Description
Érigée en 1854 grâce à l'abbé bâtisseur Joseph Trouillet, qui réalisa aussi la basilique Saint-Epvre à Nancy, elle porte le nom du saint célébré au même endroit pendant la Révolution dans une chapelle de l'hôpital éponyme. Cet édifice est de style romano byzantin, mêlé de roman et de gothique. La statuaire et les vitraux du chœur et de la nef sont significatifs des motivations du prêtre bâtisseur. Située dans une grande artère de la ville, elle est néanmoins un peu en retrait et séparée de la rue par une petite place arborée très agréable. L'église Saint-Maur est aussi étroitement liée à celle du quartier de Viller ainsi qu'à la faïencerie Keller et Guérin. Ouverture au public : uniquement durant les heures de culte religieux. (VISIBLE DE L'EXTÉRIEUR UNIQUEMENT) Le premier vitrail à droite représente saint Maur, à sa gauche saint Joseph permet à l'abbé Trouillet de rendre hommage à son patron personnel, le vitrail du fond est à effigie de la Vierge, qui porte l'enfant sur son bras. Un grand Christ en bois peint domine l'autel latéral de droite. Il a été mis en place le 6 février 1864. Ce Christ a une histoire : en 1793, il fut sauvé du pillage de la chapelle de l'hôpital lors de la Révolution grâce à une petite fille, qui a promis en échange quelques bouteilles de vin que donnerait son père, Monsieur Dubois. Lunéville était, au milieu du XIXème siècle, une seule paroisse : la paroisse Saint-Jacques. Mais l'éloignement du quartier de Viller, avec sa nombreuse population de faïenciers, rendait difficile la pratique religieuse des ouvriers. Fort de l'amitié des patrons de la faïencerie, l'abbé Joseph Trouillet, vicaire à la paroisse Saint-Jacques, entreprend en mai 1849 de doter le quartier de Villers d'une église. Ce sera l'église Saint-Maur, saint patron choisi en souvenir de la chapelle de l'hôpital Saint-Maur construit en 1406 dans ce quartier et qui servit jusqu'à la Révolution de lieu de culte pour ses habitants. A l'origine, le projet était modeste : une église sans luxe pour mille deux cents personnes, pour un prix plafond de trente-cinq mille francs. Les fondations étaient déjà sorties de terre, fin 1849, lorsqu'une nouvelle inespérée parvient au curé-bâtisseur : l'État octroyait une subvention de vingt mille francs et désignait un maitre d'œuvre. L'architecte a mêlé les styles, depuis le roman rhénan jusqu'au gothique du XVème siècle, ce qui provoqua à l'époque bien des polémiques. Monsieur Alexande Joly, architecte à Lunéville, surveilla les travaux confiés à l'entreprise Masson, et l'édifice était terminé fin 1853, sauf la tour, achevée en 1854. L'abbé Trouillet était un quêteur infatigable pour le financement de ses constructions. Pour cette église, il a sollicité les puissants et les petits en France, aux Pays-Bas, en Angleterre, en Espagne, en Allemagne, notamment en Bavière. Ses démarches ont abouti à financer un gros œuvre de cent vingt mille francs, mais si on y ajoute le prix du mobilier et des vitraux, ce cout est doublé. Le père Trouillet avait amassé, par ses quêtes, de grandes quantités d’argent.
La statuaire et les vitraux du chœur et de la nef sont tout à fait significatifs des affections et motivations du prêtre-bâtisseur et méritent un examen attentif : le premier vitrail à l'extrême droite est la représentation de Saint Maur, élève puis moine disciple de Saint Benoit. Sous son influence la part donnée à l'étude de la vie bénédictine a été augmentée. A côté, saint Joseph ; c'est l'hommage du père Trouillet à son saint patron personnel. Le vitrail du fond est consacré à la Vierge avec, comme dans les représentations du Moyen Age, l'enfant sur son bras. Sa voisine est sainte Anne, mère de la Vierge, qui a dans la campagne voisine un ermitage, lequel sert de lieu de pique-nique traditionnel aux Lunévillois. Sainte Anne est la patronne de la ville. A gauche, saint Sigisbert ou Segesbert III, roi d'Austrasie qui tient dans une main le sceptre et dans l'autre la réduction des monastères qu'il a fondés. Parmi les statues du chœur, on remarque deux œuvres du sculpteur Viard de Saint-Clément, tout à fait exceptionnelles. Saint Mansuy, premier évêque de Toul et saint Epvre, 7ème évêque de Toul. L'autel latéral de droite est dominé par un grand christ en bois peint mis en place le 6 février 1864. Ce Christ a une histoire : il fut sauvé du pillage révolutionnaire de la chapelle de l'hôpital en 1793 par une petite fille qui a promis en échange quelques bouteilles de vin que donnerait son père, monsieur Dubois, et il fut remis à l'église par la famille Barthélemy qui en était dépositaire.
