Description
A la fin du XIXème siècle et au début du XXème siècle, on brûlait des varechs et des algues sur les plages de l'île de Noirmoutier. Les cendres résultant de ces combustions étaient un engrais très apprécié. Les chattes et les chaloupes, bateaux de nos côtes, faisaient le voyage, tous les jours, pour rapporter des cendres qui étaient déchargées sur ce chemin où des charettes venaient les chercher. En échange, nos bateaux apportaient aux habitants de Noirmoutier le bois de chauffaque qui leur manquait. Des charettes venaient également chercher les longues algues, arrachées aux bancs rocheux situés au large de la côte, qui s'avéraient être d'excellents engrais. La rue des Plantes Débarquées marque la "frontière" entre Les Moutiers-en-Retz et la Bernerie-en-Retz. Ce tracé fut définitif après 1950. Cette rue se prolonge par l'ancien "chemin de la Noë-des-Tréans" appelée aujourd'hui rue Jacques Brel. * Extrait du livre de Monique Albert "Flâneries aux Moutiers-en-Retz". LA SÉPARATION ENTRE LES MOUTIERS & LA BERNERIE
La Bernerie fut un village des Moutiers jusqu’au 19ème siècle. Il devint commune autonome le 23 mars 1863. L’histoire raconte que les élus berneriens devaient emprunter le petit pont du Port Royal, aujourd’hui disparu, pour se rendre aux séances du conseil municipal des Moutiers. Un jour, un conseiller qui passait sur le pont, avec ses dossiers sous le bras, tomba à l’eau. À la suite de cet incident, La Bernerie aurait demandé son indépendance HISTOIRE DES CHATTES, BATEAUX DE LA BAIE DE BOURGNEUF
Le marais des Moutiers-Bourgneuf était réputé, depuis le Moyen Âge jusqu'au 18eme siècle, pour ses marais salants qui ont hissé le Marais breton au rang de plus grand producteur de sel en France. De nombreux navires accostaient sur la côte, et les paludiers avaient besoin de transporter le sel du marais jusqu'à l'océan. Dès le 16ème siècle, on utilisait des chattes : des bateaux amphidromes, inspirés des anciens navires vikings, sans proue ni poupe et à fonds plats. Les étiers des marais étant très étroit, lorsque les chattes arrivaient au bout, elles ne pouvaient faire demi-tour. Alors les pêcheurs enlevaient le gouvernail de l’arrière pour installer à l’avant et ainsi, repartir dans l’autre sens. Les chattes étaient construites et réparées à la Jaginière à La Bernerie, d'où le nom actuel de la rue "de la montée de chatte" reliant le bord de mer à la Jaginière. Mais l'envasement progressif de la baie, provoqué en partie par les tonnes de lest de cale que les navires larguaient avant de charger le sel, mit fin au commerce à grande échelle, l'accès aux ports devenant de plus en plus difficile pour les navires. Cette zone de production est alors progressivement abandonnée au profit des salines de la mer Méditerranée.
English
At the end of the 19th century and the beginning of the 20th century, kelp and seaweed were burned on the beaches of the island of Noirmoutier. The ashes resulting from these combustions were a very appreciated fertilizer. Cats and rowboats, boats from our coasts, made the trip every day to bring back ashes which were unloaded on this road where carts came to pick them up. In exchange, our boats brought to the inhabitants of Noirmoutier the firewood which they missed. Carts also came to fetch the long seaweed, torn from the rocky banks located off the coast, which proved to be excellent fertilizer. The rue des Plantes Débarquées marks the "border" between Les Moutiers-en-Retz and La Bernerie-en-Retz. This route was definitive after 1950. This street is extended by the old "chemin de la Noë-des-Tréans" called today rue Jacques Brel. * Extract from Monique Albert's book "Flâneries aux Moutiers-en-Retz". THE SEPARATION BETWEEN LES MOUTIERS & LA BERNERIE
La Bernerie was a village of Moutiers until the 19th century. It became an autonomous commune on March 23, 1863. The story goes that the elected officials of Bernerie had to use the small bridge of Port Royal, now disappeared, to go to the meetings of the municipal council of Moutiers. One day, a councillor who was passing on the bridge, with his files under his arm, fell into the water. Following this incident, La Bernerie asked for its independence HISTORY OF THE CATS, BOATS OF THE BAY OF BOURGNEUF
The Moutiers-Bourgneuf marsh was famous, since the Middle Ages until the 18th century, for its salt marshes which made the Breton marshes the largest salt producers in France. Many ships docked on the coast, and the salt workers needed to transport the salt from the marsh to the ocean. As early as the 16th century, they used catamarans: amphidromic boats, inspired by the old Viking ships, without bow or stern and with flat bottoms. The marshes being very narrow, when the catfish reached the end, they could not turn around. So the fishermen removed the rudder from the stern and put it on the bow to go back the other way. The catches were built and repaired at La Jaginière in La Bernerie, hence the current name of the street "de la montée de chatte" linking the seaside to La Jaginière. But the progressive silting up of the bay, caused in part by the tons of bilge ballast that ships dropped before loading salt, put an end to large-scale trade, as access to ports became increasingly difficult for ships. This production area was then progressively abandoned in favor of the salt works of the Mediterranean Sea.
