C'est comme ça ! L'oeil nu – 04-10-2025 – Château-Thierry

Face à un corps stellaire, physique ou collectif qui dégénère, que perçoit-on réellement ? Plus qu’un travail de reconstitution d’un évènement autobiographique, Maud Blandel joue des changements d’échelle, déjoue le tragique et met en images les (dys)fonctionnements de la mémoire. On dit qu’une étoile commence à mourir lorsque, ayant épuisé ses réserves d’hydrogène, elle quitte son état d’équilibre. Débute une longue phase de dégénérescence qui mènera, selon la taille de l’astre, à l’effondrement de son cœur voire à sa violente explosion. Pour cette création, la chorégraphe franco-suisse associe le phénomène astrophysique des pulsars au souvenir sonore tragique de l’explosion du cœur de son père. En traduisant les principes de rotation, de gravité, de périodicité, L’œil nu met en jeu six danseurs·euses et transformera L’échangeur en véritable terrain d’observation.

Faced with a stellar, physical or collective body that degenerates, what do we really perceive? More than a reconstruction of an autobiographical event, Maud Blandel plays with changes of scale, thwarting the tragic and putting into images the (dys)functioning of memory. A star is said to begin dying when, having exhausted its hydrogen reserves, it leaves its state of equilibrium. This marks the beginning of a long phase of degeneration which, depending on the star?s size, will lead to the collapse of its core or even a violent explosion. For this creation, the Franco-Swiss choreographer combines the astrophysical phenomenon of pulsars with the tragic sound memory of her father?s exploding heart. By translating the principles of rotation, gravity and periodicity, L??il nu involves six dancers and transforms L?échangeur into a veritable observation ground.

Was nimmt man wirklich wahr, wenn ein Sternenkörper, ein physischer oder kollektiver Körper außer Kontrolle gerät? Mehr als eine Rekonstruktion eines autobiografischen Ereignisses, spielt Maud Blandel mit Maßstabsverschiebungen, überlistet das Tragische und setzt die (Dys-)Funktion des Gedächtnisses in Bilder um. Man sagt, dass ein Stern zu sterben beginnt, wenn er seinen Gleichgewichtszustand verlässt, weil seine Wasserstoffreserven aufgebraucht sind. Es beginnt eine lange Phase der Degeneration, die je nach Größe des Sterns zum Kollaps seines Herzens oder sogar zu seiner gewaltigen Explosion führt. In dieser Kreation verbindet die französisch-schweizerische Choreographin das astrophysikalische Phänomen der Pulsare mit der tragischen akustischen Erinnerung an die Explosion des Herzens ihres Vaters. L??il nu setzt sechs Tänzerinnen und Tänzer ein, die die Prinzipien der Rotation, der Schwerkraft und der Periodizität umsetzen und das L?échangeur in ein echtes Beobachtungsfeld verwandeln.

Wat nemen we werkelijk waar als we geconfronteerd worden met een stellair, fysiek of collectief lichaam dat degenereert? Meer dan een reconstructie van een autobiografische gebeurtenis speelt Maud Blandel met schaalveranderingen, doorkruist ze het tragische en brengt ze het (dis)functioneren van het geheugen in beeld. Er wordt gezegd dat een ster begint te sterven wanneer hij zijn waterstofreserves heeft opgebruikt en zijn evenwichtstoestand verlaat. Dit markeert het begin van een lange fase van degeneratie die, afhankelijk van de grootte van de ster, zal leiden tot de ineenstorting van zijn kern of zelfs een gewelddadige explosie. In dit werk combineert de Zwitsers-Franse choreografe het astrofysische fenomeen van pulsars met de tragische herinnering aan de explosie van haar vaders hart. Door de principes van rotatie, zwaartekracht en periodiciteit te vertalen, zal L??il nu met zes dansers L?

Ante un cuerpo estelar, físico o colectivo que degenera, ¿qué percibimos realmente? Más que la reconstrucción de un acontecimiento autobiográfico, Maud Blandel juega con los cambios de escala, desbaratando lo trágico y poniendo en imágenes el (dis)funcionamiento de la memoria. Se dice que una estrella comienza a morir cuando, agotadas sus reservas de hidrógeno, abandona su estado de equilibrio. Comienza así una larga fase de degeneración que, según el tamaño de la estrella, conducirá al colapso de su núcleo o incluso a una violenta explosión. En esta obra, la coreógrafa franco-suiza combina el fenómeno astrofísico de los púlsares con el trágico sonido del corazón de su padre que explota. Traduciendo los principios de rotación, gravedad y periodicidad, L??il nu cuenta con la participación de seis bailarines y transformará L?

Di fronte a un corpo stellare, fisico o collettivo che degenera, cosa percepiamo realmente? Più che una ricostruzione di un evento autobiografico, Maud Blandel gioca con i cambi di scala, vanificando il tragico e mettendo in immagini il (dis)funzionamento della memoria. Si dice che una stella inizi a morire quando, esaurite le sue riserve di idrogeno, esce dal suo stato di equilibrio. Questo segna l'inizio di una lunga fase di degenerazione che, a seconda delle dimensioni della stella, porterà al collasso del suo nucleo o addirittura a una violenta esplosione. In questo lavoro, la coreografa franco-svizzera unisce il fenomeno astrofisico delle pulsar al tragico ricordo dell'esplosione del cuore di suo padre. Traducendo i principi di rotazione, gravità e periodicità, L??il nu coinvolge sei danzatori e trasformerà l?