Le prêtre-bâtisseur habita au rez-de-chaussé du n°36 de la rue de Villers, tout le temps de la construction de son église. Le presbytère a été transféré ensuite au premier étage du n°69 de la même rue, puis au n°88. Le père Trouillet, nommé en 1865, curé de la paroisse de Saint-Epvre à Nancy, avait fait don à la ville de la nouvelle église en 1856. Au moment de son départ, il fit don à la ville du terrain jouxtant l'église, à charge pour elle de bâtir le nouveau presbytère. Celui-ci fut édifié en 1877. Église désacralisée en vue d'accueillir un nouveau projet.
English
Erected in 1854 by Abbé Joseph Trouillet, who also built the Saint-Epvre basilica in Nancy, it bears the name of the saint celebrated in the same place during the Revolution in a chapel of the eponymous hospital. The building is in the Romanesque-Byzantine style, a blend of Romanesque and Gothic. The statuary and stained glass windows in the choir and nave are indicative of the builder's motivations. Situated on one of the city's main thoroughfares, the church is set back from the street by a pleasant little square planted with trees. The Saint-Maur church is also closely linked to the Viller district and the Keller et Guérin earthenware factory. Open to the public during religious service hours only (VISIBLE FROM OUTSIDE ONLY) The first stained-glass window on the right depicts Saint Maur, while on the left, Saint Joseph allows Abbé Trouillet to pay homage to his personal patron saint. The back window features the Virgin Mary, carrying the child on her arm. A large painted wooden Christ dominates the right side altar. It was installed on February 6, 1864. This Christ has a history: in 1793, it was saved from the looting of the hospital chapel during the Revolution, thanks to a little girl who promised her father, Monsieur Dubois, a few bottles of wine in exchange. In the mid-19th century, Lunéville was a single parish: Saint-Jacques. But the remoteness of the Viller district, with its large population of earthenware makers, made it difficult for workers to practice their religion. Encouraged by the friendship of the earthenware factory's owners, Abbé Joseph Trouillet, curate of the Saint-Jacques parish, undertook in May 1849 to build a church in the Villers district. The church was to be Saint-Maur, the patron saint chosen in memory of the chapel of the Saint-Maur hospital built in the area in 1406, which served as a place of worship for its inhabitants until the French Revolution. Originally, the project was modest: a church without luxury for one thousand two hundred people, with a ceiling price of thirty-five thousand francs. The foundations had already been laid at the end of 1849, when an unexpected piece of news reached the priest-builder: the State had granted a subsidy of twenty thousand francs and appointed a master builder. The architect mixed styles, from Rhenish Romanesque to 15th-century Gothic, provoking much controversy at the time. Monsieur Alexande Joly, architect in Lunéville, supervised the work entrusted to the Masson firm, and the building was completed by the end of 1853, except for the tower, which was finished in 1854. Abbé Trouillet was a tireless fund-raiser. For this church, he appealed to the mighty and the meek in France, the Netherlands, England, Spain and Germany, notably Bavaria. His efforts resulted in the financing of a major work costing one hundred and twenty thousand francs, but if the price of the furniture and stained-glass windows is added, this cost is doubled. Father Trouillet had amassed large amounts of money through his fund-raising activities.
