Description
Dédiée à Saint-Léger, évêque d'Autun (fête le 2 octobre), l'église n'existait sans doute pas encore en 1120, quand l'évêque de Langres donna les églises d'Ormancey et de Rosières (« village » disparu entre Marac et Ormancey) à l'abbaye Saint-Etienne de Dijon. C'est sans doute après la destruction du « village » de Rosières et de son église dans le début du XIIIe siècle, que la première église paroissiale de Marac fut construite sur son emplacement actuel en tant que succursale d'Ormancey, avec un choeur roman du XIIIe siècle encadré par deux petites chapelles voûtées en berceau et clocher à l'entrée du choeur, le tout couvert en laves. Cette église fut partiellement incendiée dans ses parties hautes au tout début du XVIIIe siècle par la foudre qui mit le feu aux charpentes, et un siècle après, en 1803-1804, son clocher fut exhaussé par la municipalité de six mètres. Mais l'église, déjà fragilisée par le précédent incendie et par la trop grande masse du nouveau clocher laissé tout un hiver ouvert aux intempéries sans couverture, verra le clocher s'effondrer sur l'église au printemps 1804, entraînant dans sa chute la ruine du choeur et d'une partie des chapelles latérales, détruisant au passage tout le mobilier et les ornements liturgiques, ainsi que les cloches fondues à peine trois ans plus tôt ! Ayant pris entre-temps le titre de cure en 1803, avec Faverolles pour succursale, le clocher sera rétabli en 1819 sous la forme d'un clocher-porche de 15,62m de hauteur, puis l'église actuelle sera entièrement reconstruite entre 1825 et 1828 dans le style néo-classique.
English
Dedicated to Saint-Léger, bishop of Autun (feast day on October 2), the church probably didn't even exist in 1120, when the bishop of Langres donated the churches of Ormancey and Rosières ("village" disappeared between Marac and Ormancey) to the Saint-Etienne abbey in Dijon. It was probably after the destruction of the Rosières "village" and its church in the early 13th century that the first parish church of Marac was built on its present site as a branch of Ormancey, with a 13th-century Romanesque choir flanked by two small barrel-vaulted chapels and a bell tower at the entrance to the choir, all covered in lava. The upper parts of the church were partially burnt down at the very beginning of the 18th century, when lightning set fire to the roof timbers. A century later, in 1803-1804, the church tower was raised by six meters by the municipality. But the church, already weakened by the previous fire and by the excessive mass of the new steeple, which had been left uncovered for an entire winter, would see the steeple collapse on the church in the spring of 1804, bringing with it the ruin of the choir and part of the side chapels, and destroying all the liturgical furnishings and ornaments, as well as the bells cast just three years earlier! Having meanwhile become a parish in 1803, with Faverolles as its branch, the bell tower was restored in 1819 in the form of a 15.62m-high porch belfry, and the present church was completely rebuilt between 1825 and 1828 in the neo-classical style.
Deutsch
Die Kirche ist Saint-Léger, dem Bischof von Autun (Fest am 2. Oktober), geweiht und existierte wahrscheinlich noch nicht im Jahr 1120, als der Bischof von Langres die Kirchen von Ormancey und Rosières ("Dorf", das zwischen Marac und Ormancey verschwunden ist) der Abtei Saint-Etienne in Dijon schenkte. Vermutlich nach der Zerstörung des "Dorfes" Rosières und seiner Kirche Anfang des 13. Jahrhunderts wurde die erste Pfarrkirche von Marac an ihrem heutigen Standort als Zweigkirche von Ormancey errichtet, mit einem romanischen Chor aus dem 13. Jahrhundert, der von zwei kleinen tonnengewölbten Kapellen eingerahmt wird, und einem Glockenturm am Eingang des Chors, alles mit Lavasteinen gedeckt. Jahrhunderts durch einen Blitzschlag, der das Gebälk in Brand setzte, teilweise niedergebrannt. Ein Jahrhundert später, 1803-1804, wurde der Glockenturm von der Gemeinde um sechs Meter erhöht. Im Frühjahr 1804 stürzte der Glockenturm auf die Kirche, riss den Chor und einen Teil der Seitenkapellen mit sich und zerstörte das gesamte Mobiliar, den liturgischen Schmuck und die Glocken, die erst drei Jahre zuvor gegossen worden waren Nachdem er inzwischen 1803 den Titel einer Pfarrei mit Faverolles als Filiale angenommen hatte, wurde der Glockenturm 1819 als 15,62 m hoher Glockenturm mit Portal wieder errichtet. Die heutige Kirche wurde dann zwischen 1825 und 1828 im neoklassizistischen Stil vollständig neu gebaut.
