Description
C’est lors d’une promenade dominicale que nous avons découvert, après avoir longé un chemin bucolique, un charmant petit village normand : Yquebeuf. L’église était là dans un virage. C’était tellement beau avec le soleil qu’on s’est arrêté pour visiter. L’édifice est dans une belle brique orangée et la toiture ainsi que le clocher sont en ardoise. Nous apercevons en bordure de route un panneau précisant que l’Eglise a obtenu le label Patrimoine rural de la Seine-Maritime, notamment pour son vitrail ! Des explications historiques inscrites sur le totem à fond bleu sur support bois, nous invitent grandement à nous diriger vers l’église dédiée à Saint-Etienne. Une église ancienne existait au XIIe siècle mais, tombant en ruine, elle fut reconstruite vers 1767 sous l’influence du curé de la paroisse, l’abbé Grouard. Le plan est rectangulaire avec un chevet à trois pans coupés sur un soubassement de grès dans un appareillage de brique de Saint-Jean alterné de brique noire vernissée. Chaque ouverture présente un vitrail et le clocher est monté sur le porche d’entrée.
Après tous ces détails historiques, nous nous dirigeons sans plus attendre vers le portail en ferronnerie qui s’ouvre sur une allée face à la porte. Quelques marches puis nous entrons et sommes tout de suite charmés par la tranquillité du lieu. Immédiatement, nous apercevons au-dessus de la porte le vitrail de forme semi-circulaire que nous trouvons très original avec son écu de « gueules à la croix fleurdelisée » tenu par deux anges et surmonté d’un heaume. Cet élément est remarquable, et provient des verrières du 14è siècle. Grâce au soleil nous pouvons admirer ses couleurs pures de jaune, bleu et rouge.
L’intérieur de l’église fut aménagé en 1778 en style Louis XVI en bois de chêne avec un Maître-autel remarquable rehaussé d’or dit de Vauquelin. Superbe! Après avoir fait le tour de l’église, nous allons nous promener dans le village légèrement éloigné. On y découvre une particularité avec les plaques de rue toutes en céramique. C’est charmant comme tout et original !
En repartant, nous repassons tout heureux une dernière fois devant l'église Saint-Etienne si paisible, qui nous a offert un moment de tranquillité inattendu. Encore une chouette découverte dans notre campagne normande!
English
It was on a Sunday walk along a bucolic lane that we discovered a charming little Norman village: Yquebeuf. The church was just around the bend. It was so beautiful in the sunshine that we stopped to visit. The building is in beautiful orange brick, with a slate roof and bell tower. At the side of the road, we spotted a sign indicating that the church had been awarded the "Patrimoine rural de la Seine-Maritime" label, in particular for its stained-glass window! The historical explanations written on the blue-backed totem pole on a wooden support are a strong invitation to head for the church dedicated to Saint-Etienne. An earlier church existed in the 12th century, but having fallen into ruin, it was rebuilt around 1767 under the influence of the parish priest, Abbé Grouard. The rectangular plan features a three-sided chevet on a sandstone base, with Saint-Jean brickwork alternating with glazed black brick. Each opening features a stained-glass window, and the bell tower is mounted on the entrance porch.
After all these historical details, we head without further ado for the wrought-iron gate that opens onto a driveway opposite the door. After a few steps, we enter and are immediately charmed by the tranquility of the place. Immediately above the door, we see the semi-circular stained-glass window, which we find highly original, with its shield of "gules à la croix fleurdelisée" held by two angels and surmounted by a helmet. This remarkable feature comes from 14th-century stained-glass windows. Thanks to the sun, we can admire its pure colors of yellow, blue and red.
The interior of the church was fitted out in 1778 in the Louis XVI style in oak, with a remarkable gold-accented Vauquelin high altar. Superb! After touring the church, we take a stroll through the slightly out-of-the-way village. A special feature is the ceramic street signs. How charming and original!
As we set off again, we were delighted to pass by the peaceful church of Saint-Etienne one last time, offering us an unexpected moment of tranquillity. Another great discovery in the Normandy countryside!
