Description
Après trois années passées dans son royaume de Naples (1435-1442), le "Bon Roi René", duc d'Anjou, acquiert ce Manoir du fin quatorzième, en 1444. Agrandissement et embellissement font de Launay pour René et Isabelle de Lorraine, sa première épouse, puis Jeanne de Laval, sa seconde épouse, une demeure de prédilection où est organisé le tournoi légendaire de la "Joyeuse Garde".
Cette période charnière de la fin du Moyen Âge est visible dans son architecture, où douves et tourelles ne sont que symboliques et non pas défensives. René y introduit précocement l'esprit de la Renaissance dans sa manière de vivre à l'italienne où le plaisir esthétique et le goût de la nature l'emportent sur la vie de cour.
Chapelle, appartements des seigneurs, galerie, chambres de retrait, "colombier", cuisine, cour d'honneur et basse cour à colonnades ont gardé leur intégrité du XIVème/XVème siècle.
A la mort de René en 1480, Launay devient la propriété de Louis XI, puis de son fils Charles VIII, enfin de Louis XII, plus tard à un Claude de Bretagne.
Expositions : "L'Outil, Poésie Ouvrière" sur le bois, le fer et la pierre, collection d'outils de 2 à 3 siècles, collection de bustes du talentueux Yann Grégoire.
English
After spending three years in his kingdom of Naples (1435-1442), "Bon Roi René", Duke of Anjou, acquired this late 14th-century manor house in 1444. Expansion and embellishment made Launay a favorite residence for René and Isabelle de Lorraine, his first wife, and later Jeanne de Laval, his second wife, where the legendary "Joyeuse Garde" tournament was held.
This pivotal period in the late Middle Ages can be seen in the architecture, where moats and turrets are merely symbolic rather than defensive. René introduced the spirit of the Renaissance to the Italian way of life, where aesthetic pleasure and a taste for nature took precedence over court life.
The chapel, lords' apartments, gallery, retiring rooms, dovecote, kitchen, main courtyard and colonnaded lower courtyard have all retained their 14th/15th-century integrity.
On René's death in 1480, Launay became the property of Louis XI, then of his son Charles VIII, then of Louis XII, and later of a Claude de Bretagne.
Exhibitions: "L'Outil, Poésie Ouvrière" on wood, iron and stone, collection of tools from 2 to 3 centuries, collection of busts by the talented Yann Grégoire.
Deutsch
Nach drei Jahren in seinem Königreich Neapel (1435-1442) erwarb der "Gute König René", Herzog von Anjou, im Jahr 1444 dieses Herrenhaus aus dem späten vierzehnten Jahrhundert. Durch Vergrößerung und Verschönerung wurde Launay für René und Isabelle de Lorraine, seine erste Frau, und später für Jeanne de Laval, seine zweite Frau, zu einem bevorzugten Wohnsitz, in dem das legendäre Turnier der "Joyeuse Garde" (Fröhliche Wache) stattfand.
Diese Wendezeit des Spätmittelalters ist in seiner Architektur sichtbar, in der Wassergräben und Türmchen nur symbolisch und nicht zur Verteidigung dienen. René führt hier frühzeitig den Geist der Renaissance ein, in seiner italienischen Lebensweise, in der ästhetisches Vergnügen und Naturverbundenheit über das höfische Leben siegen.
Kapelle, Herrschaftsgemächer, Galerie, Rückzugsräume, "Taubenschlag", Küche, Ehrenhof und niedriger Hof mit Kolonnaden haben ihre Integrität aus dem 14. bzw. 15. Jahrhundert bewahrt.
Nach Renés Tod im Jahr 1480 ging Launay in den Besitz von Ludwig XI. über, dann in den seines Sohnes Charles VIII. und schließlich in den von Ludwig XII. und später in den eines Claude de Bretagne.
Ausstellungen: "L'Outil, Poésie Ouvrière" über Holz, Eisen und Stein, Sammlung von Werkzeugen aus 2 bis 3 Jahrhunderten, Büstensammlung des talentierten Yann Grégoire.
