Description
De par la fertilité des terres et la proximité des rivières de la Fecht et de la Weiss,une présence humaine est attestée dès
l’âge de pierre. Du temps des Romains, un dénommé « Bebo » y aurait érigé son domaine, aux abords de la vieille voie celtique,actuelle Route des Vins d’Alsace.En 777, Bennwihr est cité sous le nom de« Bebonovillare » dans une donation de l’Abbé Fulrade. Au XIe siècle, le village de Bennwihr, propriété de l’évêque de Strasbourg, est donnéen fi ef aux comtes de Horbourg. Les comtes de Horbourg, sans descendance mâle, vendent leurs biens vers 1324 à leur cousin, le comte Ulrich de
Wurtemberg (Seigneur du Saint-Empire Romain Germanique). En 1332, l’évêque de Strasbourg s’attaque à la ville de Riquewihr pour récupérer sa seigneurie, dont fait partie Bennwihr. Les comtes de Wurtemberg acceptent de lui céder Bennwihr et Zellenberg contre de l’argent, ensuite donnés en fief auxseigneurs de Ribeaupierre, qui les acquièrent en 1434. Leurs successeurs (les ducs de Birkenfeld-Deux-Ponts) en restent propriétaires jusqu’à la Révolution française. Pendant cette
longue période, Bennwihr appartient au Saint- Empire Romain Germanique, jusqu’en 1648 où l’Alsace est rattachée au royaume de France sous le règne de Louis XIV par les traités de Westphalie. A l’issue de la guerre franco-prussienne, en 1871, Bennwihr, comme le reste de la région, est annexé au tout nouvel Empire allemand par le Traité de Francfort. Le XIXe siècle est une période d’industrialisation rapide : la construction de la première ligne de chemin de fer traversant l’Alsace offre aux Bennwihriens un nouveau moyen de communication et permet le développement économique du village. La 1ère Guerre mondiale (1914-1918) est meurtrière pour le village qui combat alors pour l’Empire allemand : 24 morts au front et de nombreux prisonniers. En 1919, le Traité de Versailles rattache la région à la France, jusqu’en juin 1940 où l’Allemagne nazie opère une annexion de fait : les jeunes Alsaciens combattront pour le Grand Reich comme incorporés de force, les « malgré-nous », contre leur gré. À la fi n de la Seconde Guerre mondiale, en décembre 1944, Bennwihr est détruit à 100% lors des combats de la « Poche de Colmar » ; seuls le Monument aux Morts de la guerre 1914-1918 et les pans de 4 maisons restent debout. Les combats de la « Poche de Colmar » désignent la bataille qui opposa la 1ère armée française et le 21e corps US à la 19e armée allemande durant l’hiver 1944-1945 dans des conditions extrêmement diffi ciles (hiver particulièrement froid). Bennwihr s’est retrouvé sur la ligne de front entre Allemands et Américains.
Le village est complètement détruit et la (sur)vie s’organise dans les caves où les habitants ont trouvé refuge. La pluie d’obus et la propagation des incendies s’intensifient. Du 14 au 17 décembre 1944, les habitants fuient et trouvent refuge dans 24
communes alentour. Bennwihr est libéré le 24 décembre 1944 par la 3e division d’infanterie des États-Unis mais reste, pendant un mois encore, la cible de l’artillerie et des mortiers ennemis. Le village n’est alors plus qu’un champ de ruines.
Dès 1946, un village provisoire constitué de baraques en bois est construit. Le Ministère de la Reconstruction et de l’Urbanisme financé par l’aide américaine du Plan Marshall prend le relais pour la reconstruction de Bennwihr qui s’achève
en 1959.