The statuary and stained glass windows in the choir and nave are highly indicative of the priest-builder's affections and motivations, and merit close examination: the first stained glass window on the far right depicts Saint Maur, a pupil and later a monk and disciple of Saint Benoit. Under his influence, the study of Benedictine life was given greater prominence. Next to it is Saint Joseph, Father Trouillet's tribute to his personal patron saint. The back window is dedicated to the Virgin Mary with, as in medieval representations, the child on her arm. Her neighbor is St. Anne, mother of the Virgin, who has a hermitage in the nearby countryside, a traditional picnic spot for Lunévillois. Saint Anne is the town's patron saint. On the left, St. Sigisbert or Segesbert III, King of Austrasia, holds the scepter in one hand and the reduction of the monasteries he founded in the other. The choir's statues include two exceptional works by the sculptor Viard de Saint-Clément. These are Saint Mansuy, first bishop of Toul, and Saint Epvre, 7th bishop of Toul. The right-hand side altar is dominated by a large painted wooden Christ, installed on February 6, 1864. This Christ has a story to tell: it was saved from the revolutionary looting of the hospital chapel in 1793 by a little girl who promised her father, Monsieur Dubois, a few bottles of wine in exchange, and it was handed over to the church by the Barthélemy family, who were its custodians.
The builder-priest lived on the ground floor of no. 36 rue de Villers while his church was under construction. The presbytery was later moved to the second floor of no. 69 rue Villers, then to no. 88. Father Trouillet, appointed parish priest of Saint-Epvre in Nancy in 1865, had donated the new church to the town in 1856. On his departure, he donated the land adjoining the church to the town, which was to build the new presbytery. The new presbytery was built in 1877. Church desecrated to accommodate a new project.
Deutsch
Sie wurde 1854 dank des Bauabtes Joseph Trouillet, der auch die Basilika Saint-Epvre in Nancy errichtete, errichtet und nach dem Heiligen benannt, der während der Revolution am selben Ort in einer Kapelle des gleichnamigen Krankenhauses gefeiert wurde. Das Gebäude ist im romanisch-byzantinischen Stil errichtet, der sich mit romanischen und gotischen Elementen vermischt. Die Statuen und Glasmalereien im Chor und im Kirchenschiff sind bezeichnend für die Beweggründe des Priesters und Bauherrn. Die Kirche liegt an einer Hauptverkehrsader der Stadt, ist aber dennoch etwas zurückversetzt und durch einen kleinen, mit Bäumen bewachsenen Platz von der Straße getrennt, der sehr angenehm ist. Die Kirche Saint-Maur ist auch eng mit der Kirche im Stadtteil Viller sowie mit der Fayencefabrik Keller et Guérin verbunden. Öffnungszeiten: nur während der religiösen Gottesdienste (NUR VON AUSSEN SICHTBAR) Das erste Fenster auf der rechten Seite stellt den heiligen Maur dar, zu seiner Linken ermöglicht der heilige Josef Abbé Trouillet, seinem persönlichen Schutzpatron zu huldigen, das hintere Fenster zeigt die Jungfrau Maria, die das Kind auf ihrem Arm trägt. Ein großer Christus aus bemaltem Holz dominiert den rechten Seitenaltar. Er wurde am 6. Februar 1864 aufgestellt. Dieser Christus hat eine Geschichte: 1793 wurde er während der Revolution vor der Plünderung der Krankenhauskapelle gerettet, dank eines kleinen Mädchens, das als Gegenleistung ein paar Flaschen Wein versprach, die ihr Vater, Monsieur Dubois, spenden würde. Jahrhunderts bestand Lunéville aus einer einzigen Pfarrei: der Pfarrei Saint-Jacques. Doch die Abgelegenheit des Viller-Viertels mit seiner großen Zahl an Steingutherstellern erschwerte die Religionsausübung der Arbeiter. Dank der Freundschaft der Eigentümer der Steingutfabrik begann Abbé Joseph Trouillet, Vikar der Pfarrei Saint-Jacques, im Mai 1849 damit, das Viertel Villers mit einer Kirche auszustatten. Es sollte die Kirche Saint-Maur werden, deren Schutzheiliger in Erinnerung an die Kapelle des 1406 in diesem Viertel errichteten Krankenhauses Saint-Maur gewählt wurde, das den Bewohnern bis zur Revolution als Gotteshaus diente. Ursprünglich war das Projekt bescheiden: eine Kirche ohne Luxus für eintausendzweihundert Personen zu einer Preisobergrenze von fünfunddreißigtausend Francs. Die Fundamente waren Ende 1849 bereits aus dem Boden gewachsen, als den Pfarrer und Bauherrn eine unverhoffte Nachricht erreichte: Der Staat bewilligte einen Zuschuss von zwanzigtausend Francs und bestimmte einen Baumeister. Der Architekt mischte die Stile von der rheinischen Romanik bis zur Gotik des 15. Jahrhunderts, was zu jener Zeit viele Polemiken auslöste. Monsieur Alexande Joly, Architekt in Lunéville, überwachte die Arbeiten, die dem Unternehmen Masson anvertraut wurden, und das Gebäude war Ende 1853 fertiggestellt, mit Ausnahme des Turms, der 1854 fertiggestellt wurde. Abbé Trouillet war ein unermüdlicher Sammler für die Finanzierung seiner Bauten. Für diese Kirche wandte er sich an die Mächtigen und Kleinen in Frankreich, den Niederlanden, England, Spanien und Deutschland, insbesondere in Bayern. Seine Bemühungen führten dazu, dass er einen Rohbau für 120.000 Francs finanzieren konnte, aber wenn man die Kosten für das Mobiliar und die Glasfenster hinzurechnet, verdoppelt sich dieser Betrag. Pater Trouillet hatte durch seine Sammlungen große Mengen an Geld gesammelt.
