Eglise Saint-Fuscien – Grand-Laviers

L'église ouvre ses portes pendant l'été, en visite libre Son chevet droit est percé d’une belle fenêtre à quatre formes en tiers-point, encadrées deux à deux sius un plein cintre ; au dessus, trois belles mouchettes forment éventail. La partie basse de cette fenêtre st murée. L’archivolte est en larmier. Le chœur est évlairé de chaque côté par une large et courte fenêtre en arc brisé , sans meneau, mais avec une archivolte. Une vaste sacristie s’accole au Nord. Le mur Nord de la nef n’a aucune fenêtre, il est mélangé de craie taillée et de silex pêle-mêle ; on n’ y voit pas de cailloux roulés (galets) comme à l’église de Port le Grand. Le pignon occidental est surmonté d’un campenard à deux cloches de 1844. Les inscriptions des cloches sont difficiles à déchiffrer. Elles sont les suivantes : Sur l’une : « L’an 36666666666661836 a été bénie par m Mélan, curé, et nommée dame Henriette Vatteblée, veuve Tronnet, par Mr Charles Henri Queux, maire de Laviers. Cormon-fondeur ». Sur l’autre : « L’an 1838 a été bénie par Mr Mélan curé de Port et de Laviers, nommée D.M Marguerite Toulée, épouse de Mr Trépin, par Joseph Bourgeois de Petit LAviers, bienfaiteur de l’église. Heckmann et Bécus fondeurs ». Le mur sud présente d’abord une porte refaite, puis une fenêtre en tiers-point, basse et large, avec archivolte, enfin une petite fenêtre, à linteau plat sur corbeaux en quart de rond, d’architecture toute civile. L’église est couverte d’une charpente apparente. L’arc triomphal du XVI° siècle est de la même largeur que le vaisseau. Le fond du cœur est obstrué par un grossier retable du commencement du WIX) siècle. Des statuts remarquables de Saint Fuscien céphalore, bois polychrome du XVII) siècle- la vierge assise apprenant à lire à l’enfant Jésus, bois polychrome du XVI°-XVII° sièvle- Sainte Catherine posant le pied sur le phylosophe, bois polychrome du XVII° siècle- Evêque tenant un livre, bois polychrome du XVII° siécle- Saint Nicolas, bois polychrome du XVI° XVII° siècle – Crucifix, bois polychrome du XVII° siècle. Un bâton de confrerie avec statuette d’évêque en bois, doré du XIX° siècle. Un fauteuil bois et tissus style Louis XV. Le tableau sur le mur Nord de la nef et qui autrefois était dans le fond du chœur, représente Saint Nazare avec un livre et une palme à la main ; à sa sa droite sur un plan éloigné, est un cheval attelé dans un champ avec deux personnages ; à sa gauche, et venant jusqu’à lui, s’avance de la porte d’une petite chapelle, une procession de prêtres, de chantres, de seigneurs, de dames et de paysans. Dans ce cheval et dans cette procession est l’histoire posthume du saint qui a donné naissance au pèlerinage dit de « Saint Nazare ». Selon Madame le conservateur des antiquités et objets d’art, il s’agirait se Saint Etienne. Sur le mur nord également, un Chtist (Ecce Homo) du XVI° siècle, sculté de facture assez grossière, dans un morceau de chêne de bonne taille. Ce Christ sera découvert sous le plancher de la sacristie lorsque celui-ci sera démonté pour être remplacé par une dalle en ciment. Il semblerait qu’il y ait été caché pendant la révolution. Il sera restauré par Madame Maillard de Port le Grand et retrouvera sa place dans la nef dans les années 1971. Le chemin de croix en plâtre moulé sera ramené du carmel d’Abbeville après le départ des religieuses en juillet 1998, pour remplacer celui qui avait disparu mystérieusement depuis plusieurs dizaines d’années et qui avait été décroché et entreposé dans le fond de l’église. L’église a aussi sa crèche, elle sera offerte à la paroisse par Monsieur Michel Couturaud dans les années 190. Diverse chantier de restauration permettent de maintenir l’église dans un bon état permettant d’y accueillir la célébration de messes,de concert ou exposition. Une tombe privée rachetée par la commune en et transformée en roseraie en vient compléter ce leiu où l’on peut admirer la basse vallée de la Somme et Petit Laviers.

