Église de Poiseul-lès-Saulx – Poiseul-lès-Saulx

Cette église, qui se présente de nos jours sous un style type néo-gothique, a été progressivement édifiée sur l'emplacement d'une plus ancienne : – de 1839 à 1841, on fit le clocher, – puis de 1864 à 1867, ce fut le tour de la nef, du chœur et de la sacristie. Ces 2 étapes sont le reflet d'un passé plus lointain, car il exista 2 bâtiments, d’époques différentes, accolés l'un à l'autre. Dans tous les documents des 18e et 19e siècles, sont appelés : -église, l'ensemble très ancien composé de la nef et du chœur – et clocher, la partie plus récente ajoutée devant le pignon du portail à partir du 18è siècle. L'église d'origine, très ancienne, de tradition romane ou pré-romane, existait dès 1197. La taille de cette ancienne église est surdimensionnée par rapport à la population de l'époque. Elle est, par exemple, 2 fois plus grosse que celle de Moloy, qui compte alors le même nombre d'habitants. Plusieurs théories pourraient l'expliquer, mais aucune n'a été avérée. Cela pourrait notamment être dû à l'essor du pèlerinage de St-Jacques de Compostelle, pour lequel un "guide du pèlerin" avait été écrit vers 1130. Ce qui est certain, c'est que ce fut une chance pour le village de disposer d'un édifice aussi grand car, lorsque la population augmenta fortement (entre 1750 et 1850) il ne fut pas nécessaire de la remanier. On se contenta de la rendre plus pratique en lui annexant une sacristie, et de la moderniser en lui ajoutant un véritable clocher sur porche d'entrée. Si elle a conservé du mobilier plus ancien, la majeure partie de celui-ci, ainsi que les sculptures sur pierre et sur bois, datent du 19e siècle (du sculpteur bourguignon Jules Schanoski). À gauche du porche d'entrée, à l'extérieur de l'église, se trouve un oratoire dédié au Dieu de Pitié. Érigé en 1787 à la demande de Marie Nicolas Amable Chaignet, un notable du village. Le plafond de la niche est décoré d'une vaste coquille Saint-Jacques, en référence au chemin de Saint-Jacques de Compostelle, qui traverse le village. This church (neo-Gothic style) was rebuilt in the middle of the 19th century on top of a very ancient one. The old church already existed in 1197. There actually were 2 separate buildings before the new church was built : the oldest one was formed by the nave and choir, and the more recent one was the bell tower (added during the 18th century). Most of the furniture inside the church is from the 19th century (some of it by the Burgundian sculptor Jules Schanoski). The church is only open during the summer. Outside, an oratory is located on the left of the entrance of the church. It was built in 1787. The ceiling of the alcove is decorated with a scallop, which refers to the road to Santiago de Compostella that crosses the village.

This church, which is nowadays in a neo-gothic style, was gradually built on the site of an older one – from 1839 to 1841, the bell tower was built, – then from 1864 to 1867, it was the turn of the nave, the choir and the sacristy. These two stages reflect a more distant past, as there were two buildings, of different periods, adjoining each other. In all the documents of the 18th and 19th centuries, are called : -the church, the very old part composed of the nave and the choir – and bell tower, the more recent part added in front of the gable of the portal from the 18th century. The original church, very old, of Romanesque or pre-Romanesque tradition, existed since 1197. The size of this old church is oversized compared to the population of the time. It is, for example, twice as big as the one in Moloy, which had the same number of inhabitants at the time Several theories could explain this, but none has been proven. This could be due to the growth of the pilgrimage to Santiago de Compostela, for which a "pilgrim's guide" was written around 1130. What is certain is that the village was fortunate to have such a large building, because when the population increased significantly (between 1750 and 1850) it was not necessary to remodel it. It was simply made more practical by adding a sacristy, and modernized by adding a real bell tower on the entrance porch. Although it has retained some older furniture, most of it, as well as the stone and wood carvings, date from the 19th century (by the Burgundian sculptor Jules Schanoski). To the left of the entrance porch, outside the church, is an oratory dedicated to the God of Pity. It was erected in 1787 at the request of Marie Nicolas Amable Chaignet, a notable of the village. The ceiling of the niche is decorated with a large scallop shell, in reference to the road to Santiago de Compostela, which crosses the village. This church (neo-Gothic style) was rebuilt in the middle of the 19th century on top of a very ancient one. The old church already existed in 1197. There actually were 2 separate buildings before the new church was built : the oldest one was formed by the nave and choir, and the more recent one was the bell tower (added during the 18th century). Most of the furniture inside the church is from the 19th century (some of it by the Burgundian sculptor Jules Schanoski). The church is only open during the summer Outside, an oratory is located on the left of the entrance of the church. It was built in 1787. The ceiling of the alcove is decorated with a scallop, which refers to the road to Santiago de Compostella that crosses the village.

