Presbytère

Face à l’entrée latérale de l’église, le presbytère était connu sous le nom de prieuré, maison claustrale ou cloître depuis 1429 au moins. Cet enclos paroissial s’est en effet toujours organisé autour d’une cour intérieure, un temps délimitée par des murailles crénelées. On y entre par la rue qui, autrefois, faisait office de place, en gravissant quelques marches devant une porte du XVIIe siècle. Cantonnée de piédroits à chapiteaux doriques, elle reste identifiable à l’œuvre du maçon Claude Arvel chargé de refaire les façades en 1615. La partie habitable n’a été surélevée d’un étage qu’entre 1624 et 1630. A l’ouest, la maison jouxte une grande salle agricole dite de la dîme ou, originellement « tinel ». Elle abritait les cuves de fermentation du vin (les « tynes »), en chêne à partir de 1622, ainsi que la dixième partie des récoltes due par les fermiers des terres appartenant, à travers la paroisse, au chapitre d’Arles. Elle présente la particularité d’un plafond scandé d’arcs très similaires à ceux de la nef de l’église, mais portant ici des diaphragmes qui soutiennent un plancher. Au fond, l’espace à croisée a été conçu comme local d’entrepôt céréalier, d’abord isolé par une cloison aujourd’hui disparue. La cour latérale longeant la rue Charles Esmieu (ancienne fosse de la ville), renferme en son sol l’ancien cimetière, agrandi à de multiples reprises entre 1597 et 1651, jusqu’à son déplacement en 1864 à proximité de la chapelle Saint-Nicolas (aujourd’hui Saint-Joseph). Le presbytère conserve d’ailleurs une statue en bois de noyer de saint Nicolas du XVIIe siècle qui en provient, ainsi qu’un ensemble d’écus de tôle peinte au XIXe siècle représentant l’Ascension, probables ornements de flambeaux ou bâtons de procession utilisés lors des Rogations fêtées à cette période dans les localités agricoles. Source Patrick Varrot, historien d’art – Février 2021

Facing the side entrance of the church, the presbytery was known as a priory, cloister house or cloister since at least 1429 This parish enclosure has always been organised around an inner courtyard, which was once bounded by crenellated walls You enter it from the street that used to be the square, by climbing a few steps in front of a 17th century door Bordered by pedestals with Doric capitals, it can still be identified with the work of the mason Claude Arvel, who was responsible for rebuilding the facades in 1615. The habitable part was only raised by one floor between 1624 and 1630 To the west, the house adjoins a large agricultural hall known as the tithe hall or, originally, the "tinel". It housed the wine fermentation vats (the "tynes"), made of oak from 1622 onwards, as well as the tenth part of the harvests owed by the farmers of the lands belonging, through the parish, to the chapter of Arles. It has the peculiarity of a ceiling with arches very similar to those of the nave of the church, but with diaphragms supporting a floor At the back, the space with a cross was conceived as a grain storage room, initially isolated by a partition that has now disappeared The side courtyard along Charles Esmieu Street (the former town pit) contains the old cemetery, which was enlarged several times between 1597 and 1651, until it was moved in 1864 to the vicinity of the chapel of Saint-Nicolas (now Saint Joseph) The presbytery still has a 17th century walnut statue of Saint Nicholas, as well as a set of 19th century painted tin shields representing the Ascension, probably ornaments for torches or processional sticks used during the Rogations celebrated at that time in the agricultural localities. Source Patrick Varrot, art historian – February 2021