The church is open to the public during the summer, with self-guided tours Its straight apse features a beautiful window with four pointed-arch openings, framed in pairs by a semicircular arch; above which, three beautiful small windows form a fan shape. The lower part of this window is bricked up. The archivolt is in the form of a weeping arch. The choir is lit on each side by a wide, short window with a pointed arch, without a mullion but with an archivolt. A large sacristy adjoins the north side. The north wall of the nave has no windows; it is a mixture of hewn chalk and randomly arranged flint; there are no rounded stones (pebbles) visible there, as there are at the church in Port le Grand. The western gable is topped by a bell tower housing two bells from 1844. The inscriptions on the bells are difficult to decipher. They read as follows: On one: “In the year 36666666666661836, it was blessed by Father Mélan, and named after Madame Henriette Vatteblée, widow of Tronnet, by Mr. Charles Henri Queux, mayor of Laviers. Cormon, bell founder %BB. On the other: %AB In the year 1838, it was blessed by Mr. M%E9lan, parish priest of Port and Laviers, and named D.M. Marguerite Toul%E9e, wife of Mr. Trépin, by Joseph Bourgeois of Petit Laviers, benefactor of the church. Heckmann and Bécus, foundrymen %BB. The south wall first features a rebuilt door, then a low, wide pointed-arch window with an archivolt, and finally a small window with a flat lintel resting on quarter-round corbels, in a purely secular architectural style. The church is covered by an exposed roof truss. The 16th-century triumphal arch is the same width as the nave. The back of the chancel is blocked by a crude altarpiece from the early 19th century. Remarkable statues of Saint Fuscien the Beheaded, 17th-century polychrome wood—the seated Virgin teaching the infant Jesus to read, 16th–17th-century polychrome wood- Saint Catherine placing her foot on the philosopher, 17th-century polychrome wood—a bishop holding a book, 17th-century polychrome wood—Saint Nicholas, 16th–17th-century polychrome wood? Crucifix, polychrome wood from the 17th century. A confraternity staff with a small wooden, gilded bishop figurine from the 19th century. A Louis XV-style armchair made of wood and fabric. The painting on the north wall of the nave—which was once at the back of the choir—depicts Saint Nazarius holding a book and a palm branch; to his right, in the distance, is a horse harnessed in a field with two figures; to his left, and coming toward him from the door of a small chapel, is a procession of priests, cantors, lords, ladies, and peasants. This horse and this procession depict the posthumous story of the saint who gave rise to the pilgrimage known as “Saint Nazare.” According to the curator of antiquities and works of art, this is Saint Stephen. Also on the north wall is a 16th-century Christ (Ecce Homo), a rather crudely carved figure set in a good-sized piece of oak. This Christ figure was discovered under the sacristy floor when it was dismantled to be replaced by a cement slab. It appears that it had been hidden there during the Revolution. It was restored by Madame Maillard of Port-le-Grand and returned to its place in the nave in 1971. The Stations of the Cross, made of molded plaster, were brought back from the Carmelite convent in Abbeville after the nuns left in July 1998, to replace the set that had mysteriously disappeared several decades agoand had been taken down and stored at the back of the church. The church also has its own nativity scene, which was donated to the parish by Mr. Michel Couturaud in the 1900s. Various restoration projects help keep the church in good condition, allowing it to host Masses, concerts, and exhibitions. A private tomb, purchased by the municipality and transformed into a rose garden, completes this site, where visitors can admire the lower Somme Valley and Petit Laviers.