Die Statuen und Glasmalereien im Chor und im Kirchenschiff sind sehr bezeichnend für die Zuneigung und Motivation des Priesters und Erbauers und verdienen eine genaue Betrachtung: Das erste Glasfenster ganz rechts ist eine Darstellung des Heiligen Maur, eines Schülers und späteren Mönchs und Schülers des Heiligen Benedikt. Unter seinem Einfluss wurde der Anteil, der dem Studium des benediktinischen Lebens gegeben wurde, erhöht. Daneben der heilige Joseph; dies ist die Huldigung von Pater Trouillet an seinen persönlichen Schutzheiligen. Das hintere Fenster ist der Jungfrau Maria gewidmet, mit dem Kind auf ihrem Arm, wie in den Darstellungen des Mittelalters. Ihre Nachbarin ist die heilige Anna, die Mutter der Jungfrau Maria, die in der nahe gelegenen Landschaft eine Einsiedelei hat, die den Einwohnern von Lunévillois als traditioneller Picknickplatz dient. Die Heilige Anna ist die Schutzpatronin der Stadt. Links steht der Heilige Sigisbert oder Segesbert III, König von Austrasien, der in der einen Hand das Zepter und in der anderen die Reduktion der von ihm gegründeten Klöster hält. Unter den Chorstatuen sind zwei Werke des Bildhauers Viard de Saint-Clément hervorzuheben, die ganz außergewöhnlich sind. Saint Mansuy, erster Bischof von Toul, und Saint Epvre, siebter Bischof von Toul. Der rechte Seitenaltar wird von einem großen Christus aus bemaltem Holz dominiert, der am 6. Februar 1864 aufgestellt wurde. Dieser Christus hat eine Geschichte: Er wurde 1793 vor der revolutionären Plünderung der Krankenhauskapelle durch ein kleines Mädchen gerettet, das als Gegenleistung einige Flaschen Wein versprach, die ihr Vater, Monsieur Dubois, spenden würde, und er wurde der Kirche von der Familie Barthélemy, die ihn verwahrt hatte, übergeben.
Der Priester und Erbauer wohnte während der gesamten Bauzeit seiner Kirche im Erdgeschoss der Nr. 36 der Rue de Villers. Das Pfarrhaus wurde später in den ersten Stock der Nr. 69 derselben Straße und dann in die Nr. 88 verlegt. Vater Trouillet, der 1865 zum Pfarrer der Pfarrei Saint-Epvre in Nancy ernannt worden war, hatte der Stadt 1856 die neue Kirche geschenkt. Als er die Stadt verließ, schenkte er ihr das Grundstück neben der Kirche mit der Auflage, das neue Pfarrhaus zu errichten. Das Pfarrhaus wurde 1877 errichtet. Die Kirche wurde für ein neues Projekt entweiht.
