Description
L’église de l’ancienne paroisse de Laballe est située non loin du château, actuellement propriété viticole. Construite au XIVe siècle, elle se veut défensive car pendant plusieurs siècles de nombreux troubles agitent la région du Gabardan. Dédiée à Saint Michel, l’église est entièrement réalisée en brique. Une pierre datée de 1637 atteste de travaux réalisés après les guerres de religion. Elle se dote alors d’une tour-clocher, haute de deux étages, ouverte dans sa partie supérieure par six archères. Au milieu du XIXème siècle, les époux Laudet, propriétaires du château, financent entièrement sa réfection en y apportant des modifications : agrandissement des baies, colonnes corinthiennes supportant une voûte de bois décorée par le peintre ariégeois Pédoya. Peu à peu, l’édifice va sombrer dans l’oubli.
English
Chapel of the Laballe castle – brick builing, chevet strengthened with buttresses – ceilings decorated by italian artists – marble altar.
Deutsch
Die Kirche der ehemaligen Pfarrei Laballe befindet sich unweit des Schlosses, das heute ein Weingut ist. Sie wurde im 14. Jahrhundert erbaut und sollte der Verteidigung dienen, da mehrere Jahrhunderte lang zahlreiche Unruhen die Region Gabardan erschütterten. Die Kirche ist dem Heiligen Michael geweiht und wurde vollständig aus Backstein errichtet. Ein Stein aus dem Jahr 1637 zeugt von Arbeiten, die nach den Religionskriegen durchgeführt wurden. Damals erhielt die Kirche einen zweistöckigen Glockenturm, der im oberen Teil von sechs Bogenschützen geöffnet wurde. Jahrhunderts finanzierte das Ehepaar Laudet, die Eigentümer des Schlosses, die gesamte Instandsetzung des Schlosses und nahm dabei einige Änderungen vor: Vergrößerung der Fenster, korinthische Säulen, die ein Holzgewölbe tragen, das von dem Maler Pédoya aus Ariege dekoriert wurde. Nach und nach geriet das Gebäude in Vergessenheit.
Dutch
De kerk van de voormalige parochie Laballe ligt niet ver van het kasteel, dat nu een wijnbouwbedrijf is. Gebouwd in de 14e eeuw, was het bedoeld als verdedigingswerk, want gedurende enkele eeuwen waren er veel problemen in de Gabardische regio. Gewijd aan Sint Michael, is de kerk geheel van baksteen. Een steen uit 1637 getuigt van werkzaamheden na de godsdienstoorlogen. Het was toen uitgerust met een klokkentoren, twee verdiepingen hoog, bovenaan open door zes bogen. In het midden van de 19e eeuw financierde de familie Laudet, eigenaars van het kasteel, de volledige renovatie door wijzigingen aan te brengen: vergroting van de traveeën, Korinthische zuilen die een houten gewelf ondersteunen, versierd door de Ariège-schilder Pédoya. Beetje bij beetje raakte het gebouw in de vergetelheid.
Español
La iglesia de la antigua parroquia de Laballe se encuentra no lejos del castillo, que ahora es una finca vinícola. Construido en el siglo XIV, estaba destinado a ser una estructura defensiva, ya que la región de Gabardan sufrió numerosos problemas a lo largo de los siglos. Dedicada a San Miguel, la iglesia es totalmente de ladrillo. Una piedra fechada en 1637 atestigua las obras realizadas después de las Guerras de Religión. Entonces estaba dotado de un campanario de dos pisos, abierto en la parte superior por seis arcos. A mediados del siglo XIX, la familia Laudet, propietaria del castillo, financió toda la renovación realizando modificaciones: ampliación de los vanos, columnas corintias que sostienen una bóveda de madera decorada por el pintor de Ariège Pédoya. Poco a poco, el edificio cayó en el olvido.
Italiano
La chiesa dell'antica parrocchia di Laballe si trova non lontano dal castello, che oggi è una tenuta vinicola. Costruito nel XIV secolo, doveva essere una struttura difensiva, dato che la regione di Gabardan fu afflitta da numerosi problemi nel corso dei secoli. Dedicata a San Michele, la chiesa è interamente realizzata in mattoni. Una pietra datata 1637 testimonia i lavori effettuati dopo le guerre di religione. Era poi dotata di un campanile, alto due piani, aperto in alto da sei arcate. A metà del XIX secolo, la famiglia Laudet, proprietaria del castello, finanziò l'intera ristrutturazione apportando modifiche: ampliamento delle campate, colonne corinzie che sostengono una volta in legno decorata dal pittore ariese Pédoya. A poco a poco, l'edificio cadde nell'oblio.