Description
En 1098, elle est citée dans les biens de l'abbaye de Saint-Victor de Marseille ou elle était église paroissiale au centre de la première agglomération. Elle est reconstruite au XIIe siècle dans un style architectural de transition entre l'art roman et l'art gothique, comme en témoignent ses voûtes dites lombardes. Mais le plan respecte les canons de l'art roman provençal, avec une seule nef et une abside semi-circulaire à l'est. La structure des branches d'ogives est archaïque. L'abside est plus étroite et plus basse que la nef. Elle a conservé un ex-voto de 1721, un vieux bénitier, une peinture sur bois qui paraît représenter Jeanne d'Arc, et quatre dalles de tombeaux gravées d'épitaphes datées de 1851 à 1856. Au XVIIe siècle, un ermite s'y installe. Entre 1734 et 1740, la chapelle est fermée car elle menace de s'effondrer. De puissants contreforts sont alors construits. Au XIXe siècle, elle est la propriété de la famille Maurin. Plusieurs membres de cette famille y sont enterrés, et quatre dalles funéraires sont conservées. En 1720, lors de la grande peste de Marseille, les habitants de Peynier avaient fait voeu de venir en procession tous les ans à la chapelle si saint Pierre les protégeait de ce fléau. Il n'y a pas eu de victime de la peste à Peynier et depuis, une messe est dite chaque année à la chapelle, le dimanche qui suit la Saint-Pierre, le premier dimanche d'août. C'est à cette occasion qu'en 2003, une nouvelle cloche a été bénie et installée dans le petit clocher. Une procession, le premier dimanche d'août, remercie Saint-Pierre d'avoir épargné les Peyniérens lors de la terrible épidémie de peste en 1720. Visite de l'église possible le premier dimanche d'août et durant les Journées du Patrimoine.
English
Old stones, apse in the form of an oven, robust buttresses and bell-tower, constitute the archetype. A procession, on the first Sunday in August, thanked Saint-Pierre for sparing the Peyniérens during the terrible epidemic of plague in 1720. Visit of the church possible the first Sunday of August and during the Journées du Patrimoine.
Deutsch
Im Jahr 1098 wird sie in den Gütern der Abtei Saint-Victor de Marseille erwähnt, wo sie als Pfarrkirche im Zentrum der ersten Siedlung diente. Jahrhundert im Übergangsstil zwischen Romanik und Gotik wiederaufgebaut, was sich in den sogenannten lombardischen Gewölben widerspiegelt. Der Grundriss folgt jedoch dem Kanon der provenzalischen Romanik mit einem einzigen Kirchenschiff und einer halbrunden Apsis im Osten. Die Struktur der Spitzbogenäste ist archaisch. Die Apsis ist schmaler und niedriger als das Kirchenschiff. In der Kirche sind ein Votivbild aus dem Jahr 1721, ein altes Weihwasserbecken, ein Holzgemälde, das Jeanne d'Arc darzustellen scheint, und vier Grabplatten mit eingravierten Epitaphien aus den Jahren 1851 bis 1856 erhalten geblieben. Im 17. Jahrhundert ließ sich ein Eremit dort nieder. Zwischen 1734 und 1740 wurde die Kapelle geschlossen, da sie einzustürzen drohte. Daraufhin wurden mächtige Strebepfeiler errichtet. Im 19. Jahrhundert ist sie im Besitz der Familie Maurin. Mehrere Mitglieder dieser Familie sind hier begraben und vier Grabplatten sind erhalten geblieben. Während der großen Pest in Marseille im Jahr 1720 hatten die Einwohner von Peynier ein Gelübde abgelegt, jedes Jahr in einer Prozession zur Kapelle zu kommen, wenn der Heilige Petrus sie vor dieser Plage schützen würde. In Peynier gab es keine Pestopfer und seitdem wird jedes Jahr am Sonntag nach St. Peter, dem ersten Sonntag im August, eine Messe in der Kapelle gelesen. Bei dieser Gelegenheit wurde 2003 eine neue Glocke geweiht und in den kleinen Glockenturm eingebaut. Eine Prozession am ersten Sonntag im August dankt Saint-Pierre dafür, dass er die Peyniérens während der schrecklichen Pestepidemie im Jahr 1720 verschont hat. Die Kirche kann am ersten Sonntag im August und während der Tage des Kulturerbes besichtigt werden.