Die Kirche ist im Sommer geöffnet, der Besuch ist frei Ihre rechte Apsis wird von einem schönen Fenster mit vier Spitzbogenformen durchbrochen, die paarweise von einem Rundbogen eingerahmt werden; darüber bilden drei schöne kleine Fenster ein Fächermuster. Der untere Teil dieses Fensters ist zugemauert. Die Archivolte ist tränenförmig. Der Chor wird auf jeder Seite von einem breiten, kurzen Fenster mit Spitzbogen erhellt, das keine Pfosten aufweist, aber über eine Archivolte verfügt. Im Norden schließt sich eine weitläufige Sakristei an. Die Nordwand des Kirchenschiffs hat keine Fenster; sie besteht aus einer Mischung aus behauenem Kreidegestein und Feuerstein; man sieht dort keine Geröllsteine (Kieselsteine) wie bei der Kirche von Port le Grand. Der Westgiebel wird von einem Glockenturm mit zwei Glocken aus dem Jahr 1844 gekrönt. Die Inschriften auf den Glocken sind schwer zu entziffern. Sie lauten wie folgt: Auf einer: „Im Jahr 36666666666661836 wurde sie von Herrn Mélan gesegnet, Pfarrer, und von Herrn Charles Henri Queux, Bürgermeister von Laviers, auf den Namen „Dame Henriette Vatteblée, Witwe Tronnet“ getauft. Cormon – Gießer %BB. Auf der anderen: %AB Im Jahr 1838 wurde sie von Herrn M%E9lan, Pfarrer von Port und Laviers, gesegnet und auf den Namen D.M. Marguerite Toul%E9e getauft, Ehefrau von Herrn Trépin, durch Joseph Bourgeois aus Petit-Laviers, Wohltäter der Kirche. Heckmann und Bécus, Gießer %BB. Die Südwand weist zunächst eine erneuerte Tür auf, dann ein niedriges und breites Spitzbogenfenster mit Archivolte und schließlich ein kleines Fenster mit flachem Sturz auf Rundkonsolen, das ganz und gar weltlicher Architektur entspricht. Die Kirche ist mit einem sichtbaren Dachstuhl überdacht. Der Triumphbogen aus dem 16. Jahrhundert ist genauso breit wie das Kirchenschiff. Der Altarraum wird durch ein grobes Altarbild aus dem frühen 19. Jahrhundert verschlossen. Bemerkenswerte Statuen des heiligen Fuscien mit abgetrenntem Kopf, polychromes Holz aus dem 17. Jahrhundert – die sitzende Jungfrau, die dem Jesuskind das Lesen beibringt, polychromes Holz aus dem 16.–17. Jahrhundert– die Heilige Katharina, die ihren Fuß auf den Philosophen setzt, polychromes Holz aus dem 17. Jahrhundert – ein Bischof, der ein Buch hält, polychromes Holz aus dem 17. Jahrhundert – der Heilige Nikolaus, polychromes Holz aus dem 16. bis 17. Jahrhundert? Kruzifix, polychromes Holz aus dem 17. Jahrhundert. Ein Bruderschaftsstab mit einer vergoldeten Holzstatuette eines Bischofs aus dem 19. Jahrhundert. Ein Sessel aus Holz und Stoff im Stil Ludwigs XV. Das Gemälde an der Nordwand des Kirchenschiffs, das sich früher im hinteren Teil des Chors befand, zeigt den Heiligen Nazarius mit einem Buch und einer Palme in der Hand; zu seiner Rechten, in der Ferne, ist ein angespanntes Pferd auf einem Feld mit zwei Personen zu sehen; zu seiner Linken, auf ihn zu kommend, schreitet aus dem Portal einer kleinen Kapelle eine Prozession aus Priestern, Kantoren, Adligen, Damen und Bauern heran. In diesem Pferd und in dieser Prozession liegt die posthume Geschichte des Heiligen, der den Anstoß zur sogenannten Wallfahrt nach „Saint Nazare“ gab. Laut der Kuratorin für Antiquitäten und Kunstgegenstände handelt es sich dabei um den Heiligen Stephanus. Ebenfalls an der Nordwand befindet sich ein Christus (Ecce Homo) aus dem 16. Jahrhundert, eine recht grob gearbeitete Skulptur aus einem stattlichen Stück Eschenholz. Dieser Christus wird unter dem Fußboden der Sakristei entdeckt, als dieser abgebaut wird, um durch eine Zementplatte ersetzt zu werden. Es scheint, als sei er während der Revolution versteckt worden. Er wurde von Madame Maillard aus Port-le-Grand restauriert und fand im Jahr 1971 seinen Platz im Kirchenschiff wieder. Der aus Gips gegossene Kreuzweg wurde nach dem Weggang der Ordensschwestern im Juli 1998 aus dem Karmel von Abbeville zurückgebracht, um denjenigen zu ersetzen, der seit mehreren Jahrzehnten auf mysteriöse Weise verschwunden warund der abgenommen und im hinteren Teil der Kirche eingelagert worden war. Die Kirche besitzt auch eine Krippe, die der Pfarrei in den 190er Jahren von Herrn Michel Couturaud geschenkt wurde. Verschiedene Restaurierungsarbeiten tragen dazu bei, die Kirche in einem guten Zustand zu erhalten, sodass dort Messen, Konzerte oder Ausstellungen stattfinden können. Ein privates Grab, das von der Gemeinde aufgekauft und in einen Rosengarten umgewandelt wurde, rundet diesen Ort ab, von dem aus man das untere Somme-Tal und Petit Laviers bewundern kann.