Deutsch
Ende des 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts wurden an den Stränden der Insel Noirmoutier Seetang und Algen verbrannt. Die Asche, die bei diesen Verbrennungen entstand, war ein beliebter Dünger. Die Boote unserer Küste, die Cattes und Schaluppen, fuhren jeden Tag, um Asche mitzubringen, die auf diesem Weg abgeladen wurde, wo sie von Karren abgeholt wurde. Im Gegenzug brachten unsere Boote den Bewohnern von Noirmoutier das fehlende Brennholz. Die Karren holten auch die langen Algen, die von den Felsbänken vor der Küste gepflückt wurden und sich als hervorragender Dünger erwiesen. Die Rue des Plantes Débarquées markiert die "Grenze" zwischen Les Moutiers-en-Retz und La Bernerie-en-Retz. Dieser Verlauf wurde nach 1950 endgültig festgelegt. Diese Straße wird durch den ehemaligen "Chemin de la Noë-des-Tréans" verlängert, der heute Rue Jacques Brel heißt. * Auszug aus dem Buch von Monique Albert "Flâneries aux Moutiers-en-Retz". DIE TRENNUNG ZWISCHEN LES MOUTIERS & LA BERNERIE
La Bernerie war bis zum 19. Jahrhundert ein Dorf in Les Moutiers. Es wurde am 23. März 1863 zur eigenständigen Gemeinde. Die Geschichte besagt, dass die gewählten Vertreter von Bernerie die kleine, heute nicht mehr existierende Brücke Port Royal benutzen mussten, um zu den Sitzungen des Gemeinderats von Les Moutiers zu gelangen. Eines Tages fiel ein Ratsmitglied, das mit seinen Akten unter dem Arm über die Brücke ging, ins Wasser. Nach diesem Vorfall soll La Bernerie seine Unabhängigkeit gefordert haben GESCHICHTE DER CHATTES, BOOTE IN DER BUCHT VON BOURGNEUF
Das Marais des Moutiers-Bourgneuf war vom Mittelalter bis zum 18. Jahrhundert für seine Salzgärten berühmt, die das Marais breton zum größten Salzproduzenten Frankreichs machten. An der Küste legten viele Schiffe an und die Salzbauern mussten das Salz aus den Sümpfen zum Ozean transportieren. Ab dem 16. Jahrhundert wurden sogenannte Chattes eingesetzt: amphidrome Boote, die von den alten Wikingerschiffen inspiriert waren, ohne Bug und Heck und mit flachen Böden. Da die Eider in den Sümpfen sehr eng sind, konnten die Katzen, wenn sie das Ende erreicht hatten, nicht mehr wenden. Dann nahmen die Fischer das Ruder vom Heck ab und bauten es am Bug ein, um wieder in die andere Richtung zu fahren. Die Muscheln wurden in La Jaginière in La Bernerie gebaut und repariert, daher der heutige Name der Straße "de la montée de chatte", die die Küste mit La Jaginière verbindet. Die allmähliche Verschlammung der Bucht, die zum Teil durch die Tonnen von Bilgenballast verursacht wurde, die die Schiffe vor dem Laden des Salzes abwarfen, beendete jedoch den Handel im großen Stil, da der Zugang zu den Häfen für die Schiffe immer schwieriger wurde. Dieses Produktionsgebiet wurde daraufhin nach und nach zugunsten der Salinen im Mittelmeer aufgegeben.
