Anne Paceo Atlantis – 30-01-2026 – La Souterraine

Atlantis obéit à une ambition pop assumée, à la texture hybride. Anne a écouté le folk à la Joni Mitchell et Patrick Watson, Björk évidemment, pour les matières sonores, l’électro de Steve Reich ou d’Oneohtrix Point Never, le lyrisme disparate de Bon Iver, les recherches synthétiques de James Blake… Mais ses références ne sont pas que musicales, ce qui contribue à la grande richesse narrative d’Atlantis, nourri de textes adéquats, d’Ultramarins de Mariette Navarro à Grand Marin de Catherine Poulain.

Atlantis has a clear pop ambition, with a hybrid texture. Anne has listened to the folk of Joni Mitchell and Patrick Watson, Björk of course, for sonic material, the electro of Steve Reich or Oneohtrix Point Never, the disparate lyricism of Bon Iver, the synthetic research of James Blake? But his references are not just musical, which contributes to the rich narrative of Atlantis, nourished by appropriate texts, from Mariette Navarro?s Ultramarins to Catherine Poulain?s Grand Marin.

Atlantis gehorcht einer selbstbewussten Pop-Ambition mit einer hybriden Textur. Anne hat Folk à la Joni Mitchell und Patrick Watson gehört, natürlich Björk für die Klangmaterialien, Elektro von Steve Reich oder Oneohtrix Point Never, den disparaten Lyrismus von Bon Iver, die synthetischen Forschungen von James Blake? Aber seine Referenzen sind nicht nur musikalischer Natur, was zum großen erzählerischen Reichtum von Atlantis beiträgt, der von den passenden Texten genährt wird, von Ultramarins von Mariette Navarro bis Grand Marin von Catherine Poulain.

Atlantis heeft een duidelijke popambitie, met een hybride textuur. Anne heeft geluisterd naar de folk van Joni Mitchell en Patrick Watson, Björk natuurlijk, voor het geluidsmateriaal, de electro van Steve Reich of Oneohtrix Point Never, de ongelijksoortige lyriek van Bon Iver, de synthetische research van James Blake? Maar zijn referenties zijn niet alleen muzikaal, wat bijdraagt aan het rijke verhaal van Atlantis, gevoed door passende teksten, van Ultramarins van Mariette Navarro tot Grand Marin van Catherine Poulain.

Atlantis tiene una clara ambición pop, con una textura híbrida. Anne ha escuchado el folk de Joni Mitchell y Patrick Watson, Björk por supuesto, para los materiales sonoros, el electro de Steve Reich o Oneohtrix Point Never, el lirismo dispar de Bon Iver, la investigación sintética de James Blake? Pero sus referencias no son sólo musicales, lo que contribuye a la riqueza narrativa de Atlantis, alimentada por textos apropiados, desde Ultramarins, de Mariette Navarro, hasta Grand Marin, de Catherine Poulain.

Atlantis ha una chiara ambizione pop, con una struttura ibrida. Anne ha ascoltato il folk di Joni Mitchell e Patrick Watson, Björk naturalmente, per i materiali sonori, l'electro di Steve Reich o Oneohtrix Point Never, il lirismo disparato di Bon Iver, la ricerca sintetica di James Blake? Ma i suoi riferimenti non sono solo musicali, il che contribuisce alla ricca narrazione di Atlantide, alimentata da testi appropriati, da Ultramarins di Mariette Navarro a Grand Marin di Catherine Poulain.