Ingwiller – Ingwiller

Ingwiller, 4233 habitants au 1er janvier 2014, est située à mi-chemin sur la ligne de chemin de fer entre Strasbourg et Sarreguemines, à la sortie de la rivière Moder des derniers contreforts vosgiens. C'est à cette situation au pied des Vosges du Nord et en bordure d'une plaine agricole, qu'Ingwiller doit sans doute son origine et vraisemblablement sa vocation commerciale. Ainsi, Ingwiller fut élevée au rang de ville le 11 mai 1345 et peut ainsi tenir marché et s'entourer de remparts. Elle restera jusqu’à la fin du 19ème siècle, une cité rurale et artisanale (tisserands, blanchisseurs, brasseurs,…).

Ingwiller, with a population of 4,233 on January 1, 2014, is located halfway along the railroad line between Strasbourg and Sarreguemines, at the Moder river exit from the last foothills of the Vosges mountains. This location at the foot of the northern Vosges mountains, on the edge of an agricultural plain, no doubt explains Ingwiller's origins, and probably also its commercial vocation. On May 11, 1345, Ingwiller was elevated to the rank of town, enabling it to hold a market and to be surrounded by ramparts. Until the end of the 19th century, Ingwiller remained a rural, craft town (weavers, launderers, brewers, etc.).

Ingwiller, 4233 Einwohner (Stand 1. Januar 2014), liegt auf halbem Weg an der Eisenbahnlinie zwischen Straßburg und Sarreguemines, am Austritt des Flusses Moder aus den letzten Ausläufern der Vogesen. Dieser Lage am Fuße der Nordvogesen und am Rande einer landwirtschaftlich genutzten Ebene verdankt Ingwiller zweifellos seinen Ursprung und wahrscheinlich auch seine kommerzielle Berufung. So wurde Ingwiller am 11. Mai 1345 in den Rang einer Stadt erhoben und konnte somit Markt abhalten und sich mit einer Stadtmauer umgeben. Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts blieb sie eine ländliche und handwerkliche Stadt (Weber, Wäscher, Brauer,…).

Ingwiller, met 4.233 inwoners op 1 januari 2014, ligt halverwege de spoorlijn tussen Straatsburg en Sarreguemines, aan de uitgang van de rivier de Moder van de laatste uitlopers van de Vogezen. Het is aan deze locatie aan de voet van de noordelijke Vogezen en aan de rand van een landbouwvlakte dat Ingwiller ongetwijfeld zijn oorsprong en waarschijnlijk ook zijn commerciële roeping te danken heeft. Ingwiller werd op 11 mei 1345 tot stad verheven, waardoor het een markt mocht houden en zichzelf met stadsmuren mocht omringen. Tot het einde van de 19e eeuw bleef Ingwiller een plattelands- en ambachtsstad (wevers, wasserijen, brouwers, enz.).

Ingwiller, con una población de 4.233 habitantes a 1 de enero de 2014, se encuentra a medio camino de la línea ferroviaria entre Estrasburgo y Sarreguemines, a la salida del río Moder de las últimas estribaciones de los Vosgos. Es a esta ubicación, al pie de las montañas septentrionales de los Vosgos y al borde de una llanura agrícola, a la que Ingwiller debe sin duda sus orígenes y probablemente su vocación comercial. Ingwiller fue elevada al rango de ciudad el 11 de mayo de 1345, lo que le permitió celebrar un mercado y rodearse de murallas. Hasta finales del siglo XIX, Ingwiller siguió siendo una ciudad rural y artesanal (tejedores, lavanderos, cerveceros, etc.).

Ingwiller, con una popolazione di 4.233 abitanti al 1° gennaio 2014, si trova a metà strada della linea ferroviaria tra Strasburgo e Sarreguemines, all'uscita del fiume Moder dagli ultimi contrafforti dei Vosgi. È a questa posizione ai piedi dei Vosgi settentrionali e ai margini di una pianura agricola che Ingwiller deve senza dubbio le sue origini e probabilmente la sua vocazione commerciale. Ingwiller fu elevata al rango di città l'11 maggio 1345, il che le permise di tenere un mercato e di circondarsi di bastioni. Fino alla fine del XIX secolo, Ingwiller rimase una città rurale e artigianale (tessitori, lavandai, birrai, ecc.).