English
Due to the fertility of the land and the proximity of the rivers Fecht and Weiss, a human presence is attested as early as the beginning of the 20th century
the stone age. In 777, Bennwihr is mentioned under the name of "Bebo" in a donation from the Abbot Fulrade. In the 11th century, the village of Bennwihr, property of the bishop of Strasbourg, was given in fi ef to the counts of Horbourg. The Counts of Horbourg, who had no male descendants, sold their property around 1324 to their cousin, Count Ulrich de
Württemberg (Lord of the Holy Roman Empire Germanic). In 1332, the Bishop of Strasbourg attacked the city of Riquewihr to recover his lordship, of which Bennwihr was a part. The Counts of Württemberg agreed to cede Bennwihr and Zellenberg to him in exchange for money, which was then given in fief to the Lords of Ribeaupierre, who acquired them in 1434. Their successors (the Dukes of Birkenfeld-Deux-Ponts) remained owners until the French Revolution. During this
for a long time, Bennwihr belonged to the Holy Roman Empire of Germany, until 1648 when Alsace was attached to the kingdom of France under the reign of Louis XIV by the Treaties of Westphalia. At the end of the Franco-Prussian war in 1871, Bennwihr, like the rest of the region, was annexed to the new German Empire by the Treaty of Frankfurt. The 19th century was a period of rapid industrialisation: the construction of the first railway line crossing Alsace provided Bennwihr with a new means of communication and enabled the economic development of the village. The 1st World War (1914-1918) is deadly for the village which then fights for the German Empire: 24 dead at the front and many prisoners. In 1919, the Treaty of Versailles attached the region to France, until June 1940 when Nazi Germany carried out a de facto annexation: young Alsatians fought for the Great Reich as forced recruits, "in spite of us", against their will. At the end of the Second World War, in December 1944, Bennwihr was 100% destroyed during the fighting in the "Pocket of Colmar"; only the Monument to the Dead of the 1914-1918 war and parts of 4 houses remained standing. The fighting in the "Poche de Colmar" refers to the battle that opposed the 1st French Army and the 21st US Corps to the 19th German Army during the winter of 1944-1945 in extremely difficult conditions (particularly cold winter). Bennwihr found himself on the front line between Germans and Americans.
The village was completely destroyed and (over)life was organised in the cellars where the inhabitants had taken refuge. The rain of shells and the spread of fires intensified. From 14 to 17 December 1944, the inhabitants flee and find refuge in 24
surrounding communities. Bennwihr was liberated on 24 December 1944 by the 3rd United States Infantry Division but remained the target of enemy artillery and mortars for another month. The village is then only a field of ruins.
In 1946, a temporary village consisting of wooden barracks was built. The Ministry of Reconstruction and Town Planning, financed by American aid from the Marshall Plan, took over the reconstruction of Bennwihr, which was now completed
in 1959.
Deutsch
Aufgrund der fruchtbaren Böden und der Nähe zu den Flüssen Fecht und Weiss ist eine menschliche Besiedlung seit der ersten Hälfte des 19
der Steinzeit belegt. Zur Zeit der Römer soll ein Mann namens "Bebo" sein Landgut am Rande der alten keltischen Straße, der heutigen Elsässer Weinstraße, errichtet haben. 777 wird Bennwihr unter dem Namen "Bebonovillare" in einer Schenkung des Abtes Fulrade erwähnt. Jahrhundert wurde das Dorf Bennwihr, das sich im Besitz des Bischofs von Straßburg befand, den Grafen von Horbourg treuhänderisch überlassen. Die Grafen von Horbourg, die keine männlichen Nachkommen hatten, verkauften ihre Güter um 1324 an ihren Cousin, den Grafen Ulrich von
Württemberg (Herr des Heiligen Römischen Reichs Deutscher Nation). Im Jahr 1332 greift der Bischof von Straßburg die Stadt Riquewihr an, um seine Herrschaft, zu der auch Bennwihr gehört, zurückzuerhalten. Die Grafen von Württemberg erklärten sich bereit, ihm Bennwihr und Zellenberg gegen Geld abzutreten, die dann als Lehen an die Herren von Ribeaupierre gegeben wurden, die sie 1434 erwarben. Ihre Nachfolger (die Herzöge von Birkenfeld-Deux-Ponts) blieben bis zur Französischen Revolution Eigentümer. Während dieser Zeit
langen Zeitraum gehörte Bennwihr zum Heiligen Römischen Reich Deutscher Nation, bis das Elsass 1648 unter der Herrschaft Ludwigs XIV. durch die Westfälischen Verträge an das Königreich Frankreich angegliedert wurde. Nach dem Ende des französisch-preußischen Krieges im Jahr 1871 wurde Bennwihr, wie der Rest der Region, durch den Vertrag von Frankfurt dem neu gegründeten Deutschen Reich angegliedert. Das 19. Jahrhundert war eine Zeit der raschen Industrialisierung: Der Bau der ersten Eisenbahnlinie durch das Elsass bot den Bennwihrern ein neues Kommunikationsmittel und ermöglichte die wirtschaftliche Entwicklung des Dorfes. Der Erste Weltkrieg (1914-1918) war für das Dorf, das damals für das Deutsche Reich kämpfte, mörderisch: 24 Tote an der Front und zahlreiche Gefangene. 1919 wurde die Region durch den Vertrag von Versailles an Frankreich angeschlossen, bis im Juni 1940 Nazideutschland eine De-facto-Annexion durchführte: Die jungen Elsässer kämpften als Zwangsrekrutierte, die sogenannten "Malgré-nous", gegen ihren Willen für das Großdeutsche Reich. Am Ende des Zweiten Weltkriegs, im Dezember 1944, wurde Bennwihr bei den Kämpfen in der "Colmarer Tasche" zu 100 % zerstört; nur das Denkmal für die Gefallenen des Krieges 1914-1918 und die Teile von vier Häusern blieben stehen. Die Kämpfe in der "Poche de Colmar" bezeichnen die Schlacht zwischen der 1. französischen Armee und dem 21. US-Korps und der 19. deutschen Armee im Winter 1944-1945 unter extrem schwierigen Bedingungen (besonders kalter Winter). Bennwihr befand sich auf der Frontlinie zwischen Deutschen und Amerikanern.
