Verdun Forêt d’Exception – Verdun

A l’issue de la Première Guerre mondiale, le Champ de bataille de Verdun n’est plus qu’une terre dévastée, un sol lunaire parsemé de ferrailles et d’obus. C’est aussi un vaste cimetière pour des milliers de soldats disparus, dispersés par les explosions. Au lendemain de la Grande Guerre cette « zone rouge » ne peut plus accueillir les activités d’autrefois ; les neufs villages situés sur ces parcelles resteront à jamais détruits. Après les opérations de déminage et de déblaiement de surface, l’administration des Eaux et Forêts (ONF actuel), s’est vue confier le reboisement des zones rouges, celle de Verdun s’étend sur 100 km2. La forêt sanctuaire est née pour protéger ce lieu meurtri et conserver la mémoire. Aujourd’hui, le Champ de Bataille de Verdun est un véritable musée à ciel ouvert et aussi un espace naturel ou des espèces sauvegardées ont élu domicile (orchidées, tritons, crapauds et chauve-souris).

At the end of the First World War, the Battlefield of Verdun was nothing more than a devastated land, a lunar ground strewn with scrap metal and shells. It is also a vast cemetery for thousands of soldiers who disappeared, scattered by the explosions. In the aftermath of the Great War this "red zone" can no longer accommodate the activities of the past; the nine villages located on these plots will remain forever destroyed. After the mine clearance and surface clearance operations, the Water and Forestry Administration (now the ONF) was entrusted with the reforestation of the areas red, the one in Verdun covers 100 km2. The forest sanctuary was born to protect this wounded place and preserve the memory. Today, the Battlefield of Verdun is a real open-air museum and also a natural space where preserved species have taken up residence (orchids, newts, toads and bats).

Am Ende des Ersten Weltkriegs war das Schlachtfeld von Verdun nur noch ein verwüstetes Land, ein Mondboden, übersät mit Schrott und Granaten. Es war auch ein riesiger Friedhof für Tausende vermisste Soldaten, die von den Explosionen in alle Winde zerstreut worden waren. Nach dem Ersten Weltkrieg konnte in dieser "roten Zone" nicht mehr gearbeitet werden; die neun Dörfer, die sich auf diesen Parzellen befanden, wurden für immer zerstört. Nach der Minenräumung und den Aufräumarbeiten an der Oberfläche wurde die Forstverwaltung (das heutige ONF) mit der Wiederaufforstung der roten Zonen beauftragt rot, wobei sich die von Verdun über 100 km2 erstreckte. Der Sanctuary Forest entstand, um diesen geschundenen Ort zu schützen und die Erinnerung zu bewahren. Heute ist das Schlachtfeld von Verdun ein echtes Freilichtmuseum und auch ein Naturraum, in dem sich geschützte Arten angesiedelt haben (Orchideen, Molche, Kröten und Fledermäuse).

Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog was het slagveld van Verdun niet meer dan een verwoest land, een maanvormige bodem bezaaid met schroot en granaten. Het is ook een grote begraafplaats voor duizenden vermiste soldaten, verspreid door de explosies. In de nasleep van de Grote Oorlog kon deze "rode zone" de activiteiten van weleer niet meer herbergen; de negen dorpen op deze percelen zouden voor altijd verwoest blijven. Na het opruimen van de mijnen en het opruimen van de oppervlakte werd het Bestuur Water en Bosbouw (nu het ONF) belast met de herbebossing van de rode zones het gebied van Verdun beslaat 100 km2. Het heiligdombos werd geboren om deze gehavende plek te beschermen en de herinnering te bewaren. Tegenwoordig is het slagveld van Verdun een echt openluchtmuseum en tevens een natuurgebied waar beschermde diersoorten hun intrek hebben genomen (orchideeën, salamanders, padden en vleermuizen).

Al final de la Primera Guerra Mundial, el campo de batalla de Verdún no es más que una tierra devastada, un suelo lunar sembrado de chatarra y proyectiles. También es un vasto cementerio para miles de soldados desaparecidos, dispersados por las explosiones. Tras la Gran Guerra, esta "zona roja" ya no podía albergar las actividades de antaño; los nueve pueblos situados en estas parcelas quedarían destruidos para siempre. Tras las operaciones de desminado y limpieza de la superficie, se encomendó a la Administración de Aguas y Bosques (ahora ONF) la reforestación de las zonas rojas la superficie de Verdún es de 100 km2. El bosque santuario nació para proteger este lugar herido y preservar la memoria. Hoy en día, el campo de batalla de Verdún es un auténtico museo al aire libre y también un espacio natural donde se han instalado especies protegidas (orquídeas, tritones, sapos y murciélagos).

Alla fine della Prima Guerra Mondiale, il campo di battaglia di Verdun non è altro che una terra devastata, un suolo lunare cosparso di rottami e granate. È anche un vasto cimitero per migliaia di soldati dispersi, dispersi dalle esplosioni. All'indomani della Grande Guerra, questa "zona rossa" non poteva più ospitare le attività di un tempo; i nove villaggi situati su questi appezzamenti sarebbero rimasti distrutti per sempre. Dopo le operazioni di sminamento e di bonifica della superficie, l'Amministrazione delle Acque e delle Foreste (ora ONF) è stata incaricata del rimboschimento delle zone rosse l'area di Verdun si estende per 100 km2. Il bosco santuario è nato per proteggere questo luogo ferito e conservarne la memoria. Oggi il campo di battaglia di Verdun è un vero e proprio museo all'aperto e anche un'area naturale dove si sono insediate specie protette (orchidee, tritoni, rospi e pipistrelli).