Description
L’église paroissiale dédiée à Saint-Étienne s’élève sur un promontoire surplombant la basse vallée du Rhin. Il est quasiment établi qu'elle a occupé une position stratégique, qu’il s’agisse des Celtes ou des Romains. Une divinité romaine (Vulcain), trouvée en cet endroit est d’ailleurs toujours encastrée dans le mur extérieur de la chapelle Nord. Seltz, faisait partie du Saint Empire Romain Germanique et bénéficiait du statut spécial de l’abbaye fondée par l’impératrice Adélaïde au Xème siècle. Cette église remplaçait cette première, construite dans la plaine au bord de la Sauer, qui venait d’être emportée par une inondation. C’est en 1357 que l’empereur a élevé Seltz au niveau des Villes Impériales. Le 18 avril 1674, les dragons de Roi incendièrent l’église. Toutefois, les murs extérieurs restés debout permirent une restauration en 1683. Une nouvelle chaire et un maître-autel de style baroque furent mis en place vers 1709. On éleva un nouveau clocher accolé au bas-côté nord à l’extérieur de la nef. Il reçut un toit en forme de bulbe d’oignon caractéristique de l’époque.
En 1898, il fut redémoli et remplacé par un clocher (62m) de style néo-gothique placé dans l’axe de la nef qui fut prolongé d’une travée.
La hauteur du clocher lui fut d’ailleurs fatale. Le 28 mai 1940, un tir au but de l’armée allemande provoqua son effondrement sur la nef. Les toitures de la nef et des bas-côtés, les orgues et la chaire furent entièrement brûlés. seul les autels latéraux et et chœur furent épargnés. Un lieu de culte provisoire qui durera tout de même près de 20 ans fut construit près de pont actuel sur le Seltzbach qui fut à son tour endommagée par des obus. Les travaux de reconstruction débutèrent en 1953. Le 21 juin 1964, l’église reçut sa consécration définitive. En septembre 1968, Schwenkedel posa un nouvel orgue. Il remplaçait celui de Stiehr-Mockers (facteurs d’orgues célèbres de Seltz) qui avait été anéanti en 1940. En 2006, la DRAC (Direction régionale Arts et Culture) a classé l’ensemble de l’édifice dans le répertoire des monuments historiques
English
The parish church dedicated to St. Stephen stands on a promontory overlooking the lower Rhine valley. It is almost certain that it occupied a strategic position, both for the Celts and the Romans. A Roman deity (Vulcan), found in this place, is still embedded in the outer wall of the northern chapel. Seltz was part of the Holy Roman Empire and had the special status of an abbey founded by Empress Adelaide in the 10th century. This church replaced the first one, built in the plain on the banks of the Sauer, which had just been washed away by a flood. In 1357, the Emperor raised Seltz to the level of an Imperial City. On April 18, 1674, the King's dragoons set fire to the church. However, the outer walls remained standing, allowing a restoration in 1683. A new pulpit and high altar in the Baroque style were installed around 1709. A new belfry was built on the north side outside the nave. It was given an onion bulb roof, which was characteristic of the time
In 1898, it was demolished and replaced by a neo-Gothic bell tower (62m) placed in the axis of the nave, which was extended by one bay
The height of the bell tower was fatal. On 28 May 1940, a German army hit caused it to collapse onto the nave. The roofs of the nave and the aisles, the organs and the pulpit were completely burnt. Only the side altars and the choir were spared. A temporary place of worship was built near the present bridge over the Seltzbach, which in turn was damaged by shells. Reconstruction work began in 1953 On June 21, 1964, the church received its final consecration. In September 1968 Schwenkedel installed a new organ. It replaced the one built by Stiehr-Mockers (famous organ builders from Seltz) which had been destroyed in 1940 In 2006, the DRAC (Direction régionale Arts et Culture) listed the entire building as a historical monument
Deutsch