De kerk is in de zomer geopend voor vrij bezoek De rechte achtergevel is voorzien van een mooi raam met vier spitsboogvormige vensters, die per twee worden omlijst door een rondboog; daarboven vormen drie mooie kleine vensters een waaier. Het onderste deel van dit venster is dichtgemetseld. De archivolt is in traanvorm. Het koor wordt aan weerszijden verlicht door een breed en kort raam met een gebroken boog, zonder raamstijl, maar met een archivolt. Aan de noordzijde grenst een ruime sacristie aan het koor. De noordmuur van het schip heeft geen ramen; deze bestaat uit een mengsel van gehouwen krijt en losse vuursteen; er zijn geen afgeronde stenen (kiezelstenen) te zien zoals bij de kerk van Port le Grand. De westelijke gevel wordt bekroond door een klokkentoren met twee klokken uit 1844. De inscripties op de klokken zijn moeilijk te ontcijferen. Ze luiden als volgt: Op de ene: „In het jaar 36666666666661836 werd deze gezegend door pater Mélan, pastoor, en vernoemd naar mevrouw Henriette Vatteblée, weduwe Tronnet, door de heer Charles Henri Queux, burgemeester van Laviers. Cormon – gieter %BB. Op de andere: %AB In het jaar 1838 werd deze gezegend door de heer M%E9lan, pastoor van Port en Laviers, en gedoopt als D.M. Marguerite Toul%E9e, %E9chtgenote van de heer Tr%E9pin, door Joseph Bourgeois uit Petit Laviers, weldoener van de kerk. Heckmann en B%E9cus, gieters %BB. De zuidmuur vertoont eerst een vernieuwde deur, vervolgens een laag en breed spitsboograam met archivolt, en ten slotte een klein raam met een vlakke latei op kwartronde consoles, in een geheel civiele bouwstijl. De kerk is overdekt met een zichtbaar dakgebinte. De triomfboog uit de 16e eeuw is even breed als het schip. De achterwand van het koor wordt afgesloten door een grof altaarstuk uit het begin van de 19e eeuw. Opmerkelijke beelden van de heilige Fuscien met afgehakte kop, gepolychromeerd hout uit de 17e eeuw – de zittende Maagd die het kindje Jezus leert lezen, gepolychromeerd hout uit de 16e-17e eeuw- De heilige Catharina die haar voet op de filosoof zet, veelkleurig houtsnijwerk uit de 17e eeuw – Een bisschop met een boek in de hand, veelkleurig houtsnijwerk uit de 17e eeuw – Sint-Nicolaas, veelkleurig houtsnijwerk uit de 16e–17e eeuw? Kruisbeeld, polychroom hout uit de 17e eeuw. Een broederschapsstaf met een houten, verguld beeldje van een bisschop uit de 19e eeuw. Een stoel van hout en stoffen in Lodewijk XV-stijl. Het schilderij aan de noordelijke muur van het schip, dat vroeger achter in het koor hing, stelt Sint-Nazarius voor met een boek en een palmtak in de hand; aan zijn rechterzijde, op de achtergrond, staat een paard met een span in een veld, met twee figuren; %E0 zijn linkerzijde, en naar hem toe komend, trekt vanuit de deur van een kleine kapel een processie van priesters, zangers, edelen, dames en boeren. In dit paard en in deze processie ligt het postume verhaal van de heilige die aan de basis stond van de zogenaamde bedevaart naar %AB Saint Nazare %BB. Volgens de conservatrice van de oudheden en kunstvoorwerpen zou het om Sint-Stefanus gaan. Eveneens op de noordmuur bevindt zich een Christusbeeld (Ecce Homo) uit de 16e eeuw, vrij grof bewerkt, uit een flink stuk houten blok. Deze Christusfiguur werd ontdekt onder de vloer van de sacristie toen deze werd verwijderd om plaats te maken voor een cementen vloerplaat. Het lijkt erop dat hij tijdens de Revolutie daar was verborgen. Hij werd gerestaureerd door mevrouw Maillard uit Port-le-Grand en kreeg in 1971 zijn plaats in het schip terug. De uit gegoten gips vervaardigde kruisweg werd na het vertrek van de nonnen in juli 1998 teruggehaald uit de karmel van Abbeville, ter vervanging van de kruisweg die al tientallen jaren op mysterieuze wijze verdwenen wasen die was losgehangen en achterin de kerk was opgeborgen. De kerk heeft ook een kerststal, die in de jaren 1900 door de heer Michel Couturaud aan de parochie werd geschonken. Dankzij diverse restauratiewerkzaamheden blijft de kerk in goede staat, waardoor er missen, concerten en tentoonstellingen kunnen worden gehouden. Een privégraf dat door de gemeente is aangekocht en omgevormd tot een rozentuin, maakt deze plek compleet, vanwaar men het lage dal van de Somme en Petit Laviers kan bewonderen.