Gegenüber dem Seiteneingang der Kirche war das Presbyterium mindestens seit 1429 als Priorat, Klausurhaus oder Kreuzgang bekannt Das Pfarrgehege war stets um einen Innenhof herum angelegt, der einst von zinnenbewehrten Mauern begrenzt wurde Man betritt den Hof über die Straße, die früher als Platz diente, und steigt einige Stufen vor einem Tor aus dem 17 Jahrhundert. Das Tor ist von Sockeln mit dorischen Kapitellen gesäumt und kann als Werk des Maurers Claude Arvel identifiziert werden, der 1615 mit der Renovierung der Fassaden beauftragt wurde. Der Wohnbereich wurde erst zwischen 1624 und 1630 um ein Stockwerk aufgestockt Im Westen grenzt das Haus an einen großen landwirtschaftlichen Raum, den sogenannten "Zehntenraum" oder ursprünglich "Tinel". Darin befanden sich die Gärtanks für den Wein (die "Tynes"), die ab 1622 aus Eichenholz gefertigt wurden, sowie der zehnte Teil der Ernte, der von den Pächtern der Ländereien, die über die Pfarrei dem Kapitel von Arles gehörten, geschuldet wurde. Eine Besonderheit ist die Decke mit Bögen, die denen des Kirchenschiffs sehr ähnlich sind, hier jedoch Blenden tragen, die einen Boden stützen Im Hintergrund wurde der Raum mit Vierung als Getreidelagerraum konzipiert, der zunächst durch eine heute nicht mehr vorhandene Trennwand isoliert wurde Der Seitenhof entlang der Rue Charles Esmieu (ehemalige Stadtgrube) umschließt in seinem Boden den alten Friedhof, der zwischen 1597 und 1651 mehrfach vergrößert wurde, bis er 1864 in die Nähe der Kapelle Saint-Nicolas (heute Saint-Joseph) verlegt wurde Jahrhundert, die Christi Himmelfahrt darstellen, wahrscheinlich Verzierungen von Fackeln oder Prozessionsstöcken, die bei den zu dieser Zeit in den landwirtschaftlichen Orten gefeierten Prozessionen verwendet wurden. Quelle Patrick Varrot, Kunsthistoriker – Februar 2021

Tegenover de zij-ingang van de kerk stond de pastorie, die minstens sinds 1429 bekend stond als priorij, kloosterhuis of kloostergang Deze parochiekern was altijd georganiseerd rond een binnenplaats, die vroeger omgeven was door gekanteelde muren U komt de kerk binnen vanaf de straat die ooit als plein diende, door een paar treden te beklimmen voor een 17e-eeuwse deur Het portaal wordt geflankeerd door Dorische kapitelen en is nog steeds herkenbaar als het werk van de metselaar Claude Arvel, die in 1615 de opdracht kreeg de gevels te herbouwen. Het woongedeelte werd tussen 1624 en 1630 slechts met één verdieping verhoogd In het westen grenst het huis aan een grote landbouwhal die bekend staat als de tiendenhal of, oorspronkelijk, de "tinel". Het herbergde de gistingsvaten voor de wijn (de "tynes"), vanaf 1622 van eikenhout, en het tiende deel van de oogst die de boeren van de gronden die via de parochie aan het kapittel van Arles toebehoorden, verschuldigd waren. Het heeft de bijzonderheid van een plafond met bogen die sterk lijken op die van het schip van de kerk, maar met diafragma's die een vloer ondersteunen Aan de achterkant was de ruimte met een kruis ontworpen als graanopslagplaats, aanvankelijk geïsoleerd door een tussenschot dat nu is verdwenen Op het zijplein langs de Rue Charles Esmieu (de vroegere stadskuil) ligt het oude kerkhof, dat tussen 1597 en 1651 verschillende keren werd uitgebreid, tot het in 1864 werd verplaatst naar de omgeving van de kapel Saint-Nicolas (nu Saint Joseph) In de pastorie staat nog een 17e eeuws notenhouten beeld van Sint-Nicolaas uit deze kapel, evenals een set 19e eeuwse beschilderde tinnen schilden die de Hemelvaart voorstellen, waarschijnlijk versieringen voor fakkels of processiestokken die werden gebruikt tijdens de Rogations die in die tijd in de agrarische plaatsen werden gevierd. Bron Patrick Varrot, kunsthistoricus – februari 2021