Dutch
Het werd in 1854 gebouwd door Abbé Joseph Trouillet, die ook de Basiliek Saint-Epvre in Nancy bouwde, en draagt de naam van de heilige die tijdens de Revolutie op dezelfde plek werd gevierd in een kapel in het ziekenhuis met dezelfde naam. Het gebouw is opgetrokken in Romaans-Byzantijnse stijl, een mengeling van Romaans en Gotisch. Het beeldhouwwerk en de glas-in-loodramen in het koor en het schip geven de motivatie van de bouwer weer. De kerk ligt aan een van de belangrijkste doorgangswegen van de stad, maar wordt toch enigszins van de straat gescheiden door een klein, aangenaam plein met bomen. De kerk van Saint-Maur is ook nauw verbonden met de kerk in de wijk Viller en met de aardewerkfabriek Keller et Guérin. Open voor publiek: alleen tijdens de kerkdiensten (alleen van buitenaf zichtbaar) Het eerste gebrandschilderde raam aan de rechterkant stelt de heilige Maur voor, terwijl de heilige Jozef aan de linkerkant Abbé Trouillet in staat stelt eer te bewijzen aan zijn persoonlijke beschermheilige. Het gebrandschilderde raam aan de achterkant toont een beeltenis van de Maagd Maria, die het kind op haar arm draagt. Een grote beschilderde houten Christus domineert het altaar aan de rechterkant. Het werd geïnstalleerd op 6 februari 1864. Deze Christus heeft een geschiedenis: in 1793 werd hij gered van de plundering van de ziekenhuiskapel tijdens de Revolutie dankzij een klein meisje dat haar vader, Monsieur Dubois, in ruil een paar flessen wijn beloofde. In het midden van de 19e eeuw bestond Lunéville uit één parochie: Saint-Jacques. Maar de afgelegen ligging van de wijk Viller, met zijn grote bevolking van aardewerkmakers, maakte het voor de arbeiders moeilijk om hun godsdienst te belijden. Aangemoedigd door de vriendschap van de eigenaars van de aardewerkfabrieken begon Abbé Joseph Trouillet, kapelaan van de parochie Saint-Jacques, in mei 1849 met de bouw van een kerk in de wijk Villers. Het moest de kerk van Saint-Maur worden, de patroonheilige die werd gekozen ter nagedachtenis aan de kapel van het ziekenhuis Saint-Maur die in 1406 in deze wijk werd gebouwd en die tot aan de Revolutie dienst deed als gebedshuis voor de inwoners. Het oorspronkelijke project was bescheiden: een kerk zonder luxe voor duizend tweehonderd mensen, met een maximumprijs van vijfendertigduizend frank. De funderingen waren al gelegd aan het einde van 1849, toen onverwacht nieuws de priester-bouwer bereikte: de staat had een subsidie van twintigduizend frank toegekend en een bouwmeester aangesteld. De architect mengde stijlen, van Rijnlands Romaans tot 15e-eeuwse gotiek, wat in die tijd veel stof deed opwaaien. Alexande Joly, een architect uit Lunéville, hield toezicht op het werk dat aan de firma Masson was toevertrouwd en het gebouw was eind 1853 klaar, behalve de toren, die in 1854 werd afgebouwd. Abbé Trouillet was een onvermoeibare fondsenwerver voor zijn gebouwen. Voor deze kerk benaderde hij de machtigen en de kleinen in Frankrijk, Nederland, Engeland, Spanje en Duitsland, vooral in Beieren. Zijn inspanningen resulteerden in de financiering van een groot werk dat honderdtwintigduizend frank kostte, maar als de prijs van het meubilair en de gebrandschilderde ramen erbij wordt opgeteld, worden de kosten verdubbeld. Vader Trouillet had grote sommen geld ingezameld door te bedelen.