La iglesia abre sus puertas durante el verano, con visita libre. Su cabecera recta está perforada por una hermosa ventana de cuatro arcos de punto y media, enmarcados de dos en dos bajo un arco de medio punto; por encima, tres hermosas aberturas en forma de abanico. La parte inferior de esta ventana está tapiada. La arquivolta es en forma de lágrima. El coro está iluminado a cada lado por una ventana ancha y corta con arco quebrado, sin parteluz, pero con una arquivolta. Una amplia sacristía se adosó al norte. El muro norte de la nave no tiene ventanas; está construido con una mezcla de caliza tallada y sílex de distintos colores; no se aprecian guijarros redondeados (bolas de río) como en la iglesia de Port-le-Grand. El frontón occidental está coronado por un campanario con dos campanas de 1844. Las inscripciones de las campanas son difíciles de descifrar. Son las siguientes: En una de ellas: «En el año 36666666666661836 fue bendecida por el señor Mélan, sacerdote, y bautizada como «dama Henriette Vatteblée, viuda de Tronnet», por el Sr. Charles Henri Queux, alcalde de Laviers. Cormon, fundidor %BB. En la otra: %AB En el año 1838 fue bendecida por el Sr. Mélan, párroco de Port y de Laviers, y bautizada como D.M. Marguerite Touleté, esposa del Sr. Trépin, por Joseph Bourgeois de Petit-Laviers, benefactor de la iglesia. Heckmann y Bécus, fundidores %BB. La pared sur presenta, en primer lugar, una puerta reconstruida; a continuación, una ventana en arco de punto tres, baja y ancha, con arquivolta; y, por último, una pequeña ventana con dintel plano sobre ménsulas de cuarto de círculo, de arquitectura totalmente civil. La iglesia está cubierta por una armadura de vigas a la vista. El arco triunfal del siglo XVI tiene la misma anchura que la nave. El fondo del presbiterio está tapado por un retablo tosco de principios del siglo XIX. Notables estatuas de San Fusciano decapitado, madera policromada del siglo XVII; la Virgen sentada enseñando a leer al niño Jesús, madera policromada de los siglos XVI-XVII- Santa Catalina pisando al filósofo, madera policromada del siglo XVII; un obispo sosteniendo un libro, madera policromada del siglo XVII; San Nicolás, madera policromada de los siglos XVI-XVII; Crucifijo, madera policromada de los siglos XVII. Un bastón de cofradía con una estatuilla de un obispo de madera, dorada, del siglo XIX. Un sillón de madera y tela de estilo Luis XV. El cuadro de la pared norte de la nave, que antiguamente se encontraba al fondo del coro, representa a San Nazario con un libro y una palma en la mano; a su derecha, en un plano lejano, hay un caballo enjaezado en un campo con dos personajes; a su izquierda, y acercándose a él, sale por la puerta de una pequeña capilla una procesión de sacerdotes, cantores, señores, damas y campesinos. En ese caballo y en esa procesión se encuentra la historia póstuma del santo que dio origen a la peregrinación conocida como «San Nazario». Según la señora conservadora de antigüedades y objetos de arte, se trataría de San Esteban. También en la pared norte, un Cristo (Ecce Homo) del siglo XVI, esculpido con una factura bastante tosca, en un trozo de roble de buen tamaño. Este Cristo se descubrirá bajo el suelo de la sacristía cuando este se desmonte para ser sustituido por una losa de cemento. Al parecer, había sido escondido durante la Revolución. Fue restaurado por la señora Maillard, de Port-le-Grand, y recuperó su lugar en la nave en el año 1971. El vía crucis de yeso moldeado se trajo del Carmelo de Abbeville tras la marcha de las monjas en julio de 1998, para sustituir al que había desaparecido misteriosamente hacía varias décadasy que había sido desmontado y almacenado en el fondo de la iglesia. La iglesia también cuenta con su belén, que fue donado a la parroquia por el señor Michel Couturaud en la década de 190. Diversas obras de restauración permiten mantener la iglesia en buen estado, lo que permite celebrar en ella misas, conciertos o exposiciones. Una tumba privada, adquirida por el ayuntamiento y transformada en un jardín de rosas, completa este lugar desde el que se puede admirar el valle bajo del Somme y Petit Laviers.

