EGLISE SAINT-VINEBAULT DE HUMES – Humes-Jorquenay

L'église Saint-Vinebault de Humes date du 18e siècle, comme l'indique la clef de l'arc du portail occidental qui porte la date de 1734. Elle fut rebâtie en 1834, hormis la tour porche. De plan allongé, cet édifice se compose d'une nef à trois vaisseaux de sept travées, d'une tour-porche couronnée d'une flèche polygonale couverte en ardoise et d'un choeur constitué par une abside hémicirculaire couverte d'un faux cul-de-four. L'église aurait abrité durant une nuit le corps de Sainte-Hélène, lors de sa translation de Rome vers Hautvillers ou Paris (840). Une guérison miraculeuse aurait eu lieu en cette année : une femme paralytique retrouva ses mouvements par le contact de la châsse de Sainte-Hélène.

Saint-Vinebault de Humes church dates back to the 18th century, as indicated by the keystone of the western portal arch, which bears the date 1734. It was rebuilt in 1834, except for the porch tower. Elongated in plan, the building comprises a three-span nave with seven bays, a porch-tower crowned by a polygonal slate-roofed spire, and a choir consisting of a semicircular apse covered by a false cul-de-four. The church is said to have sheltered the body of St. Helena for a night, during her transfer from Rome to Hautvillers or Paris (840). A miraculous cure is said to have taken place in this year: a paralyzed woman regained her movements through contact with Saint Helena's shrine.

Die Kirche Saint-Vinebault de Humes stammt aus dem 18. Jahrhundert, wie der Schlüssel des Bogens des Westportals mit der Jahreszahl 1734 anzeigt. Sie wurde 1834 bis auf den Verandaturm wieder aufgebaut. Das langgestreckte Gebäude besteht aus einem dreischiffigen Schiff mit sieben Jochen, einem Torturm, der von einer polygonalen, schiefergedeckten Turmspitze gekrönt wird, und einem Chor, der aus einer halbkreisförmigen Apsis besteht, die mit einem falschen Halbkreis bedeckt ist. Die Kirche soll den Leichnam der Heiligen Helena während ihrer Überführung von Rom nach Hautvillers oder Paris (840) eine Nacht lang beherbergt haben. In diesem Jahr soll es zu einer Wunderheilung gekommen sein: Eine gelähmte Frau konnte sich durch die Berührung des Schreins der Heiligen Helena wieder bewegen.

De kerk Saint-Vinebault in Humes dateert uit de 18e eeuw, zoals te zien is aan de sleutel van de boog van het westelijke portaal, waarop het jaartal 1734 staat. Ze werd herbouwd in 1834, met uitzondering van de portaaltoren. Dit langwerpige gebouw bestaat uit een schip van zeven traveeën met drie zijbeuken, een portiektoren bekroond met een veelhoekige spits met leien dak en een koor bestaande uit een halfronde apsis bedekt met een valse cul-de-four. Er wordt gezegd dat de kerk het lichaam van Sint Helena een nacht onderdak heeft geboden toen ze van Rome naar Hautvillers of Parijs werd overgebracht (840). In dat jaar zou een wonderbaarlijke genezing hebben plaatsgevonden: een verlamde vrouw kreeg haar bewegingen terug door contact met het heiligdom van Sint-Helena.

La iglesia de Saint-Vinebault en Humes data del siglo XVIII, como se desprende de la clave del arco del portal oeste, que lleva la fecha de 1734. Fue reconstruida en 1834, a excepción de la torre del pórtico. Este edificio alargado consta de una nave de tres tramos y siete tramos, una torre porticada coronada por un chapitel poligonal con tejado de pizarra y un coro formado por un ábside semicircular cubierto por un falso cul-de-four. Se dice que la iglesia albergó el cuerpo de Santa Elena durante una noche, cuando fue trasladada de Roma a Hautvillers o París (840). Ese mismo año se produjo una curación milagrosa: una mujer paralítica recuperó el movimiento al entrar en contacto con el santuario de Santa Elena.

La chiesa di Saint-Vinebault a Humes risale al XVIII secolo, come si evince dalla chiave dell'arco del portale occidentale, che reca la data 1734. Fu ricostruita nel 1834, ad eccezione della torre del portico. L'edificio, di forma allungata, è costituito da una navata centrale a sette campate con tre navate laterali, da una torre porticata coronata da una guglia poligonale con tetto in ardesia e da un coro costituito da un'abside semicircolare coperta da un falso cul-de-four. Si dice che la chiesa abbia ospitato per una notte il corpo di Sant'Elena, quando fu trasferita da Roma a Hautvillers o Parigi (840). In quell'anno sarebbe avvenuta una guarigione miracolosa: una donna paralitica avrebbe riacquistato i movimenti grazie al contatto con il santuario di Sant'Elena.