Eglise Saint-Léger – Ondreville-sur-Essonne

Au début du XIe siècle, l’église d’Ondreville ainsi que ses moulins et leurs dépendances appartenaient à l’abbaye Saint-Mesmin de Micy près d’Orléans, par donation d’une riche veuve nommée Régina, donation confirmée en 1022 par le roi Robert le Pieux. L’église allait rester la propriété de l’abbaye jusqu’à la Révolution. L’édifice roman du XIIe siècle, avec son abside semi-circulaire dite en cul-de-four, a été coiffé à la fin du XIIe siècle du clocher carré, caractéristique de ce coin du Loiret avec sa couverture à deux pentes, ses deux pignons et ses hautes baies jumelées garnies d’abat-sons. A la même époque a été ajouté le bas-côté nord, sur lequel s’ouvre la porte d’entrée en plein cintre.

At the beginning of the 11th century, the church of Ondreville as well as its mills and their outbuildings belonged to the abbey of Saint-Mesmin de Micy near Orléans, by donation of a rich widow named Régina, donation confirmed in 1022 by King Robert the Pious. The church remained the property of the abbey until the Revolution. The 12th century Romanesque building, with its semicircular apse, was topped at the end of the 12th century by the square bell tower, characteristic of this part of the Loiret region, with its gabled roof, its two gables and its high twinned bays fitted with bells. At the same time, the north aisle was added, on which the semi-circular entrance door opens.

Jahrhunderts gehörte die Kirche von Ondreville mit ihren Mühlen und Nebengebäuden der Abtei Saint-Mesmin in Micy bei Orléans durch eine Schenkung einer reichen Witwe namens Regina, die im Jahr 1022 von König Robert dem Frommen bestätigt wurde. Die Kirche sollte bis zur Revolution im Besitz der Abtei bleiben. Das romanische Gebäude aus dem 12. Jahrhundert mit seiner halbkreisförmigen Apsis wurde Ende des 12. Jahrhunderts mit einem quadratischen Glockenturm versehen, der mit seinem Satteldach, den beiden Giebeln und den hohen, mit Schalldämpfern versehenen Zwillingsöffnungen typisch für diese Ecke des Loiret ist. Zur selben Zeit wurde das nördliche Seitenschiff hinzugefügt, zu dem sich die Eingangstür mit Rundbogen öffnet.

Aan het begin van de 11e eeuw behoorden de kerk van Ondreville, evenals de molens en hun bijgebouwen, tot de abdij van Saint-Mesmin de Micy bij Orléans, door een schenking van een rijke weduwe genaamd Régina, een schenking die in 1022 werd bevestigd door koning Robert de Vrome. De kerk bleef eigendom van de abdij tot de Revolutie. Het Romaanse gebouw uit de 12e eeuw, met zijn halfronde apsis die bekend staat als een cul-de-four, werd aan het eind van de 12e eeuw bekroond door de vierkante klokkentoren, die kenmerkend is voor dit deel van de Loiret-streek, met zijn zadeldak, zijn twee puntgevels en zijn hoge dubbele traveeën voorzien van klokkenstoelen. Tegelijkertijd werd de noordelijke zijbeuk toegevoegd, waarop de halfronde toegangsdeur uitkomt.

A principios del siglo XI, la iglesia de Ondreville, así como sus molinos y sus dependencias, pertenecían a la abadía de Saint-Mesmin de Micy, cerca de Orleans, por donación de una rica viuda llamada Régina, donación confirmada en 1022 por el rey Roberto el Piadoso. La iglesia siguió siendo propiedad de la abadía hasta la Revolución. El edificio románico del siglo XII, con su ábside semicircular, fue rematado a finales del siglo XII por el campanario cuadrado, característico de esta parte de la región de Loiret, con su tejado a dos aguas, sus dos frontones y sus altos vanos gemelos dotados de claraboyas. Al mismo tiempo, se añadió la nave norte, a la que se abre la puerta de entrada semicircular.

All'inizio dell'XI secolo, la chiesa di Ondreville, i mulini e i loro annessi appartenevano all'abbazia di Saint-Mesmin de Micy, vicino a Orléans, per donazione di una ricca vedova di nome Régina, donazione confermata nel 1022 dal re Roberto il Pio. La chiesa rimase di proprietà dell'abbazia fino alla Rivoluzione. L'edificio romanico del XII secolo, con abside semicircolare, è stato sormontato alla fine del XII secolo da un campanile quadrato, caratteristico di questa parte della regione del Loiret, con il suo tetto a capanna, i suoi due timpani e le sue alte doppie campate con lucernari. Contemporaneamente fu aggiunta la navata nord, sulla quale si apre la porta d'ingresso semicircolare.