Dutch
Na drie jaar in zijn koninkrijk Napels (1435-1442) te hebben doorgebracht, kocht "Goede Koning René", hertog van Anjou, dit laat veertiende-eeuwse landhuis in 1444. Uitbreiding en verfraaiing maakten van Launay een favoriete residentie voor René en Isabelle de Lorraine, zijn eerste vrouw, en vervolgens Jeanne de Laval, zijn tweede vrouw, waar het legendarische "Joyeuse Garde" toernooi werd gehouden.
Deze cruciale periode aan het einde van de Middeleeuwen is terug te zien in de architectuur, waar grachten en torentjes eerder symbolisch dan defensief zijn. René introduceerde de geest van de Renaissance in de Italiaanse manier van leven, waar esthetisch plezier en een voorliefde voor de natuur belangrijker waren dan het hofleven.
De kapel, de herenwoningen, de galerij, de rustkamers, de duiventil, de keuken, de binnenplaats en de lager gelegen binnenplaats met zuilengangen hebben allemaal hun 14e-/15e-eeuwse integriteit behouden.
Na de dood van René in 1480 werd Launay eigendom van Lodewijk XI, vervolgens van zijn zoon Karel VIII en uiteindelijk van Lodewijk XII en later van ene Claude de Bretagne.
Tentoonstellingen: "L'Outil, Poésie Ouvrière" op hout, ijzer en steen, verzameling gereedschappen uit 2 tot 3 eeuwen, verzameling bustes van de getalenteerde Yann Grégoire.
Español
Tras pasar tres años en su reino de Nápoles (1435-1442), el "buen rey René", duque de Anjou, adquirió esta casa solariega de finales del siglo XIV en 1444. La ampliación y el embellecimiento hicieron de Launay la residencia favorita de René y de Isabelle de Lorena, su primera esposa, y luego de Jeanne de Laval, su segunda esposa, donde se celebró el legendario torneo de la "Joyeuse Garde".
Este periodo crucial del final de la Edad Media se refleja en su arquitectura, en la que los fosos y torreones son más simbólicos que defensivos. René introdujo el espíritu del Renacimiento en el modo de vida italiano, donde el placer estético y el gusto por la naturaleza primaban sobre la vida cortesana.
La capilla, los apartamentos de los señores, la galería, las salas de descanso, el palomar, la cocina, el patio principal y el patio inferior con columnas han conservado su integridad del siglo XIV-XV.
A la muerte de René en 1480, Launay pasó a ser propiedad de Luis XI, luego de su hijo Carlos VIII y finalmente de Luis XII, y más tarde de un Claude de Bretagne.
Exposiciones: "L'Outil, Poésie Ouvrière" sobre madera, hierro y piedra, colección de herramientas de 2 a 3 siglos, colección de bustos del talentoso Yann Grégoire.
Italiano
Dopo aver trascorso tre anni nel suo regno di Napoli (1435-1442), il "buon re René", duca d'Angiò, acquistò questo maniero della fine del XIV secolo nel 1444. Ampliamenti e abbellimenti fecero di Launay la residenza preferita di René e di Isabelle de Lorraine, la sua prima moglie, e poi di Jeanne de Laval, la sua seconda moglie, dove si tenne il leggendario torneo "Joyeuse Garde".
Questo periodo cruciale alla fine del Medioevo è testimoniato dalla sua architettura, dove i fossati e le torrette sono solo simbolici piuttosto che difensivi. René introdusse lo spirito del Rinascimento nello stile di vita italiano, dove il piacere estetico e il gusto per la natura avevano la precedenza sulla vita di corte.
La cappella, gli appartamenti dei signori, la galleria, le sale di ritiro, la colombaia, la cucina, il cortile principale e il cortile inferiore colonnato hanno conservato la loro integrità del XIV-XV secolo.
Alla morte di René nel 1480, Launay divenne proprietà di Luigi XI, poi di suo figlio Carlo VIII e infine di Luigi XII, e in seguito di Claude de Bretagne.
Mostre: "L'Outil, Poésie Ouvrière" su legno, ferro e pietra, collezione di attrezzi da 2 a 3 secoli, collezione di busti del talentuoso Yann Grégoire.