TARMO PELTOKOSKI – ALEXANDRE KANTOROW – 30-05-2026 – Toulouse

Ce qui caractérise Alexandre, c’est cette dignité face à l’adversité, un peu comme Beethoven ou Mahler. Lorsqu’il joue le Concerto pour piano n°4, on est touché par son mouvement central, un dialogue silencieux où le piano semble supplier l’orchestre. Et avec la Symphonie n°6, que Mahler lui-même appelait « Tragique », on ressent tout le poids du destin qui semble annoncer des coups durs à venir.

Alexandre?s hallmark is his dignity in the face of adversity, rather like Beethoven or Mahler. When he plays Piano Concerto No. 4, we are moved by its central movement, a silent dialogue in which the piano seems to beg the orchestra. And with Symphony No. 6, which Mahler himself called "Tragic", we feel the full weight of destiny, which seems to herald hard times to come.

Was Alexander auszeichnet, ist seine Würde im Angesicht von Widrigkeiten, ein wenig wie Beethoven oder Mahler. Wenn er das Klavierkonzert Nr. 4 spielt, berührt einen der Mittelsatz, ein stiller Dialog, bei dem das Klavier das Orchester zu bitten scheint. Und bei der Sinfonie Nr. 6, die Mahler selbst als "Tragisch" bezeichnete, spürt man das ganze Gewicht des Schicksals, das die kommenden schweren Schläge anzukündigen scheint.

Alexandre's kenmerk is zijn waardigheid tegenover tegenslagen, een beetje zoals Beethoven of Mahler. Als hij Pianoconcert nr. 4 speelt, raak je ontroerd door het centrale deel, een stille dialoog waarin de piano het orkest lijkt te smeken. En in Symfonie nr. 6, die Mahler zelf "Tragisch" noemde, voelen we het volle gewicht van het noodlot, dat zware tijden lijkt aan te kondigen.

Alexandre se caracteriza por su dignidad ante la adversidad, como Beethoven o Mahler. Cuando toca el Concierto para piano nº 4, uno se emociona con su movimiento central, un diálogo silencioso en el que el piano parece suplicar a la orquesta. Y con la Sinfonía nº 6, que el propio Mahler llamó "Trágica", sentimos todo el peso del destino, que parece anunciar tiempos difíciles por venir.

Il tratto distintivo di Alexandre è la sua dignità di fronte alle avversità, un po' come Beethoven o Mahler. Quando suona il Concerto per pianoforte e orchestra n. 4, ci si commuove per il suo movimento centrale, un dialogo silenzioso in cui il pianoforte sembra implorare l'orchestra. E con la Sinfonia n. 6, che Mahler stesso definì "Tragica", sentiamo tutto il peso del destino, che sembra preannunciare tempi duri a venire.