Maison du traité – Lunéville

C'est dans cet immeuble du 61 rue de Lorraine que fut signé le 9 février 1801, le Traité de Lunéville qui attribuait à la France la rive gauche du Rhin. Le point final du conflit opposant Bonaparte, premier Consul, à François II, empereur du Saint-Empire romain germanique, battu par l’Armée de Bonaparte à Marengo. L’Autriche a choisi Lunéville plutôt que Sélestat, peut-être en raison de ses souvenirs lorrains. La maison, typique du style néo-classique, avec ses longues lignes droites, ses moulures, et une décoration faisant référence à l'art classique grec et français, avait été construite vingt ans plus tôt pour le maire royal de Lunéville, elle reprit du service pendant la Seconde Guerre mondiale, en accueillant les généraux Patch, Eisenhower, Devers et Patton, qui lancèrent ensuite une grande offensive jusqu'en Autriche. À savoir : La Maison du Traité n'est pas ouverte au public.

It was in this building at 61 rue de Lorraine that the Treaty of Lunéville was signed on February 9, 1801, giving France the left bank of the Rhine. This was the final point of the conflict between Bonaparte, First Consul, and François II, Emperor of the Holy Roman Empire, who was defeated by Bonaparte's army at Marengo. Austria chose Lunéville rather than Sélestat, perhaps because of its Lorraine memories. The house, typical of the neoclassical style, with its long straight lines, moldings, and decoration referring to Greek and French classical art, had been built twenty years earlier for the royal mayor of Lunéville, and was used again during World War II, hosting Generals Patch, Eisenhower, Devers, and Patton, who then launched a great offensive to Austria. To wit: The Treaty House is not open to the public.

In diesem Gebäude in der Rue de Lorraine 61 wurde am 9. Februar 1801 der Vertrag von Lunéville unterzeichnet, der Frankreich das linke Rheinufer zusprach. Es war der Endpunkt des Konflikts zwischen Bonaparte, dem ersten Konsul, und Franz II., dem Kaiser des Heiligen Römischen Reiches, der von Bonapartes Armee bei Marengo besiegt worden war. Österreich wählte Lunéville statt Sélestat, vielleicht aufgrund seiner lothringischen Erinnerungen. Das Haus, das typisch für den neoklassizistischen Stil ist, mit seinen langen geraden Linien, Zierleisten und einer Dekoration, die sich auf die griechische und französische klassische Kunst bezieht, war zwanzig Jahre zuvor für den königlichen Bürgermeister von Lunéville gebaut worden. Es wurde während des Zweiten Weltkriegs wieder in Betrieb genommen und beherbergte die Generäle Patch, Eisenhower, Devers und Patton, die später eine große Offensive bis nach Österreich starteten. Zu wissen: Das Vertragshaus ist nicht für die Öffentlichkeit zugänglich.

In dit gebouw aan de rue de Lorraine 61 werd op 9 februari 1801 het Verdrag van Lunéville ondertekend, waardoor Frankrijk de linkeroever van de Rijn kreeg. Dit was het eindpunt van het conflict tussen Bonaparte, de eerste consul, en François II, keizer van het Heilige Roomse Rijk, die door Bonaparte's leger bij Marengo werd verslagen. Oostenrijk verkoos Lunéville boven Sélestat, misschien vanwege de herinneringen aan Lotharingen. Het huis, typisch voor de neoklassieke stijl, met zijn lange rechte lijnen, lijstwerk en versieringen die verwijzen naar de Griekse en Franse klassieke kunst, was twintig jaar eerder gebouwd voor de koninklijke burgemeester van Lunéville, en werd opnieuw gebruikt tijdens de Tweede Wereldoorlog, als gastheer voor de generaals Patch, Eisenhower, Devers en Patton, die toen een groot offensief in Oostenrijk lanceerden. Goed om te weten: Het Treaty House is niet toegankelijk voor het publiek.

En este edificio, situado en el número 61 de la rue de Lorraine, se firmó el 9 de febrero de 1801 el Tratado de Lunéville, que otorgaba a Francia la orilla izquierda del Rin. Este fue el final del conflicto entre Bonaparte, el Primer Cónsul, y Francisco II, Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico, que fue derrotado por el ejército de Bonaparte en Marengo. Austria eligió Lunéville en lugar de Sélestat, quizás por sus recuerdos loreneses. La casa, típica del estilo neoclásico, con sus largas líneas rectas, sus molduras y su decoración que remite al arte clásico griego y francés, había sido construida veinte años antes para el alcalde real de Lunéville, y fue utilizada de nuevo durante la Segunda Guerra Mundial, acogiendo a los generales Patch, Eisenhower, Devers y Patton, que lanzaron entonces una gran ofensiva contra Austria. Es bueno saberlo: La Casa del Tratado no está abierta al público.

È in questo edificio, al numero 61 di rue de Lorraine, che il 9 febbraio 1801 fu firmato il Trattato di Lunéville, che assegnava alla Francia la riva sinistra del Reno. Questo fu il punto finale del conflitto tra Bonaparte, Primo Console, e Francesco II, Imperatore del Sacro Romano Impero, che fu sconfitto dall'esercito di Bonaparte a Marengo. L'Austria ha scelto Lunéville piuttosto che Sélestat, forse per i suoi ricordi lorenesi. La casa, tipica dello stile neoclassico, con le sue lunghe linee rette, le modanature e le decorazioni che si rifanno all'arte classica greca e francese, era stata costruita vent'anni prima per il sindaco reale di Lunéville e fu riutilizzata durante la Seconda Guerra Mondiale, ospitando i generali Patch, Eisenhower, Devers e Patton, che lanciarono poi una grande offensiva in Austria. Buono a sapersi: La Casa del Trattato non è aperta al pubblico.