Het beeldhouwwerk en de glas-in-loodramen in het koor en het schip zijn zeer indicatief voor de affecties en motivaties van de priester-bouwer en verdienen zorgvuldig onderzoek: het eerste glas-in-loodraam uiterst rechts is een voorstelling van de heilige Maur, een leerling en later monnik en discipel van de heilige Benoit. Onder zijn invloed werd er meer nadruk gelegd op de studie van het benedictijnse leven. Daarnaast staat Sint Jozef, een eerbetoon van Vader Trouillet aan zijn persoonlijke patroonheilige. Het achterste raam is gewijd aan de Maagd Maria met, zoals in middeleeuwse voorstellingen, het kind op haar arm. Haar buurvrouw is Sint-Anna, de moeder van de Maagd, die een kluizenaarshut heeft op het nabijgelegen platteland, wat een traditionele picknickplek is voor de inwoners van Lunévillois. Sint-Anna is de beschermheilige van de stad. Links staat de heilige Sigisbert of Segesbert III, koning van Austrasië, die de scepter in de ene hand houdt en de reductie van de kloosters die hij stichtte in de andere. Onder de beelden in het koor bevinden zich twee uitzonderlijke werken van de beeldhouwer Viard de Saint-Clément. Dit zijn Saint Mansuy, de eerste bisschop van Toul, en Saint Epvre, de 7e bisschop van Toul. Het altaar aan de rechterkant wordt gedomineerd door een grote beschilderde houten Christus, die werd geïnstalleerd op 6 februari 1864. Deze Christus heeft een verhaal: hij werd gered van de revolutionaire plundering van de kapel van het ziekenhuis in 1793 door een klein meisje dat haar vader, meneer Dubois, in ruil een paar flessen wijn beloofde, en hij werd aan de kerk geschonken door de familie Barthélemy, die er de hoeders van waren.
De priester-bouwer woonde op de begane grond van nr. 36 rue de Villers terwijl zijn kerk werd gebouwd. De pastorie verhuisde later naar de eerste verdieping van nr. 69 in dezelfde straat en vervolgens naar nr. 88. Vader Trouillet, in 1865 benoemd tot pastoor van Saint-Epvre in Nancy, had de nieuwe kerk in 1856 aan de stad geschonken. Toen hij vertrok, schonk hij de grond naast de kerk aan de stad, die verantwoordelijk was voor de bouw van de nieuwe pastorie. Deze werd in 1877 gebouwd. De kerk werd onheiligd om plaats te maken voor een nieuw project.
Español
Construida en 1854 por el abate Joseph Trouillet, que también construyó la basílica de Saint-Epvre en Nancy, lleva el nombre del santo que fue celebrado en el mismo lugar durante la Revolución en una capilla del hospital del mismo nombre. El edificio es de estilo románico-bizantino, una mezcla de románico y gótico. La estatuaria y las vidrieras del coro y la nave son indicativas de las motivaciones del constructor. Situada en una de las arterias principales de la ciudad, está ligeramente apartada de la calle por una pequeña y agradable plaza arbolada. La iglesia de Saint-Maur también está estrechamente vinculada a la iglesia del barrio de Viller y a la fábrica de loza Keller et Guérin. Apertura al público: sólo durante los oficios religiosos (VISIBLE SÓLO DESDE EL EXTERIOR) La primera vidriera de la derecha representa a San Mauro, mientras que a la izquierda San José permite al abate Trouillet rendir homenaje a su santo patrón personal. La vidriera del fondo representa a la Virgen María, que lleva al Niño en el brazo. Un gran Cristo de madera pintada domina el altar del lado derecho. Fue instalado el 6 de febrero de 1864. Este Cristo tiene su historia: en 1793, se salvó del saqueo de la capilla del hospital durante la Revolución gracias a una niña que prometió a su padre, Monsieur Dubois, unas botellas de vino a cambio. A mediados del siglo XIX, Lunéville era una sola parroquia: Saint-Jacques. Pero la lejanía del barrio de Viller, con su numerosa población de fabricantes de loza, dificultaba a los obreros la práctica de su religión. Animado por la amistad de los propietarios de las fábricas de loza, el abate Joseph Trouillet, coadjutor de la parroquia de Saint-Jacques, emprende en mayo de 1849 la construcción de una iglesia en el barrio de Villers. Sería la iglesia de Saint-Maur, patrón elegido en recuerdo de la capilla del hospital de Saint-Maur, construida en 1406 en este barrio y que sirvió de lugar de culto a sus habitantes hasta la Revolución. El proyecto original era modesto: una iglesia sin lujos para mil doscientas personas, con un precio máximo de treinta y cinco mil francos. Los cimientos ya estaban puestos a finales de 1849, cuando una noticia inesperada llegó al cura constructor: el Estado había concedido una subvención de veinte mil francos y designado un maestro de obras. El arquitecto mezcló estilos, desde el románico renano hasta el gótico del siglo XV, lo que provocó una gran polémica en la época. El Sr. Alexande Joly, arquitecto en Lunéville, supervisó las obras confiadas a la empresa Masson, y el edificio se terminó a finales de 1853, excepto la torre, que se terminó en 1854. El abate Trouillet fue un incansable recaudador de fondos para sus edificios. Para esta iglesia, se dirigió a los poderosos y a los pequeños de Francia, los Países Bajos, Inglaterra, España y Alemania, en particular de Baviera. Sus esfuerzos dieron como resultado la financiación de una obra de gran envergadura que costó ciento veinte mil francos, pero si se añade el precio del mobiliario y las vidrieras, el coste se duplica. El padre Trouillet había reunido grandes cantidades de dinero gracias a sus limosnas.