Die dem Heiligen Stephanus geweihte Pfarrkirche steht auf einem Vorsprung über dem unteren Rheintal. Es ist nahezu erwiesen, dass sie eine strategische Position eingenommen hat, sei es von den Kelten oder den Römern. Eine römische Gottheit (Vulcanus), die an dieser Stelle gefunden wurde, ist übrigens immer noch in die Außenmauer der Nordkapelle eingelassen. Seltz war Teil des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation und genoss den Sonderstatus einer Abtei, die von Kaiserin Adelheid im 10. Diese Kirche ersetzte die erste, in der Ebene am Ufer der Sauer errichtete Kirche, die gerade von einer Überschwemmung weggespült worden war. Im Jahr 1357 erhob der Kaiser Seltz in den Rang der Reichsstädte. Am 18. April 1674 brannten die Dragoner von Roi die Kirche nieder. Die stehen gebliebenen Außenmauern ermöglichten jedoch eine Restaurierung im Jahr 1683. Um 1709 wurden eine neue Kanzel und ein Hochaltar im Barockstil aufgestellt. Es wurde ein neuer Glockenturm errichtet, der an das nördliche Seitenschiff außerhalb des Kirchenschiffs angebaut wurde. Er erhielt ein für die damalige Zeit typisches Zwiebeldach
Im Jahr 1898 wurde er abgerissen und durch einen neogotischen Glockenturm (62 m) ersetzt, der in der Achse des Kirchenschiffs stand und um ein Feld verlängert wurde
Die Höhe des Glockenturms wurde ihm übrigens zum Verhängnis. Am 28. Mai 1940 wurde der Turm von der deutschen Armee beschossen, wodurch er auf das Kirchenschiff stürzte. Die Dächer des Kirchenschiffs und der Seitenschiffe, die Orgel und die Kanzel wurden vollständig verbrannt. Ein provisorisches Gotteshaus, das immerhin fast 20 Jahre lang Bestand hatte, wurde in der Nähe der heutigen Brücke über den Seltzbach errichtet, die ihrerseits von Granaten beschädigt wurde. Die Wiederaufbauarbeiten begannen 1953 Am 21. Juni 1964 erhielt die Kirche ihre endgültige Weihe. Im September 1968 baute Schwenkedel eine neue Orgel ein. Sie ersetzte die Orgel von Stiehr-Mockers (berühmte Orgelbauer aus Seltz), die 1940 zerstört worden war 2006 wurde das gesamte Gebäude von der DRAC (Direction régionale Arts et Culture) in das Verzeichnis der historischen Denkmäler aufgenommen
Dutch
De parochiekerk van St. Stephen staat op een voorgebergte met uitzicht op het lager gelegen Rijndal. Het is vrijwel zeker dat het een strategische positie innam, zowel voor de Kelten als voor de Romeinen. Een Romeinse godheid (Vulcanus), die hier werd gevonden, is nog steeds ingebed in de buitenmuur van de noordelijke kapel. Seltz maakte deel uit van het Heilige Roomse Rijk en had de bijzondere status van een door keizerin Adelaide in de 10e eeuw gestichte abdij. Deze kerk verving de eerste, gebouwd in de vlakte aan de oevers van de Sauer, die door een overstroming was weggespoeld. In 1357 verhief de keizer Seltz tot keizerlijke stad. Op 18 april 1674 staken de dragonders van de koning de kerk in brand. De buitenmuren die bleven staan, maakten echter een restauratie in 1683 mogelijk. Een nieuwe preekstoel en hoogaltaar in barokstijl werden rond 1709 geïnstalleerd. Een nieuwe klokkentoren werd gebouwd op de noordelijke zijbeuk buiten het schip. Het kreeg een bolvormig uiendak, typisch voor die tijd
In 1898 werd hij afgebroken en vervangen door een neogotische klokkentoren (62 m) die in de as van het schip werd geplaatst en met één travee werd verlengd
De hoogte van de klokkentoren was fataal. Op 28 mei 1940 vuurde het Duitse leger een schot af waardoor het op het schip instortte. De daken van het schip en de zijbeuken, de orgels en de preekstoel werden volledig verbrand. Alleen de zijaltaren en het koor bleven gespaard. Bij de huidige brug over de Seltzbach werd een tijdelijk godshuis gebouwd, dat bijna 20 jaar heeft geduurd en dat op zijn beurt door granaten werd beschadigd. De wederopbouw begon in 1953 Op 21 juni 1964 werd de kerk ingewijd. In september 1968 installeerde Schwenkedel een nieuw orgel. Het verving het door Stiehr-Mockers (beroemde orgelbouwers uit Seltz) gebouwde orgel dat in 1940 was verwoest In 2006 heeft de DRAC (Direction régionale Arts et Culture) het hele gebouw op de monumentenlijst geplaatst