Dutch
Aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw werden kelp en zeewier verbrand op de stranden van het eiland Noirmoutier. De as van deze verbrandingen was een zeer gewaardeerde meststof. Katten en roeiboten, boten van onze kust, maakten dagelijks de reis om as terug te brengen die op deze weg werd uitgeladen waar karren de as kwamen ophalen. In ruil brachten onze boten de inwoners van Noirmoutier het brandhout dat ze niet hadden. Karren kwamen ook het lange zeewier ophalen, dat van de rotsachtige oevers voor de kust werd getrokken en dat een uitstekende meststof bleek te zijn. De Rue des Plantes Débarquées markeert de "grens" tussen Les Moutiers-en-Retz en La Bernerie-en-Retz. Deze route werd definitief na 1950. Deze straat wordt verlengd door de vroegere "chemin de la Noë-des-Tréans" die nu de rue Jacques Brel heet. * Uittreksel uit het boek "Flâneries aux Moutiers-en-Retz" van Monique Albert. DE SCHEIDING TUSSEN LES MOUTIERS & LA BERNERIE
La Bernerie was een dorp van Les Moutiers tot de 19e eeuw. Het werd een autonome gemeente op 23 maart 1863. Het verhaal gaat dat de verkozenen van Bernerie het bruggetje van Port Royal, dat nu verdwenen is, moesten gebruiken om bij de gemeenteraadsvergaderingen in Moutiers te komen. Op een dag viel een raadslid dat over de brug liep, met zijn dossiers onder zijn arm, in het water. Na dit incident zou La Bernerie om zijn onafhankelijkheid hebben gevraagd GESCHIEDENIS VAN DE KATTEN, BOTEN VAN DE BAAI VAN BOURGNEUF
De moerassen van Moutiers-Bourgneuf stonden vanaf de middeleeuwen tot in de 18e eeuw bekend om hun zoutpannen, die van de Marais Breton de grootste zoutproducent van Frankrijk maakten. Aan de kust meerden veel schepen aan en de zoutwerkers moesten het zout van het moeras naar de oceaan vervoeren. Vanaf de 16e eeuw werden katties gebruikt: amfidromische boten, geïnspireerd op de oude Vikingschepen, zonder boeg of achtersteven en met een platte bodem. Omdat de moerassen erg smal zijn, konden de meervallen, wanneer ze het einde bereikten, niet omkeren. Dus haalden de vissers het roer van de achtersteven en zetten het op de boeg om de andere kant op te gaan. De chates werden gebouwd en gerepareerd in La Jaginière in La Bernerie, vandaar de huidige naam van de straat "de la montée de chatte" die de kust met La Jaginière verbindt. De geleidelijke verzanding van de baai, mede veroorzaakt door de tonnen ballast die de schepen lieten vallen alvorens zout te laden, maakte echter een einde aan de grootschalige handel, aangezien de toegang tot de havens steeds moeilijker werd voor de schepen. Dit productiegebied werd vervolgens geleidelijk verlaten ten gunste van de zoutmijnen in de Middellandse Zee.
Español
A finales del siglo XIX y principios del XX, se quemaban algas en las playas de la isla de Noirmoutier. Las cenizas resultantes de estas quemas eran un abono muy apreciado. Gatos y botes de remos, embarcaciones de nuestra costa, hacían el viaje todos los días para traer de vuelta las cenizas que se descargaban en esta carretera donde los carros venían a recogerlas. A cambio, nuestros barcos traían a los habitantes de Noirmoutier la leña que les faltaba. Los carros también venían a recoger las algas largas, que se arrancaban de los bancos rocosos de la costa y que resultaban ser un excelente abono. La rue des Plantes Débarquées marca la "frontera" entre Les Moutiers-en-Retz y La Bernerie-en-Retz. Esta vía fue definitiva después de 1950. Esta calle se prolonga por el antiguo "chemin de la Noë-des-Tréans", ahora llamado rue Jacques Brel. * Extracto del libro de Monique Albert "Flâneries aux Moutiers-en-Retz". LA SEPARACIÓN ENTRE LES MOUTIERS Y LA BERNERIE
La Bernerie fue un pueblo de Les Moutiers hasta el siglo XIX. Se convirtió en municipio autónomo el 23 de marzo de 1863. Se cuenta que los representantes electos de Bernerie tenían que utilizar el pequeño puente de Port Royal, hoy desaparecido, para llegar a las reuniones del consejo municipal en Moutiers. Un día, un concejal que pasaba por el puente, con sus expedientes bajo el brazo, cayó al agua. A raíz de este incidente, La Bernerie habría solicitado su independencia HISTORIA DE LOS GATOS, BARCOS DE LA BAHÍA DE BOURGNEUF