La estatuaria y las vidrieras del coro y de la nave son muy indicativas de los afectos y motivaciones del sacerdote constructor y merecen un examen atento: la primera vidriera del extremo derecho es una representación de San Mauro, alumno y más tarde monje y discípulo de San Benoit. Bajo su influencia, se hizo más hincapié en el estudio de la vida benedictina. A su lado, San José, homenaje del padre Trouillet a su patrono personal. La ventana del fondo está dedicada a la Virgen María con, como en las representaciones medievales, el niño en el brazo. Su vecina es Santa Ana, la madre de la Virgen, que tiene una ermita en el campo cercano, lugar tradicional de picnic para los habitantes de Lunévillois. Santa Ana es la patrona de la ciudad. A la izquierda, San Sigisberto o Segesberto III, rey de Austrasia, que lleva el cetro en una mano y la reducción de los monasterios que fundó en la otra. Entre las estatuas del coro hay dos obras excepcionales del escultor Viard de Saint-Clément. Se trata de San Mansuy, primer obispo de Toul, y San Epvre, séptimo obispo de Toul. El altar de la derecha está dominado por un gran Cristo de madera pintada, instalado el 6 de febrero de 1864. Este Cristo tiene una historia: fue salvado del saqueo revolucionario de la capilla del hospital en 1793 por una niña que prometió a su padre, el Sr. Dubois, unas botellas de vino a cambio, y fue regalado a la iglesia por la familia Barthélemy, que era su custodio.
El cura constructor vivió en la planta baja del nº 36 de la rue de Villers mientras se construía su iglesia. El presbiterio se trasladó más tarde al primer piso del n° 69 de la misma calle, y luego al n° 88. El padre Trouillet, nombrado párroco de Saint-Epvre en Nancy en 1865, había donado la nueva iglesia a la ciudad en 1856. Cuando se marchó, donó el terreno contiguo a la iglesia a la ciudad, que se encargó de construir el nuevo presbiterio. Éste se construyó en 1877. La iglesia fue desantificada para dar paso a un nuevo proyecto.
Italiano
Costruita nel 1854 dall'abbé Joseph Trouillet, che costruì anche la Basilica di Saint-Epvre a Nancy, porta il nome del santo che fu celebrato nello stesso luogo durante la Rivoluzione in una cappella dell'omonimo ospedale. L'edificio è in stile romanico-bizantino, una miscela di romanico e gotico. La statuaria e le vetrate del coro e della navata sono indicative delle motivazioni del costruttore. Situata su una delle arterie principali della città, è tuttavia leggermente arretrata rispetto alla strada da una piccola e piacevole piazza alberata. La chiesa di Saint-Maur è anche strettamente legata alla chiesa del quartiere Viller e alla fabbrica di terracotta Keller et Guérin. Apertura al pubblico: solo durante le funzioni religiose (VISIBILE SOLO DALL'ESTERNO) La prima vetrata a destra raffigura San Mauro, mentre a sinistra San Giuseppe permette all'Abbé Trouillet di rendere omaggio al suo patrono personale. La vetrata in fondo presenta l'effigie della Vergine Maria, che porta in braccio il bambino. Un grande Cristo in legno dipinto domina l'altare di destra. Fu installato il 6 febbraio 1864. Questo Cristo ha una storia: nel 1793 fu salvato dal saccheggio della cappella dell'ospedale durante la Rivoluzione grazie a una bambina che promise al padre, Monsieur Dubois, alcune bottiglie di vino in cambio. A metà del XIX secolo, Lunéville era un'unica parrocchia: Saint-Jacques. Ma la lontananza del quartiere Viller, con la sua numerosa popolazione di fabbricanti di terracotta, rendeva difficile ai lavoratori praticare la loro religione. Incoraggiato dall'amicizia dei proprietari