Das Dorf war völlig zerstört und das (Über-)Leben wurde in den Kellern organisiert, in denen die Bewohner Zuflucht gefunden hatten. Der Granatenregen und die Ausbreitung von Bränden wurden immer intensiver. Vom 14. bis 17. Dezember 1944 flüchten die Einwohner und finden Zuflucht in 24
gemeinden in der Umgebung. Bennwihr wurde am 24. Dezember 1944 von der 3. US-Infanteriedivision befreit, blieb aber noch einen Monat lang das Ziel feindlicher Artillerie und Mörser. Das Dorf war danach nur noch ein Trümmerfeld.
Ab 1946 wurde ein provisorisches Dorf aus Holzbaracken errichtet. Das Ministerium für Wiederaufbau und Städtebau, das durch die amerikanische Marshallplan-Hilfe finanziert wurde, übernahm den Wiederaufbau von Bennwihr, der 1955 abgeschlossen wurde
1959 abgeschlossen wurde.
Dutch
Door de vruchtbaarheid van het land en de nabijheid van de rivieren Fecht en Weiss zijn er aanwijzingen voor menselijke aanwezigheid vanaf de steentijd
het stenen tijdperk. In de Romeinse tijd zou een man genaamd "Bebo" er zijn landgoed hebben gebouwd, aan de rand van de oude Keltische weg, nu de Elzasser wijnroute. In 777 wordt Bennwihr genoemd onder de naam "Bebonovillare" in een schenking van abt Fulrade. In de 11e eeuw werd het dorp Bennwihr, eigendom van de bisschop van Straatsburg, in bewaring gegeven aan de graven van Horbourg. De graven van Horbourg, die geen mannelijke nakomelingen hadden, verkochten hun bezittingen rond 1324 aan hun neef, graaf Ulrich van
Württemberg (Heer van het Heilige Roomse Rijk). In 1332 viel de bisschop van Straatsburg de stad Riquewihr aan om zijn heerlijkheid, waarvan Bennwihr deel uitmaakte, terug te krijgen. De graven van Württemberg stemden ermee in Bennwihr en Zellenberg aan hem af te staan in ruil voor geld, dat vervolgens in leen werd gegeven aan de heren van Ribeaupierre, die ze in 1434 verwierven. Hun opvolgers (de hertogen van Birkenfeld-Deux-Ponts) bleven eigenaar tot de Franse Revolutie. Tijdens deze
gedurende deze lange periode behoorde Bennwihr tot het Heilige Roomse Rijk, tot 1648 toen de Elzas bij de verdragen van Westfalen werd toegevoegd aan het koninkrijk Frankrijk onder het bewind van Lodewijk XIV. Aan het einde van de Frans-Pruisische oorlog in 1871 werd Bennwihr, net als de rest van de regio, door het Verdrag van Frankfurt bij het nieuwe Duitse Rijk gevoegd. De 19e eeuw was een periode van snelle industrialisatie: de aanleg van de eerste spoorlijn door de Elzas bood de inwoners van Bennwihr een nieuw communicatiemiddel en maakte de economische ontwikkeling van het dorp mogelijk. De Eerste Wereldoorlog (1914-1918) was dodelijk voor het dorp, dat vocht voor het Duitse Rijk: 24 mensen stierven aan het front en velen werden gevangen genomen. In 1919 werd de regio door het Verdrag van Versailles bij Frankrijk gevoegd, tot in juni 1940 nazi-Duitsland de regio annexeerde: jonge Elzassers vochten tegen hun zin als gedwongen dienstplichtigen voor het Grote Rijk, de "malgré-nous". Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, in december 1944, was Bennwihr voor 100% verwoest tijdens de gevechten van de "Zak van Colmar"; alleen het Monument voor de Doden uit de oorlog van 1914-1918 en de delen van 4 huizen bleven overeind. De gevechten in de "Zak van Colmar" verwijzen naar de strijd tussen het 1e Franse leger en het 21e Amerikaanse korps en het 19e Duitse leger tijdens de winter van 1944-1945 onder extreem moeilijke omstandigheden (bijzonder koude winter). Bennwihr bevond zich in de frontlinie tussen de Duitsers en de Amerikanen.