Diese Kirche, die heute im neugotischen Stil errichtet wurde, wurde nach und nach auf dem Gelände einer älteren Kirche errichtet: – Von 1839 bis 1841 wurde der Glockenturm gebaut, – Von 1864 bis 1867 wurden das Kirchenschiff, der Chor und die Sakristei gebaut. Diese beiden Etappen spiegeln eine weiter zurückliegende Vergangenheit wider, da es zwei Gebäude aus verschiedenen Epochen gab, die aneinandergebaut waren. In allen Dokumenten aus dem 18. und 19. Jahrhundert wird die Kirche als : -Kirche, der sehr alte Komplex, der aus dem Kirchenschiff und dem Chor besteht – und Glockenturm, der neuere Teil, der ab dem 18. Jahrhundert vor dem Giebel des Portals hinzugefügt wurde. Die ursprüngliche, sehr alte Kirche, die auf eine romanische oder vorromanische Tradition zurückgeht, bestand bereits seit 1197. Die Größe dieser alten Kirche ist im Vergleich zur damaligen Bevölkerung überdimensioniert. Sie ist beispielsweise doppelt so groß wie die Kirche in Moloy, die damals die gleiche Einwohnerzahl hatte. Es gibt mehrere Theorien, die dies erklären könnten, aber keine davon hat sich bisher bewahrheitet. Ein Grund dafür könnte der Aufschwung der Pilgerfahrt nach Santiago de Compostela sein, für die um 1130 ein "Pilgerführer" verfasst wurde. Sicher ist, dass es für das Dorf ein Glück war, über ein so großes Gebäude zu verfügen, denn als die Bevölkerung stark anstieg (zwischen 1750 und 1850), war es nicht notwendig, die Kirche umzubauen. Man begnügte sich damit, das Gebäude durch den Anbau einer Sakristei praktischer zu gestalten und es durch den Einbau eines echten Glockenturms über dem Eingangsportal zu modernisieren. Jahrhundert (von dem burgundischen Bildhauer Jules Schanoski). Links vom Eingangsportal, außerhalb der Kirche, befindet sich ein Oratorium, das dem Gott der Gnade gewidmet ist. Es wurde 1787 auf Wunsch von Marie Nicolas Amable Chaignet, einem Honoratior des Dorfes, errichtet. Die Decke der Nische ist mit einer großen Jakobsmuschel verziert, eine Anspielung auf den Jakobsweg, der durch das Dorf führt. Diese Kirche (neugotischer Stil) wurde in der Mitte des 19. Jahrhunderts auf einer sehr alten Kirche neu errichtet. Die alte Kirche existierte bereits im Jahr 1197. There actually were 2 separate buildings before the new church was built: the oldest one was formed by the nave and choir, and the more recent one was the bell tower (added during the 18th century). Die meisten Möbel in der Kirche stammen aus dem 19. Jahrhundert (einige davon von dem burgundischen Bildhauer Jules Schanoski). Die Kirche ist nur während des Sommers geöffnet. Auf der linken Seite des Eingangs der Kirche befindet sich ein Oratorium. Er wurde 1787 erbaut. Die Decke des Alkoven ist mit einem Skalp verziert, der auf die Straße nach Santiago de Compostella verweist, die durch das Dorf führt.