Deutsch
Bei einem Sonntagsspaziergang entdeckten wir, nachdem wir einen idyllischen Weg entlanggegangen waren, ein reizendes kleines Dorf in der Normandie: Yquebeuf. Die Kirche stand dort in einer Kurve. Es war so schön mit der Sonne, dass wir anhielten, um es zu besichtigen. Das Gebäude besteht aus einem schönen orangefarbenen Ziegelstein und das Dach sowie der Glockenturm sind aus Schiefer. Am Straßenrand entdeckten wir ein Schild, auf dem stand, dass die Kirche das Label "Patrimoine rural de la Seine-Maritime" erhalten hatte, insbesondere für ihre Glasfenster! Die historischen Erläuterungen auf dem blaugrundigen Totem auf Holzträger laden uns dazu ein, die Kirche zu besuchen, die dem Heiligen Stephanus geweiht ist. Jahrhundert existierte eine alte Kirche, die jedoch zu einer Ruine verfiel und um 1767 unter dem Einfluss des Gemeindepfarrers Abbé Grouard wieder aufgebaut wurde. Der Grundriss ist rechteckig mit einem dreiteiligen Dachreiter auf einem Sandsteinsockel in einem Verband aus Saint-Jean-Ziegeln, die sich mit glasierten schwarzen Ziegeln abwechseln. Jede Öffnung ist mit einem Glasfenster versehen und der Glockenturm ist auf dem Eingangsportal angebracht.
Nach all diesen historischen Details begeben wir uns ohne weitere Verzögerung zu dem eisenbeschlagenen Portal, das sich zu einem Gang gegenüber dem Tor öffnet. Nach ein paar Stufen treten wir ein und sind sofort von der Ruhe des Ortes verzaubert. Sofort sehen wir über der Tür das halbrunde Kirchenfenster, das wir sehr originell finden, mit seinem Wappenschild "Gueules à la croix fleurdelisée", das von zwei Engeln gehalten und von einem Helm gekrönt wird. Dieses Element ist bemerkenswert und stammt aus den Glasfenstern aus dem 14. Jahrhundert. Dank der Sonne können wir die reinen Farben von Gelb, Blau und Rot bewundern.
Das Innere der Kirche wurde 1778 im Louis-XVI-Stil aus Eichenholz mit einem bemerkenswerten, goldverzierten Hauptaltar, dem sogenannten Vauquelin-Altar, ausgestattet. Wunderschön! Nachdem wir die Kirche umrundet haben, machen wir einen Spaziergang durch das etwas weiter entfernte Dorf. Eine Besonderheit sind die Straßenschilder, die alle aus Keramik sind. Das ist sehr charmant und originell!
Auf dem Rückweg kommen wir glücklich ein letztes Mal an der friedlichen Kirche Saint-Etienne vorbei, die uns einen unerwarteten Moment der Ruhe beschert hat. Eine weitere schöne Entdeckung auf dem Land in der Normandie!
Dutch
Tijdens een zondagse wandeling over een bucolisch laantje ontdekten we een charmant Normandisch dorpje: Yquebeuf. De kerk lag net om de bocht. Het was zo mooi in de zon dat we stopten om het te bezoeken. Het gebouw is opgetrokken in een mooie oranje baksteen en het dak en de klokkentoren zijn van leisteen. Aan de kant van de weg zagen we een bord waarop stond dat de kerk het label Landelijk Erfgoed Seine-Maritime had gekregen, met name voor het glas-in-loodraam! De historische uitleg op de totempaal, met zijn blauwe achtergrond en houten steun, is een goede stimulans om naar de kerk gewijd aan Saint-Etienne te gaan. Een eerdere kerk bestond al in de 12e eeuw, maar na een ruïne werd deze rond 1767 herbouwd onder invloed van de pastoor, Abbé Grouard. De kerk heeft een rechthoekige plattegrond met een driezijdige apsis op een zandstenen basis in een patroon van Saint-Jean baksteen afgewisseld met zwarte geglazuurde baksteen. Elke opening heeft een glas-in-loodraam en de klokkentoren is gemonteerd op het voorportaal.
Na al deze historische details gaan we zonder omhaal naar de smeedijzeren poort die uitkomt op een oprijlaan tegenover de deur. Na een paar stappen gingen we naar binnen en waren we meteen gecharmeerd van de rust van de plek. Meteen boven de deur zagen we het halfronde glas-in-loodraam, dat we erg origineel vonden met zijn schild van "gules à la croix fleurdelisée", vastgehouden door twee engelen en bekroond door een helm. Dit opmerkelijke kenmerk is afkomstig van 14e-eeuwse glas-in-loodramen. Dankzij de zon kunnen we de pure kleuren geel, blauw en rood bewonderen.
Het interieur van de kerk werd in 1778 ingericht in Lodewijk XVI-stijl in eikenhout met een opmerkelijk hoogaltaar dat met goud is versierd, bekend als het Vauquelin-altaar. Schitterend! Na de rondleiding door de kerk maken we een wandeling door het enigszins afgelegen dorp. Bijzonder zijn de straatnaambordjes, allemaal gemaakt van keramiek. Hoe charmant en origineel!
Als we weer op weg gaan, zijn we blij dat we nog een laatste keer langs de vredige kerk van Saint-Etienne komen, die ons een onverwacht moment van rust biedt. Weer een mooie ontdekking op het Normandische platteland!