Frente a la entrada lateral de la iglesia, el presbiterio era conocido como priorato, casa claustral o claustro desde al menos 1429 Este recinto parroquial siempre se ha organizado en torno a un patio interior, que en su día estuvo cerrado por muros almenados Se accede a la iglesia desde la calle que antiguamente servía de plaza, subiendo unos escalones frente a una puerta del siglo XVII La puerta está flanqueada por capiteles dóricos y aún puede identificarse como obra del albañil Claude Arvel, a quien se le encargó la reconstrucción de las fachadas en 1615. La parte habitable sólo se elevó un piso entre 1624 y 1630 Al oeste, la casa linda con una gran nave agrícola conocida como la sala del diezmo u, originalmente, el "tinel". Albergaba las cubas de fermentación del vino (las "tynes"), hechas de roble a partir de 1622, así como la décima parte de las cosechas que debían los campesinos de las tierras pertenecientes, a través de la parroquia, al capítulo de Arles. Tiene la particularidad de un techo con arcos muy similares a los de la nave de la iglesia, pero con diafragmas que sostienen un piso En la parte posterior, el espacio con una cruz fue diseñado como almacén de grano, inicialmente aislado por un tabique que ya ha desaparecido En el patio lateral de la calle Charles Esmieu (antigua fosa de la ciudad) se encuentra el antiguo cementerio, que fue ampliado varias veces entre 1597 y 1651, hasta que fue trasladado en 1864 a las inmediaciones de la capilla de San Nicolás (actual San José) El presbiterio conserva una estatua de San Nicolás del siglo XVII en madera de nogal, así como un conjunto de escudos de hojalata pintados del siglo XIX que representan la Ascensión, probablemente adornos para las antorchas o bastones procesionales utilizados durante las rogativas que se celebraban entonces en las localidades agrícolas. Fuente Patrick Varrot, historiador del arte – Febrero 2021

Di fronte all'ingresso laterale della chiesa, il presbiterio era conosciuto come priorato, casa del chiostro o chiostro almeno dal 1429 Questo recinto parrocchiale è sempre stato organizzato attorno a un cortile interno, un tempo racchiuso da mura merlate Si accede alla chiesa dalla strada che un tempo fungeva da piazza, salendo alcuni gradini davanti a una porta del XVII secolo La porta è fiancheggiata da capitelli dorici e si può ancora identificare come opera del muratore Claude Arvel, incaricato di ricostruire le facciate nel 1615. La parte abitabile fu innalzata di un solo piano tra il 1624 e il 1630 A ovest, la casa confina con una grande sala agricola nota come sala delle decime o, in origine, "tinel". Ospitava i tini per la fermentazione del vino (le "tynes"), realizzati in legno di quercia a partire dal 1622, nonché la decima parte dei raccolti dovuti dai contadini delle terre appartenenti, attraverso la parrocchia, al capitolo di Arles. Ha la particolarità di un soffitto con archi molto simili a quelli della navata della chiesa, ma con diaframmi che sostengono un pavimento Sul retro, lo spazio con la croce è stato concepito come deposito di cereali, inizialmente isolato da una parete divisoria ora scomparsa Nel cortile laterale lungo la via Charles Esmieu (l'ex fossa cittadina) si trova l'antico cimitero, che fu ampliato più volte tra il 1597 e il 1651, fino a quando fu spostato nel 1864 nei pressi della cappella di San Nicola (oggi San Giuseppe) Il presbiterio conserva ancora una statua in noce di San Nicola del XVII secolo e una serie di scudi in latta dipinta del XIX secolo raffiguranti l'Ascensione, probabilmente ornamenti per le torce o i bastoni processionali usati durante le Rogazioni celebrate all'epoca nelle località agricole. Fonte Patrick Varrot, storico dell'arte – febbraio 2021