Deze kerk, die tegenwoordig in neogotische stijl is opgetrokken, werd geleidelijk aan gebouwd op de plaats van een oudere kerk – van 1839 tot 1841 werd de klokkentoren gebouwd, – vervolgens werden van 1864 tot 1867 het schip, het koor en de sacristie gebouwd. Deze twee fasen weerspiegelen een verder verleden, aangezien er twee gebouwen, uit verschillende periodes, naast elkaar stonden. In alle documenten van de 18e en 19e eeuw worden genoemd : -de kerk, het zeer oude gedeelte bestaande uit het schip en het koor – en de klokkentoren, waarvan het recentere deel is toegevoegd voor de gevel van het portaal uit de 18e eeuw. De oorspronkelijke kerk, zeer oud, van romaanse of preromaanse traditie, bestond vanaf 1197. De omvang van deze oude kerk is te groot in verhouding tot de bevolking van die tijd. Het is bijvoorbeeld twee keer zo groot als de kerk in Moloy, die destijds hetzelfde aantal inwoners had Verschillende theorieën kunnen dit verklaren, maar geen enkele is bewezen. Dit zou het gevolg kunnen zijn van de groei van de bedevaart naar Santiago de Compostela, waarvoor rond 1130 een "pelgrimsgids" werd geschreven. Zeker is dat het dorp geluk had met zo'n groot gebouw, want toen de bevolking sterk toenam (tussen 1750 en 1850) was het niet nodig het te verbouwen. Het werd gewoon praktischer gemaakt door een sacristie toe te voegen, en gemoderniseerd door een echte klokkentoren op het voorportaal toe te voegen. Hoewel het enkele oudere meubels heeft behouden, dateren de meeste daarvan, evenals het steen- en houtsnijwerk, uit de 19e eeuw (van de Bourgondische beeldhouwer Jules Schanoski). Links van het ingangsportaal, buiten de kerk, is een oratorium gewijd aan de God van de Medelijden. Het werd opgericht in 1787 op verzoek van Marie Nicolas Amable Chaignet, een vooraanstaande dorpsbewoner. Het plafond van de nis is versierd met een grote Jacobsschelp, als verwijzing naar de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela, die door het dorp loopt. Deze kerk (neogotische stijl) werd in het midden van de 19e eeuw herbouwd bovenop een zeer oude kerk. De oude kerk bestond al in 1197. Voordat de nieuwe kerk werd gebouwd, waren er eigenlijk 2 aparte gebouwen: het oudste bestond uit het schip en het koor, en het recentere was de klokkentoren (toegevoegd in de 18e eeuw). Het meeste meubilair in de kerk is uit de 19e eeuw (deels van de Bourgondische beeldhouwer Jules Schanoski). De kerk is alleen in de zomer open Buiten bevindt zich links van de ingang van de kerk een oratorium. Het werd gebouwd in 1787. Het plafond van de nis is versierd met een jakobsschelp, die verwijst naar de weg naar Santiago de Compostella die het dorp doorkruist.

Esta iglesia, de estilo neogótico en la actualidad, se fue construyendo en el lugar de otra más antigua – de 1839 a 1841, se construyó el campanario, – luego, de 1864 a 1867, se construyeron la nave, el coro y la sacristía. Estas dos etapas reflejan un pasado más lejano, ya que había dos edificios, de diferentes épocas, contiguos. En todos los documentos de los siglos XVIII y XIX se denominan : -la iglesia, la parte más antigua compuesta por la nave y el coro – y el campanario, la parte más reciente añadida delante del frontón del portal del siglo XVIII. La iglesia original, muy antigua, de tradición románica o prerrománica, existía desde 1197. El tamaño de esta antigua iglesia es excesivo en relación con la población de la época. Es, por ejemplo, el doble de grande que la iglesia de Moloy, que tenía el mismo número de habitantes en aquella época Varias teorías podrían explicar esto, pero ninguna ha sido probada. Esto podría deberse al crecimiento de la peregrinación a Santiago de Compostela, para la que se escribió una "guía del peregrino" hacia 1130. Lo cierto es que fue una suerte para el pueblo contar con un edificio tan grande, porque cuando la población aumentó considerablemente (entre 1750 y 1850) no fue necesario remodelarlo. Simplemente se hizo más práctico añadiendo una sacristía, y se modernizó añadiendo un verdadero campanario en el pórtico de entrada. Aunque conserva