Español
Fue en un paseo dominical por una bucólica callejuela cuando descubrimos un encantador pueblecito normando: Yquebeuf. La iglesia estaba a la vuelta de la esquina. Estaba tan bonita a la luz del sol que nos detuvimos a visitarla. El edificio es de un precioso ladrillo anaranjado y el tejado y el campanario son de pizarra. A un lado de la carretera, vimos un cartel que indicaba que la iglesia había sido galardonada con la etiqueta de Patrimonio Rural de Sena Marítimo, ¡en particular por su vidriera! Las explicaciones históricas sobre el tótem, con su fondo azul y su soporte de madera, son un gran incentivo para dirigirse a la iglesia dedicada a Saint-Etienne. Ya existía una iglesia anterior en el siglo XII, pero, al estar en ruinas, se reconstruyó hacia 1767 bajo la influencia del párroco, el abate Grouard. La iglesia es de planta rectangular, con un ábside de tres lados sobre un zócalo de piedra arenisca con un dibujo de ladrillo Saint-Jean alternado con ladrillo vidriado negro. Cada hueco tiene una vidriera y el campanario está montado sobre el pórtico de entrada.
Después de todos estos detalles históricos, nos dirigimos sin más dilación a la verja de hierro forjado que da a un camino de entrada frente a la puerta. Tras unos pasos, entramos y quedamos inmediatamente encantados por la tranquilidad del lugar. Inmediatamente encima de la puerta, vimos la vidriera semicircular, que nos pareció muy original con su escudo de "gules à la croix fleurdelisée" sostenido por dos ángeles y rematado por un yelmo. Este notable elemento procede de las vidrieras del siglo XIV. Gracias al sol, podemos admirar sus colores puros de amarillo, azul y rojo.
El interior de la iglesia se acondicionó en 1778 en estilo Luis XVI en roble con un notable altar mayor realzado con oro, conocido como el altar Vauquelin. Espléndido Después de visitar la iglesia, damos un paseo por el pueblo, un poco alejado. Destacan los rótulos de las calles, todos de cerámica. Son encantadores y originales
Al reemprender la marcha, nos alegramos de pasar por última vez ante la apacible iglesia de Saint-Etienne, que nos ofrece un inesperado momento de tranquilidad. Otro gran descubrimiento de la campiña normanda
Italiano
È stato durante una passeggiata domenicale lungo una stradina bucolica che abbiamo scoperto un piccolo e affascinante villaggio normanno: Yquebeuf. La chiesa era proprio dietro la curva. Era così bella sotto il sole che ci siamo fermati a visitarla. L'edificio è in un bel mattone arancione e il tetto e il campanile sono in ardesia. Sul ciglio della strada, abbiamo visto un cartello che indicava che la chiesa era stata insignita del marchio del Patrimonio rurale della Senna Marittima, in particolare per la sua vetrata! Le spiegazioni storiche sul totem, con lo sfondo blu e il supporto in legno, sono un ottimo incentivo per dirigersi verso la chiesa dedicata a Saint-Etienne. Una chiesa precedente esisteva già nel XII secolo ma, caduta in rovina, fu ricostruita intorno al 1767 sotto l'influenza del parroco, l'Abbé Grouard. La chiesa è a pianta rettangolare, con un'abside a tre lati su una base di arenaria con un motivo di mattoni Saint-Jean alternati a mattoni neri smaltati. Ogni apertura ha una vetrata e il campanile è montato sul portico d'ingresso.
Dopo tutti questi dettagli storici, ci dirigiamo senza indugio verso il cancello in ferro battuto che si apre su un vialetto di fronte alla porta. Dopo pochi passi, entriamo e siamo subito affascinati dalla tranquillità del luogo. Subito sopra la porta, abbiamo visto la vetrata semicircolare, che abbiamo trovato molto originale con il suo scudo "gules à la croix fleurdelisée" sorretto da due angeli e sormontato da un elmo. Questa caratteristica notevole deriva dalle vetrate del XIV secolo. Grazie al sole, possiamo ammirare i suoi colori puri di giallo, blu e rosso.
L'interno della chiesa è stato allestito nel 1778 in stile Luigi XVI in legno di quercia con un notevole altare maggiore impreziosito dall'oro, noto come altare Vauquelin. Superbo! Dopo aver visitato la chiesa, facciamo una passeggiata nel villaggio leggermente periferico. Una caratteristica particolare sono i cartelli stradali, tutti in ceramica. Affascinanti e originali!
Al momento di ripartire, siamo felici di passare un'ultima volta davanti alla tranquilla chiesa di Saint-Etienne, che ci offre un inaspettato momento di tranquillità. Un'altra bella scoperta nella campagna normanna!