Español
La iglesia parroquial de San Esteban se alza sobre un promontorio que domina el valle del bajo Rin. Es casi seguro que ocupaba una posición estratégica, tanto para los celtas como para los romanos. Una deidad romana (Vulcano), que se encontró aquí, sigue incrustada en el muro exterior de la capilla norte. Seltz formaba parte del Sacro Imperio Romano y tenía el estatus especial de abadía fundada por la emperatriz Adelaida en el siglo X. Esta iglesia sustituyó a la primera, construida en la llanura a orillas del Sauer, que había sido arrasada por una inundación. En 1357, el emperador elevó Seltz a la categoría de ciudad imperial. El 18 de abril de 1674, los dragones del rey incendiaron la iglesia. Sin embargo, los restos de los muros exteriores permitieron una restauración en 1683. Hacia 1709 se instalaron un nuevo púlpito y un altar mayor de estilo barroco. Se construyó un nuevo campanario en el lado norte, fuera de la nave. Se le dotó de un tejado en forma de cebolla, típico de la época
En 1898 fue demolido y sustituido por un campanario neogótico (62 m) situado en el eje de la nave, que se amplió en una crujía
La altura del campanario era fatal. El 28 de mayo de 1940, el ejército alemán disparó contra ella, provocando su derrumbe sobre la nave. Los techos de la nave y de los pasillos, los órganos y el púlpito se quemaron por completo. Sólo se salvaron los altares laterales y el coro. Se construyó un lugar de culto provisional cerca del actual puente sobre el Seltzbach, que a su vez fue dañado por los proyectiles. Las obras de reconstrucción comenzaron en 1953 El 21 de junio de 1964 se consagró la iglesia. En septiembre de 1968, Schwenkedel instaló un nuevo órgano. Sustituyó al construido por Stiehr-Mockers (famosos constructores de órganos de Seltz) que había sido destruido en 1940 En 2006, la DRAC (Direction régionale Arts et Culture) catalogó todo el edificio como monumento histórico
Italiano
La chiesa parrocchiale di Santo Stefano si trova su un promontorio che domina la bassa valle del Reno. È quasi certo che occupasse una posizione strategica, sia per i Celti che per i Romani. Una divinità romana (Vulcano), rinvenuta qui, è ancora incastonata nella parete esterna della cappella nord. Seltz faceva parte del Sacro Romano Impero e aveva lo status speciale di abbazia fondata dall'imperatrice Adelaide nel X secolo. Questa chiesa sostituì la prima, costruita nella pianura sulle rive del Sauer, che era stata spazzata via da un'alluvione. Nel 1357, l'imperatore elevò Seltz al rango di città imperiale. Il 18 aprile 1674, i dragoni del re incendiarono la chiesa. Tuttavia, le mura esterne rimaste in piedi permisero un restauro nel 1683. Intorno al 1709 furono installati un nuovo pulpito e un altare maggiore in stile barocco. Sul lato nord, all'esterno della navata, fu costruito un nuovo campanile. Il tetto è stato realizzato con la caratteristica forma a bulbo di cipolla
Nel 1898 fu demolito e sostituito da un campanile neogotico (62 m) posto in asse con la navata, che fu ampliata di una campata
L'altezza del campanile è stata fatale. Il 28 maggio 1940, l'esercito tedesco sparò un colpo contro di essa, facendola crollare sulla navata. I tetti delle navate, gli organi e il pulpito furono completamente bruciati, mentre furono risparmiati solo gli altari laterali e il coro. Un luogo di culto temporaneo fu costruito vicino all'attuale ponte sul Seltzbach, che a sua volta fu danneggiato dalle granate. I lavori di ricostruzione iniziarono nel 1953 Il 21 giugno 1964 la chiesa fu consacrata. Nel settembre 1968 Schwenkedel installò un nuovo organo. Sostituì quello costruito da Stiehr-Mockers (famosi costruttori di organi di Seltz) che era stato distrutto nel 1940 Nel 2006, la DRAC (Direction régionale Arts et Culture) ha classificato l'intero edificio come monumento storico