Las marismas de Moutiers-Bourgneuf fueron famosas, desde la Edad Media hasta el siglo XVIII, por sus salinas que hicieron del Marais Breton el mayor productor de sal de Francia. Muchos barcos atracaban en la costa y los salineros tenían que transportar la sal de la marisma al océano. A partir del siglo XVI se utilizaron las gateras: embarcaciones anfidrómicas, inspiradas en los antiguos barcos vikingos, sin proa ni popa y con fondo plano. Como las marismas son muy estrechas, cuando los catties llegaban al final no podían dar la vuelta. Así que los pescadores quitaban el timón de la popa y lo ponían en la proa para volver hacia el otro lado. Los chattes se construían y reparaban en La Jaginière, en La Bernerie, de ahí el nombre actual de la calle "de la montée de chatte" que une la orilla del mar con La Jaginière. Sin embargo, la sedimentación progresiva de la bahía, provocada en parte por las toneladas de lastre que los barcos arrojaban antes de cargar la sal, puso fin al comercio a gran escala, ya que el acceso a los puertos se hizo cada vez más difícil para los buques. Esta zona de producción fue abandonada progresivamente en beneficio de las salinas del Mediterráneo.
Italiano
Alla fine del XIX secolo e all'inizio del XX secolo, sulle spiagge dell'isola di Noirmoutier si bruciavano kelp e alghe. Le ceneri risultanti da questi roghi erano un fertilizzante molto apprezzato. Gatti e barche a remi, imbarcazioni della nostra costa, facevano il viaggio ogni giorno per riportare le ceneri che venivano scaricate su questa strada dove i carri venivano a raccoglierle. In cambio, le nostre barche portavano agli abitanti di Noirmoutier la legna da ardere che mancava. I carretti venivano anche a raccogliere le alghe lunghe, che venivano estratte dai banchi rocciosi al largo della costa e che si rivelavano un ottimo fertilizzante. Rue des Plantes Débarquées segna il "confine" tra Les Moutiers-en-Retz e La Bernerie-en-Retz. Questo percorso è stato definitivo dopo il 1950. Questa strada è prolungata dall'ex "chemin de la Noë-des-Tréans", oggi chiamato rue Jacques Brel. * Estratto dal libro di Monique Albert "Flâneries aux Moutiers-en-Retz". LA SEPARAZIONE TRA LES MOUTIERS E LA BERNERIE
La Bernerie era un villaggio di Les Moutiers fino al XIX secolo. È diventato un comune autonomo il 23 marzo 1863. Si racconta che i rappresentanti eletti della Bernerie dovevano utilizzare il piccolo ponte di Port Royal, oggi scomparso, per raggiungere le riunioni del consiglio comunale a Moutiers. Un giorno, un consigliere che stava passando sul ponte, con i suoi fascicoli sotto il braccio, cadde in acqua. In seguito a questo incidente, si dice che La Bernerie abbia chiesto la propria indipendenza STORIA DEI GATTI, BARCHE DELLA BAIA DI BOURGNEUF
Le paludi di Moutiers-Bourgneuf erano rinomate, dal Medioevo fino al XVIII secolo, per le loro saline che facevano del Marais Breton il più grande produttore di sale della Francia. Molte navi attraccavano sulla costa e i salinari dovevano trasportare il sale dalla palude all'oceano. A partire dal XVI secolo vennero utilizzate le gatte: imbarcazioni anfidromiche, ispirate alle vecchie navi vichinghe, senza prua né poppa e con il fondo piatto. Poiché le paludi sono molto strette, quando i gattucci arrivavano alla fine, non potevano girarsi. Così i pescatori toglievano il timone dalla poppa e lo mettevano a prua per tornare indietro dalla parte opposta. Le chatte venivano costruite e riparate a La Jaginière a La Bernerie, da cui il nome attuale della strada "de la montée de chatte" che collega il mare a La Jaginière. Tuttavia, l'insabbiamento progressivo della baia, causato in parte dalle tonnellate di zavorra che le navi gettavano prima di caricare il sale, mise fine al commercio su larga scala, poiché l'accesso ai porti divenne sempre più difficile per le navi. Questa zona di produzione fu quindi gradualmente abbandonata a favore delle miniere di sale del Mar Mediterraneo.