delle fabbriche di terracotta, l'abbé Joseph Trouillet, curato della parrocchia di Saint-Jacques, si impegnò nel maggio 1849 a costruire una chiesa nel quartiere di Villers. Doveva essere la chiesa di Saint-Maur, il santo patrono scelto in memoria della cappella dell'ospedale di Saint-Maur costruita nel 1406 in questo quartiere e che servì da luogo di culto per i suoi abitanti fino alla Rivoluzione. Il progetto originario era modesto: una chiesa senza lusso per milleduecento persone, con un prezzo massimo di trentacinquemila franchi. Le fondamenta erano già state gettate alla fine del 1849, quando una notizia inaspettata giunse al sacerdote costruttore: lo Stato aveva concesso una sovvenzione di ventimila franchi e aveva nominato un capomastro. L'architetto mescola gli stili, dal romanico renano al gotico del XV secolo, suscitando all'epoca molte polemiche. Il signor Alexande Joly, architetto di Lunéville, supervisionò i lavori affidati all'impresa Masson e l'edificio fu completato alla fine del 1853, ad eccezione della torre, che fu terminata nel 1854. L'Abbé Trouillet era un instancabile raccoglitore di fondi per i suoi edifici. Per questa chiesa, si rivolse ai potenti e ai piccoli in Francia, Paesi Bassi, Inghilterra, Spagna e Germania, in particolare in Baviera. I suoi sforzi portarono al finanziamento di un'opera importante che costava centoventimila franchi, ma se si aggiunge il prezzo degli arredi e delle vetrate, il costo raddoppia. Padre Trouillet aveva raccolto grandi quantità di denaro con le sue suppliche.
La statuaria e le vetrate del coro e della navata centrale sono altamente indicative degli affetti e delle motivazioni del sacerdote-costruttore e meritano un attento esame: la prima vetrata all'estrema destra è una rappresentazione di Saint Maur, allievo e poi monaco e discepolo di San Benoit. Sotto la sua influenza, fu data maggiore importanza allo studio della vita benedettina. Accanto si trova San Giuseppe, omaggio di padre Trouillet al suo patrono personale. La finestra posteriore è dedicata alla Vergine Maria con, come nelle rappresentazioni medievali, il bambino in braccio. La sua vicina è Sant'Anna, madre della Vergine, che ha un eremo nella campagna vicina, tradizionale luogo di picnic per gli abitanti di Lunévillois. Sant'Anna è la patrona della città. A sinistra si trova San Sigisberto o Segesberto III, re d'Austrasia, che tiene in una mano lo scettro e nell'altra la riduzione dei monasteri da lui fondati. Tra le statue del coro vi sono due opere eccezionali dello scultore Viard de Saint-Clément. Si tratta di San Mansuy, primo vescovo di Toul, e di Sant'Epvre, settimo vescovo di Toul. L'altare di destra è dominato da un grande Cristo ligneo dipinto, installato il 6 febbraio 1864. Questo Cristo ha una storia da raccontare: fu salvato dal saccheggio rivoluzionario della cappella dell'ospedale nel 1793 da una bambina che promise al padre, il signor Dubois, alcune bottiglie di vino in cambio, e fu donato alla chiesa dalla famiglia Barthélemy, che ne era custode.
Il sacerdote costruttore abitò al piano terra del n. 36 di rue de Villers durante la costruzione della sua chiesa. In seguito il presbiterio fu trasferito al primo piano del n. 69 della stessa strada, e poi al n. 88. Padre Trouillet, nominato parroco di Saint-Epvre a Nancy nel 1865, aveva donato la nuova chiesa alla città nel 1856. Quando se ne andò, donò il terreno adiacente alla chiesa alla città, che fu responsabile della costruzione del nuovo presbiterio. Quest'ultimo fu costruito nel 1877. La chiesa fu desantificata per far posto a un nuovo progetto.