La chiesa apre le porte durante l’estate, con visita libera La sua abside destra è attraversata da una bella finestra a quattro archi a sesto acuto, incorniciati a coppie da un arco a tutto sesto; sopra, tre belle feritoie formano un ventaglio. La parte inferiore di questa finestra è murata. L’archivolta è a goccia. Il coro è illuminato su entrambi i lati da un’ampia e bassa finestra ad arco a sesto acuto, senza montanti, ma con un’archivolta. A nord si affaccia un’ampia sacrestia. La parete nord della navata non presenta finestre; è costituita da un misto di gesso squadrato e selce disposta in modo irregolare; non si vedono ciottoli arrotondati (galets) come nella chiesa di Port le Grand. Il frontone occidentale è sormontato da un campanile a due campane del 1844. Le iscrizioni sulle campane sono difficili da decifrare. Sono le seguenti: Su una: «Nell’anno 36666666666661836 è stata benedetta da padre Mélan, parroco, e battezzata con il nome di Henriette Vatteblée, vedova Tronnet, dal signor Charles Henri Queux, sindaco di Laviers. Cormon-fonditore %BB. Sull’altra: %AB Nell’anno 1838 è stata benedetta dal signor M%E9lan, parroco di Port e di Laviers, e chiamata D.M. Marguerite Toul%E9e, %E9moglia del signor Tr%E9pin, da Joseph Bourgeois di Petit Laviers, benefattore della chiesa. Heckmann e B%E9cus, fonditori %BB. La parete sud presenta innanzitutto una porta ricostruita, poi una finestra a sesto acuto, bassa e ampia, con archivolto, infine una piccola finestra con architrave piatto su mensole a quarto di cerchio, di architettura prettamente civile. La chiesa è coperta da una travatura a vista. L’arco trionfale del XVI secolo ha la stessa larghezza della navata. Il fondo del coro è ostruito da una rozza pala d’altare dell’inizio del XIX secolo. Notevoli statue di San Fuscien decapitato, in legno policromo del XVII secolo; la Vergine seduta che insegna a leggere al Bambino Gesù, in legno policromo del XVI-XVII secolo- Santa Caterina che pone il piede sul filosofo, legno policromo del XVII secolo – Vescovo che regge un libro, legno policromo del XVII secolo – San Nicola, legno policromo del XVI-XVII secolo? Crocifisso, legno policromo del XVII secolo. Un bastone da confraternita con statuetta di vescovo in legno, dorato del XIX secolo. Una poltrona in legno e tessuti in stile Luigi XV. Il dipinto sulla parete nord della navata, che un tempo si trovava in fondo al coro, raffigura San Nazario con un libro e una palma in mano; alla sua destra, in secondo piano, si vede un cavallo aggiogato in un campo con due personaggi; alla sua sinistra, e dirigendosi verso di lui, dalla porta di una piccola cappella si avvicina una processione di sacerdoti, cantori, signori, dame e contadini. In quel cavallo e in quella processione si cela la storia postuma del santo che ha dato origine al pellegrinaggio detto di «San Nazare». Secondo la signora conservatrice delle antichità e degli oggetti d’arte, si tratterebbe di Sant’Stefano. Sempre sulla parete nord, un Cristo (Ecce Homo) del XVI secolo, scolpito in modo piuttosto grossolano, in un pezzo di quercia di buone dimensioni. Questo Cristo verrà scoperto sotto il pavimento della sacrestia quando quest’ultimo verrà smantellato per essere sostituito da una lastra di cemento. Sembra che sia stato nascosto durante la Rivoluzione. Sarà restaurato dalla signora Maillard di Port-le-Grand e ritroverà il suo posto nella navata nel 1971. La Via Crucis in gesso modellato fu riportata dal Carmelo di Abbeville dopo la partenza delle suore nel luglio 1998, per sostituire quella che era misteriosamente scomparsa da diverse decine d’annie che era stato staccato e riposto in fondo alla chiesa. La chiesa possiede anche un presepe, che sarà donato alla parrocchia dal signor Michel Couturaud negli anni ’00. Diversi lavori di restauro consentono di mantenere la chiesa in buono stato, permettendo di ospitarvi celebrazioni di messe, concerti o mostre. Una tomba privata, acquistata dal Comune e trasformata in un roseto, completa questo luogo da cui si può ammirare la bassa valle della Somme e Petit Laviers.