Dutch
De kerk, gewijd aan Saint-Léger, bisschop van Autun (feestdag op 2 oktober), bestond waarschijnlijk nog niet in 1120, toen de bisschop van Langres de kerken van Ormancey en Rosières (een "dorp" dat verdwenen is tussen Marac en Ormancey) schonk aan de abdij Saint-Etienne in Dijon. Het was waarschijnlijk na de verwoesting van het "dorp" Rosières en zijn kerk in het begin van de 13e eeuw dat de eerste parochiekerk van Marac werd gebouwd op de huidige plek als een filiaal van Ormancey, met een 13e-eeuws Romaans koor geflankeerd door twee kleine kapellen met tongewelven en een klokkentoren bij de ingang van het koor, allemaal bedekt met steen. De bovenste delen van de kerk brandden aan het begin van de 18e eeuw gedeeltelijk af toen de bliksem de dakconstructie in brand stak. Een eeuw later, in 1803-1804, werd de kerktoren door de plaatselijke gemeente zes meter verhoogd. Maar de kerk, die al verzwakt was door de vorige brand en door de buitensporige massa van de nieuwe klokkentoren, die een hele winter onbedekt was gebleven, zag in de lente van 1804 de klokkentoren op de kerk instorten, waardoor het koor en een deel van de zijkapellen naar beneden kwamen en al het meubilair en alle liturgische ornamenten werden vernietigd, evenals de klokken, die slechts drie jaar eerder waren gegoten! De klokkentoren werd in 1819 gerestaureerd in de vorm van een 15,62 m hoge portiektoren en de huidige kerk werd tussen 1825 en 1828 volledig herbouwd in neoclassicistische stijl.
Español
Dedicada a Saint-Léger, obispo de Autun (fiesta el 2 de octubre), la iglesia probablemente aún no existía en 1120, cuando el obispo de Langres cedió las iglesias de Ormancey y Rosières (un "pueblo" desaparecido entre Marac y Ormancey) a la abadía de Saint-Etienne de Dijon. Probablemente, tras la destrucción del "pueblo" de Rosières y de su iglesia a principios del siglo XIII, se construyó en su emplazamiento actual la primera iglesia parroquial de Marac, filial de Ormancey, con un coro románico del siglo XIII flanqueado por dos pequeñas capillas con bóveda de cañón y un campanario a la entrada del coro, todo revestido de piedra. Las partes superiores de la iglesia se quemaron parcialmente a principios del siglo XVIII, cuando un rayo prendió fuego a las vigas del tejado, y un siglo más tarde, en 1803-1804, la torre de la iglesia fue elevada seis metros por el consejo local. Pero la iglesia, ya debilitada por el incendio anterior y por la masa excesiva del nuevo campanario, que había permanecido descubierto durante todo un invierno, vería cómo el campanario se derrumbaba sobre la iglesia en la primavera de 1804, derribando el coro y parte de las capillas laterales, y destruyendo de paso todo el mobiliario y los ornamentos litúrgicos, así como las campanas, ¡que habían sido fundidas sólo tres años antes! Mientras tanto, convertida en parroquia en 1803, con Faverolles como rama, el campanario fue restaurado en 1819 en forma de torre porticada de 15,62 m de altura, y la iglesia actual fue completamente reconstruida entre 1825 y 1828 en estilo neoclásico.
Italiano
Dedicata a Saint-Léger, vescovo di Autun (festa il 2 ottobre), la chiesa probabilmente non esisteva ancora nel 1120, quando il vescovo di Langres cedette le chiese di Ormancey e Rosières (un "villaggio" scomparso tra Marac e Ormancey) all'abbazia di Saint-Etienne a Digione. Fu probabilmente dopo la distruzione del "villaggio" di Rosières e della sua chiesa, all'inizio del XIII secolo, che fu costruita la prima chiesa parrocchiale di Marac nel sito attuale, come succursale di Ormancey, con un coro romanico del XIII secolo fiancheggiato da due piccole cappelle con volta a botte e un campanile all'ingresso del coro, tutti rivestiti in pietra. Le parti superiori della chiesa furono parzialmente bruciate all'inizio del XVIII secolo quando un fulmine incendiò le travi del tetto e un secolo dopo, nel 1803-1804, il campanile fu innalzato di sei metri dal consiglio locale. Ma la chiesa, già indebolita dall'incendio precedente e dall'eccessiva massa del nuovo campanile, che era stato lasciato scoperto per un intero inverno, nella primavera del 1804 vide il campanile crollare sulla chiesa, facendo crollare il coro e parte delle cappelle laterali, distruggendo tutti gli arredi e gli ornamenti liturgici, nonché le campane, che erano state fuse solo tre anni prima! Divenuta nel frattempo parrocchia nel 1803, con Faverolles come succursale, il campanile fu restaurato nel 1819 sotto forma di torre porticata alta 15,62 m, mentre la chiesa attuale fu completamente ricostruita tra il 1825 e il 1828 in stile neoclassico.