Eglise Notre-Dame de Dey (Prin-Deyrançon) – Prin-Deyrançon

Le toponyme Deyrançon, du latin "Dei" (Dieu) et du prélatin "Rançon" (rocher), signifie rocher de Dieu. Reliée au sud du village par un pont, Notre-Dame de Dey, isolée dans la plaine, est entourée de son cimetière et d’une enceinte fortifiée et aux tours à archères certainement en raison de son ancienne vocation d’étape jacquaire située entre le Poitou et l’Aunis. Cette dernière est rénovée par une équipe de jeunes européens d’après les plans de la matrice impériale de 1811. Incendiée plusieurs fois, l’église romane est reconstruite par morceaux. Sa façade occidentale du XVIIè s. est percée d’une porte au cintre brisé, flanquée de deux pilastres, surmontée d’un oculus polylobé et encadrée d’un modeste contrefort à gauche et d’un contrefort plus haut à droite supportant un petit clocher carré. A voir dans le parc : vestiges d’un hameau disparu (mairie, école et métairie).

The toponym Deyrançon, from the Latin "Dei" (God) and the preatin "Ransom" (rock), means the rock of God. Connected to the south of the village by a bridge, Notre-Dame de Dey, isolated in the plain, is surrounded by its cemetery and fortified enclosure and the arches towers certainly because of its former vocation of Jacquaire stage located between Poitou and Aunis. The latter is renovated by a team of young Europeans according to the plans of the imperial matrix of 1811. Burned several times, the Romanesque church is rebuilt in pieces. Its western façade from the 17th century is pierced by a door with a pointed hanger, flanked by two pilasters, surmounted by a polylobed oculus and framed by a modest buttress on the left and a buttress higher on the right supporting a small square bell tower. To see in the park: remains of a village (town hall, school and farm).

Der Ortsname Deyrançon, der sich aus dem lateinischen "Dei" (Gott) und dem prälatinischen "Rançon" (Fels) zusammensetzt, bedeutet Gottesfelsen. Notre-Dame de Dey, die durch eine Brücke mit dem Süden des Dorfes verbunden ist, liegt isoliert in der Ebene und ist von einem Friedhof und einer befestigten Mauer mit Schartentürmen umgeben, was sicherlich auf ihre frühere Berufung als Jakobsweg zwischen dem Poitou und der Aunis zurückzuführen ist. Letztere wurde von einem Team junger Europäer nach den Plänen der kaiserlichen Matrix von 1811 renoviert. Die mehrfach abgebrannte romanische Kirche wurde stückweise wieder aufgebaut. Die Westfassade aus dem 17. Jh. ist von einer Tür mit Spitzbogen durchbrochen, die von zwei Pilastern flankiert wird, über der sich ein polylobierter Okulus befindet und die von einem bescheidenen Strebepfeiler links und einem höheren Strebepfeiler rechts eingerahmt wird

Het toponiem Deyrançon, van het Latijnse "Dei" (God) en het prelatijnse "Rançon" (rots), betekent Gods rots. Verbonden met het zuiden van het dorp door een brug, ligt Notre-Dame de Dey, geïsoleerd in de vlakte, omgeven door zijn kerkhof en een versterkte omheining met boogtorens, zeker door zijn vroegere roeping als bedevaartstop tussen Poitou en Aunis. Deze laatste werd door een team jonge Europeanen gerenoveerd volgens de plannen van de keizerlijke matrix van 1811. De Romaanse kerk is meerdere malen afgebrand en stukje bij beetje herbouwd. De 17e-eeuwse westelijke gevel wordt doorboord door een deur met een gebroken boog, geflankeerd door twee pilasters, bekroond door een veellobbige oculus en omlijst door een bescheiden steunbeer links en een hogere steunbeer rechts die een kleine vierkante klokkentoren ondersteunt. Te zien in het park: overblijfselen van een verdwenen gehucht (gem

El topónimo Deyrançon, del latín "Dei" (Dios) y del prelado "rescate" (roca), significa roca de Dios. Conectada al sur del pueblo por un puente, Notre Dame de Dey, aislada en la llanura, está circundada por su cementerio y por un recinto fortificado y con torres de arquería, sin duda por su antigua vocación de etapa jacobea situada entre el Poitou y el Aunis. Esta última es renovada por un equipo de jóvenes europeos según los planes de la matriz imperial de 1811. Incendiada varias veces, la iglesia románica es reconstruida por pedazos. Su fachada occidental del siglo XVII s. está perforada por una puerta con percha rota, flanqueada por dos pilastras, coronada por un oculus polilobulado y enmarcada por un modesto contrafuerte a la izquierda y por un contrafuerte más alto a la derecha que soporta un pequeño campanario cuadrado. A ver en el parque: restos de una aldea desaparecida.

Il toponimo Deyrançon, dal latino "Dei" (Dio) e dal prelatino "Rançon" (roccia), significa roccia di Dio. Collegata a sud del villaggio da un ponte, Notre-Dame de Dey, isolata nella pianura, è circondata dal suo cimitero e da un recinto fortificato con torri ad arco, certamente dovuto alla sua antica vocazione di tappa di pellegrinaggio tra Poitou e Aunis. Quest'ultimo è stato ristrutturato da un team di giovani europei secondo i piani di matrice imperiale del 1811. La chiesa romanica è stata incendiata più volte e ricostruita in modo frammentario. La facciata occidentale, risalente al XVII secolo, è attraversata da una porta ad arco spezzato, fiancheggiata da due lesene, sormontata da un oculo polilobato e incorniciata da un modesto contrafforte a sinistra e da un contrafforte più alto a destra che sostiene un piccolo campanile quadrato. Da vedere nel parco: resti di un borgo scomparso (municipio, scuola e cascina).