Maginot.
Il dopoguerra fu segnato da un importante programma di ricostruzione del centro cittadino, seguito dalla costruzione del Grand Canal d'Alsace e della centrale idroelettrica. Tra il 1958 e il 1968, i lavori attirarono gli operai e le loro famiglie, raddoppiando quasi la popolazione della città.