Het dorp werd volledig verwoest en het (over)leven werd georganiseerd in de kelders waar de inwoners hun toevlucht hadden gevonden. De regen van granaten en de verspreiding van branden nam toe. Van 14 tot 17 december 1944 zijn de inwoners gevlucht en hebben ze hun toevlucht gezocht in 24
omliggende dorpen. Bennwihr werd op 24 december 1944 bevrijd door de 3rd United States Infantry Division, maar bleef nog een maand lang een doelwit van vijandelijke artillerie en mortieren. Het dorp was toen niet meer dan een veld met ruïnes.
In 1946 werd een tijdelijk dorp van houten barakken gebouwd. Het ministerie van Wederopbouw en Stedenbouw, gefinancierd door het Amerikaanse Marshallplan, nam de wederopbouw van Bennwihr op zich, die in 1959 werd voltooid
in 1959.
Español
Debido a la fertilidad de la tierra y a la proximidad de los ríos Fecht y Weiss, hay pruebas de la presencia humana ya en la Edad de Piedra
la Edad de Piedra. En tiempos de los romanos, se dice que un hombre llamado "Bebo" construyó allí su finca, al borde de la antigua calzada celta, actual Ruta del Vino de Alsacia. En el año 777, Bennwihr se menciona con el nombre de "Bebonovillare" en una donación del abad Fulrade. En el siglo XI, el pueblo de Bennwihr, propiedad del obispo de Estrasburgo, fue entregado en fideicomiso a los condes de Horburgo. Los condes de Horbourg, que no tenían descendencia masculina, vendieron sus propiedades hacia 1324 a su primo, el conde Ulrico de
Württemberg (Señor del Sacro Imperio Romano). En 1332, el obispo de Estrasburgo atacó la ciudad de Riquewihr para recuperar su señorío, del que formaba parte Bennwihr. Los condes de Württemberg acordaron cederle Bennwihr y Zellenberg a cambio de dinero, que luego fue entregado en feudo a los señores de Ribeaupierre, que los adquirieron en 1434. Sus sucesores (los duques de Birkenfeld-Deux-Ponts) siguieron siendo propietarios hasta la Revolución Francesa. Durante este
durante este largo periodo, Bennwihr perteneció al Sacro Imperio Romano Germánico, hasta que en 1648 Alsacia quedó unida al reino de Francia bajo el reinado de Luis XIV por los tratados de Westfalia. Al final de la guerra franco-prusiana de 1871, Bennwihr, al igual que el resto de la región, se anexionó al recién creado Imperio Alemán mediante el Tratado de Frankfurt. El siglo XIX fue un periodo de rápida industrialización: la construcción de la primera línea de ferrocarril que atravesaba Alsacia ofreció a los habitantes de Bennwihr un nuevo medio de comunicación y permitió el desarrollo económico del pueblo. La Primera Guerra Mundial (1914-1918) fue mortal para el pueblo, que luchaba por el Imperio Alemán: 24 personas murieron en el frente y muchas fueron hechas prisioneras. En 1919, el Tratado de Versalles vinculó la región a Francia, hasta que en junio de 1940 la Alemania nazi llevó a cabo una anexión de facto: los jóvenes alsacianos lucharon para el Gran Reich como reclutas forzados, los "malgré-nous", en contra de su voluntad. Al final de la Segunda Guerra Mundial, en diciembre de 1944, Bennwihr fue destruida al 100% durante los combates de la "bolsa de Colmar"; sólo quedaron en pie el Monument aux Morts de la guerra de 1914-1918 y las secciones de 4 casas. Los combates en la "bolsa de Colmar" se refieren a la batalla entre el 1er Ejército francés y el 21º Cuerpo estadounidense y el 19º Ejército alemán durante el invierno de 1944-1945 en condiciones extremadamente difíciles (invierno especialmente frío). Bennwihr se encontró en la línea del frente entre los alemanes y los americanos.