Dutch
In 1098 wordt het vermeld in de bezittingen van de abdij van Saint-Victor van Marseille, waar het een parochiekerk was in het centrum van de eerste agglomeratie. Het werd in de 12e eeuw herbouwd in een overgangsarchitectuur tussen romaanse en gotische kunst, zoals blijkt uit de zogenaamde Lombardische gewelven. Het plan respecteert echter de canons van de Provençaalse Romaanse kunst, met een enkel schip en een halfronde apsis in het oosten. De structuur van de spitsbogen is archaïsch. De apsis is smaller en lager dan het schip. Er zijn een ex-voto uit 1721, een oude stoofpot, een schilderij op hout dat Jeanne d'Arc lijkt voor te stellen, en vier grafstenen met grafschriften uit 1851 tot 1856 bewaard gebleven. In de 17e eeuw vestigde zich er een kluizenaar. Tussen 1734 en 1740 werd de kapel gesloten omdat ze dreigde in te storten. Daarna werden krachtige steunberen gebouwd. In de 19e eeuw was het eigendom van de familie Maurin. Verschillende leden van deze familie liggen er begraven, en er zijn vier grafstenen bewaard gebleven. In 1720, tijdens de grote pest van Marseille, beloofden de inwoners van Peynier elk jaar in processie naar de kapel te komen als Sint Pieter hen tegen de pest zou beschermen. In Peynier is geen enkel slachtoffer van de pest gevallen en sindsdien wordt elk jaar een mis opgedragen in de kapel, op de zondag na Sint Pieter, de eerste zondag van augustus. Bij deze gelegenheid, in 2003, werd een nieuwe klok ingezegend en geïnstalleerd in de kleine klokkentoren. Een processie op de eerste zondag van augustus dankt Sint Pieter voor het sparen van de Peynierianen tijdens de verschrikkelijke pestepidemie in 1720. De kerk kan worden bezocht op de eerste zondag van augustus en tijdens de Open Monumentendagen.
Español
En 1098, se menciona en las posesiones de la abadía de Saint-Victor de Marsella, donde era una iglesia parroquial en el centro de la primera aglomeración. Fue reconstruida en el siglo XII en un estilo arquitectónico de transición entre el arte románico y el gótico, como demuestran sus llamadas bóvedas lombardas. Sin embargo, la planta respeta los cánones del arte románico provenzal, con una sola nave y un ábside semicircular al este. La estructura de los arcos apuntados es arcaica. El ábside es más estrecho y bajo que la nave. Conserva un exvoto de 1721, una antigua pila de agua bendita, una pintura sobre madera que parece representar a Juana de Arco y cuatro lápidas grabadas con epitafios fechados entre 1851 y 1856. En el siglo XVII, un ermitaño se instaló allí. Entre 1734 y 1740, la capilla fue cerrada porque amenazaba con derrumbarse. Entonces se construyeron poderosos contrafuertes. En el siglo XIX, era propiedad de la familia Maurin. Varios miembros de esta familia están enterrados allí, y se conservan cuatro lápidas. En 1720, durante la gran peste de Marsella, los habitantes de Peynier juraron acudir en procesión cada año a la capilla si San Pedro les protegía de la peste. No hubo ninguna víctima de la peste en Peynier y, desde entonces, todos los años se celebra una misa en la capilla, el domingo siguiente al día de San Pedro, el primer domingo de agosto. En esta ocasión, en 2003, se bendijo una nueva campana y se instaló en el pequeño campanario. El primer domingo de agosto, una procesión agradece a San Pedro el haber salvado a los peyanos durante la terrible epidemia de peste de 1720. La iglesia puede visitarse el primer domingo de agosto y durante las Jornadas del Patrimonio.
Italiano
Nel 1098, è menzionata nei possedimenti dell'abbazia di Saint-Victor di Marsiglia, dove era una chiesa parrocchiale al centro del primo agglomerato. Fu ricostruita nel XII secolo in uno stile architettonico di transizione tra l'arte romanica e quella gotica, come testimoniano le cosiddette volte lombarde. Tuttavia, la pianta rispetta i canoni dell'arte romanica provenzale, con un'unica navata e un'abside semicircolare a est. La struttura degli archi a sesto acuto è arcaica. L'abside è più stretta e più bassa della navata. Conserva un ex voto del 1721, un'antica acquasantiera, un dipinto su legno che sembra rappresentare Giovanna d'Arco e quattro lapidi con epitaffi datati dal 1851 al 1856. Nel XVII secolo vi si stabilì un eremita. Tra il 1734 e il 1740 la cappella fu chiusa perché rischiava di crollare. Vennero quindi costruiti potenti contrafforti. Nel XIX secolo era di proprietà della famiglia Maurin. Diversi membri di questa famiglia sono sepolti qui e sono conservate quattro lapidi. Nel 1720, durante la grande peste di Marsiglia, gli abitanti di Peynier fecero voto di recarsi ogni anno in processione alla cappella se San Pietro li avesse protetti dalla peste. A Peynier non ci furono vittime della peste e da allora ogni anno viene celebrata una messa nella cappella, la domenica successiva al giorno di San Pietro, la prima domenica di agosto. In questa occasione, nel 2003, è stata benedetta e installata una nuova campana nel piccolo campanile. La prima domenica di agosto una processione ringrazia San Pietro per aver risparmiato i peynierani durante la terribile epidemia di peste del 1720. La chiesa può essere visitata la prima domenica di agosto e durante le Giornate del Patrimonio.