algunos muebles antiguos, la mayor parte de ellos, así como las tallas de piedra y madera, datan del siglo XIX (obra del escultor borgoñón Jules Schanoski). A la izquierda del pórtico de entrada, fuera de la iglesia, hay un oratorio dedicado al Dios de la Piedad. Fue erigido en 1787 a petición de Marie Nicolas Amable Chaignet, un prominente aldeano. El techo de la hornacina está decorado con una gran concha de vieira, en referencia a la ruta de peregrinación a Santiago de Compostela, que pasa por el pueblo. Esta iglesia (de estilo neogótico) fue reconstruida a mediados del siglo XIX sobre una muy antigua. La antigua iglesia ya existía en 1197. En realidad, antes de la construcción de la nueva iglesia había dos edificios distintos: el más antiguo estaba formado por la nave y el coro, y el más reciente era el campanario (añadido durante el siglo XVIII). La mayor parte del mobiliario del interior de la iglesia es del siglo XIX (algunos de ellos del escultor borgoñón Jules Schanoski). La iglesia sólo está abierta durante el verano En el exterior, un oratorio se encuentra a la izquierda de la entrada de la iglesia. Se construyó en 1787. El techo de la alcoba está decorado con una vieira, que hace referencia al camino de Santiago de Compostela que atraviesa el pueblo.

Questa chiesa, oggi in stile neogotico, è stata gradualmente costruita sul sito di una più antica – dal 1839 al 1841, fu costruito il campanile, – poi, dal 1864 al 1867, furono costruiti la navata, il coro e la sacrestia. Queste due fasi riflettono un passato più lontano, in quanto esistevano due edifici, di epoche diverse, adiacenti tra loro. In tutti i documenti del XVIII e XIX secolo si parla di : -la chiesa, la parte molto antica composta dalla navata e dal coro – e il campanile, la parte più recente aggiunta davanti al timpano del portale del XVIII secolo. La chiesa originaria, molto antica, di tradizione romanica o preromanica, esisteva dal 1197. Le dimensioni di questa antica chiesa sono sovradimensionate rispetto alla popolazione dell'epoca. È, ad esempio, due volte più grande della chiesa di Moloy, che all'epoca aveva lo stesso numero di abitanti Diverse teorie potrebbero spiegare questo fenomeno, ma nessuna è stata dimostrata. Ciò potrebbe essere dovuto alla crescita del pellegrinaggio a Santiago de Compostela, per il quale fu scritta una "guida del pellegrino" intorno al 1130. Quello che è certo è che è stata una fortuna per il villaggio avere un edificio così grande, perché quando la popolazione è aumentata in modo significativo (tra il 1750 e il 1850) non è stato necessario ristrutturarlo. È stata semplicemente resa più pratica con l'aggiunta di una sacrestia e modernizzata con l'aggiunta di un vero e proprio campanile sul portico d'ingresso. Sebbene abbia conservato alcuni mobili antichi, la maggior parte di essi, così come le sculture in pietra e legno, risalgono al XIX secolo (opera dello scultore borgognone Jules Schanoski). A sinistra del portico d'ingresso, all'esterno della chiesa, si trova un oratorio dedicato al Dio della Pietà. Fu eretta nel 1787 su richiesta di Marie Nicolas Amable Chaignet, un importante abitante del villaggio. Il soffitto della nicchia è decorato con una grande conchiglia, in riferimento al percorso di pellegrinaggio verso Santiago de Compostela, che passa per il villaggio. Questa chiesa (in stile neogotico) è stata ricostruita a metà del XIX secolo su una chiesa molto antica. La vecchia chiesa esisteva già nel 1197. Prima della costruzione della nuova chiesa esistevano due edifici separati: il più antico era costituito dalla navata e dal coro, mentre il più recente era il campanile (aggiunto nel XVIII secolo). La maggior parte degli arredi della chiesa risale al XIX secolo (alcuni sono opera dello scultore borgognone Jules Schanoski). La chiesa è aperta solo durante l'estate All'esterno, un oratorio si trova a sinistra dell'ingresso della chiesa. È stato costruito nel 1787. Il soffitto dell'alcova è decorato con una capasanta, che fa riferimento al cammino di Santiago de Compostella che attraversa il villaggio.