El pueblo quedó completamente destruido y la vida se organizó en los sótanos donde los habitantes se habían refugiado. La lluvia de proyectiles y la propagación de los incendios se intensificaron. Del 14 al 17 de diciembre de 1944, los habitantes huyeron y se refugiaron en 24
pueblos de los alrededores. Bennwihr fue liberada el 24 de diciembre de 1944 por la 3ª División de Infantería de EE.UU., pero siguió siendo objetivo de la artillería y los morteros enemigos durante un mes más. El pueblo no era entonces más que un campo de ruinas.
En 1946, se construyó un poblado temporal de cabañas de madera. El Ministerio de Reconstrucción y Planificación Urbana, financiado por la ayuda estadounidense del Plan Marshall, se hizo cargo de la reconstrucción de Bennwihr, que se completó en 1959
en 1959.
Italiano
Grazie alla fertilità del terreno e alla vicinanza dei fiumi Fecht e Weiss, si ha testimonianza di una presenza umana già all'età della pietra
l'età della pietra. In epoca romana, un uomo chiamato "Bebo" avrebbe costruito qui la sua tenuta, ai margini dell'antica strada celtica, oggi Strada del Vino dell'Alsazia. Nel 777, Bennwihr è menzionata con il nome di "Bebonovillare" in una donazione dell'abate Fulrade. Nell'XI secolo, il villaggio di Bennwihr, proprietà del vescovo di Strasburgo, fu dato in affidamento ai conti di Horbourg. I conti di Horbourg, che non avevano discendenti maschi, vendettero le loro proprietà intorno al 1324 al cugino, il conte Ulrich di
Württemberg (signore del Sacro Romano Impero). Nel 1332, il vescovo di Strasburgo attaccò la città di Riquewihr per recuperare la sua signoria, di cui Bennwihr faceva parte. I conti di Württemberg accettarono di cedergli Bennwihr e Zellenberg in cambio di denaro, che fu poi dato in feudo ai signori di Ribeaupierre, che li acquisirono nel 1434. I loro successori (i duchi di Birkenfeld-Deux-Ponts) rimasero proprietari fino alla Rivoluzione francese. Durante questo
durante questo lungo periodo, Bennwihr appartenne al Sacro Romano Impero, fino al 1648, quando l'Alsazia fu annessa al regno di Francia sotto il regno di Luigi XIV con i trattati di Westfalia. Alla fine della guerra franco-prussiana, nel 1871, Bennwihr, come il resto della regione, fu annessa al neonato Impero tedesco con il Trattato di Francoforte. Il XIX secolo fu un periodo di rapida industrializzazione: la costruzione della prima linea ferroviaria che attraversava l'Alsazia offrì agli abitanti di Bennwihr un nuovo mezzo di comunicazione e permise lo sviluppo economico del villaggio. La Prima guerra mondiale (1914-1918) fu letale per il villaggio, che combatteva per l'Impero tedesco: 24 persone morirono al fronte e molte furono fatte prigioniere. Nel 1919, il Trattato di Versailles legò la regione alla Francia, fino al giugno 1940, quando la Germania nazista effettuò un'annessione de facto: i giovani alsaziani combatterono per il Grande Reich come coscritti forzati, i "malgré-nous", contro la loro volontà. Alla fine della Seconda Guerra Mondiale, nel dicembre 1944, Bennwihr fu distrutta al 100% durante i combattimenti della "tasca di Colmar"; rimasero in piedi solo il Monument aux Morts della guerra 1914-1918 e le sezioni di 4 case. I combattimenti nella "tasca di Colmar" si riferiscono alla battaglia tra la 1ª Armata francese e il 21° Corpo d'armata statunitense e la 19ª Armata tedesca durante l'inverno 1944-1945 in condizioni estremamente difficili (inverno particolarmente rigido). Bennwihr si trovò in prima linea tra tedeschi e americani.
Il villaggio fu completamente distrutto e la vita fu organizzata nelle cantine dove gli abitanti avevano trovato rifugio. La pioggia di granate e la propagazione degli incendi si intensificarono. Dal 14 al 17 dicembre 1944, gli abitanti fuggirono e trovarono rifugio in 24
villaggi circostanti. Bennwihr fu liberata il 24 dicembre 1944 dalla 3ª Divisione di fanteria statunitense, ma rimase un bersaglio dell'artiglieria e dei mortai nemici per un altro mese. Il villaggio non era altro che un campo di rovine.
Nel 1946 fu costruito un villaggio temporaneo di capanne di legno. Il Ministero della Ricostruzione e della Pianificazione Urbana, finanziato dagli aiuti americani nell'ambito del Piano Marshall, si occupò della ricostruzione di Bennwihr, che fu completata nel 1959
nel 1959.