Description
L'Histoire
Tout commence aux environs de l'an 1000, Simon, seigneur de la Roche, sur recommandation de Félix, abbé de Rhuys, décide de faire construire une abbaye sur ses terres pour le repos de l'âme de son frère et de son père Bernard. Le village de Lampridic est choisi et huit moines bénédictins, venus de Redon y batissent un monastère. Simon de la Roche et l'abbé Félix vont à Rhuys, rapportent des reliques de Saint-Gildas, et placent l'abbaye sous son patronage. La population y vient en pélerinage pour obtenir des guérisons de la folie. 200 ans plus tard, l'église, trop petite, est remplacée par l'abbatiale actuelle, construite au tout début du 13ème siècle. Au fil des siècles, l'abbaye connait des périodes plus ou moins prospères. Au début de la révolution, il ne reste que 5 moines. Pourchassés, certains s'exilent, d'autres sont emprisonnés et périssent dans les noyades de Nantes. L'abbaye vendue comme bien national, devient propriété privée, jusqu'en 1828. Elle est rachetée par l'abbé Deshayes qui y installe la congrégation des Soeurs de l'instruction chrétienne. L'église devient propriété de l'état en 1905 et classée monument Historique depuis 1995.
Le monument
L'Eglise de Saint-Gildas a été construite d'un seul élan à la fin du 12ème siècle. C'est un édifice de style roman, érigé selon les normes de l'ordre de Saint-Benoit et remarquable par son unité de style et la chaleur du matériau employé, "le roussard", un grès ferrugineux qui s'oxyde à l'humidité.
En 1436 une grande verrière percée dans la façade donne de la luminosité à la nef. Jusqu'à la révolution l'abbatiale est entretenue par les moines. Elle devient ensuite la propriété de la paroisse qui modifie l'agencement inétrieur (installation des stalles et des lambris dans le choeur et déplacement de la grille de séparation du choeur à l'entrée de l'édifice). Le retable central est démoli. A la fin du 19 ème siècle le gros oeuvre du batiment donne de grandes inquiétudes, le pillier du transept sud s'affaise et le mur sud de la nef risque de s'effondrer sur le cloître. Les architectes font alors le nécessaire pour sauver le bâtiment. Une deuxième épreuve attend l'abbatiale le 12 août 1944 : des bombardements aériens détruisent toitures, voutes, clocher et vitraux.
Grâce aux travaux de restauration effectués pour l'essentiel entre 1950 et 1960 la vieille église retrouve une nouvelle jeunesse.
Les vitraux
Prenez le temps de contempler ses vitraux réalisés en 2009 dans le cadre d’une commande publique. D’où viennent ces visages ? Ces figures d’enfants proviennent de travaux de Désiré Bourneville, qui portent principalement sur le diagnostic des maladies mentales chez les enfants. Des clichés d’enfants pris il y a plus d’un siècle, enfants malades, enfants enfermés. Une fois les photos cliniques scannées, Pascal Convert a décidé que les yeux seraient fermés, que les visages seraient légèrement relevés et que tout ce qui renverrait à l’asile et à la médecine comme les toises, s’effaceraient. A ce premier temps de retouche, a succédé celui du passage à la sculpture, qui a restitué des volumes, puis celui du moulage et de la fonte du cristal par le verrier, qui lui a conservé ces volumes en les inversant. Il a fallu ces transformations et ces transmutations pour métamorphoser les clichés médicaux du psychiatre en vivantes apparitions. Visite guidée
Visite guidée gratuite uniquement en juillet et août le jeudi à 15h.
Visite de groupes sur demande.
Visite pour les scolaires.
English
History
It all began around the year 1000, Simon, Lord of La Roche, on the recommendation of Félix, abbot of Rhuys, decided to have an abbey built on his land for the repose of the souls of his brother and his father Bernard. The village of Lampridic was chosen and eight Benedictine monks from Redon built a monastery there. Simon de la Roche and Abbot Félix go to Rhuys, bring back relics of Saint-Gildas, and place the abbey under his patronage. The population comes there on pilgrimage to obtain cures from the madness. 200 years later, the church, too small, is replaced by the present abbey-church, built at the very beginning of the 13th century. Over the centuries, the abbey has known more or less prosperous periods. At the beginning of the revolution, there are only 5 monks left. Hunted, some go into exile, others are imprisoned and perish in the drowning of Nantes. The abbey was sold as national property and became private property until 1828. It was bought by Abbot Deshayes, who set up the congregation of the Sisters of Christian Instruction there. The church became the property of the state in 1905 and classified as a historical monument since 1995.
The monument
The Church of St. Gildas was built in one go at the end of the 12th century. It is a Romanesque style building, erected according to the standards of the Order of St. Benoit and remarkable for its unity of style and the warmth of the material used, "le roussard", a ferruginous sandstone that oxidizes with humidity.
In 1436 a large glass roof pierced in the facade gives luminosity to the nave. Until the revolution the abbey-church was maintained by the monks. It then became the property of the parish, which modified the interior layout (installation of stalls and panelling in the choir and relocation of the choir's separating grid at the entrance to the building). The central altarpiece is demolished. At the end of the 19th century, the shell of the building caused great concern, the south transept pillar collapsed and the south wall of the nave risked collapsing onto the cloister. The architects then take the necessary steps to save the building. A second ordeal awaited the abbey church on 12 August 1944: aerial bombardments destroyed the roofs, vaults, bell tower and stained glass windows.
Thanks to the restoration work carried out for the most part between 1950 and 1960, the old church was given a new lease of life.
The stained glass windows
Take the time to contemplate his stained glass windows created in 2009 as part of a public commission. Where do these faces come from? These children's figures come from Désiré Bourneville's work, which deals mainly with the diagnosis of mental illness in children. Pictures of children taken more than a century ago, sick children, children locked up. Once the clinical photos were scanned, Pascal Convert decided that the eyes would be closed, the faces would be slightly raised and everything that would refer to the asylum and medicine, such as the toises, would be erased. After this first stage of retouching, came the transition to sculpture, which restored volumes, then the moulding and melting of the crystal by the glassmaker, who preserved these volumes by inverting them. It took these transformations and transmutations to metamorphose the psychiatrist's medical clichés into living apparitions. Guided tour
Free guided tour only in July and August on Thursdays at 3pm.
Group visits on request.
Visits for schoolchildren.
Deutsch
Die Geschichte
Alles beginnt um das Jahr 1000. Simon, Herr von La Roche, beschließt auf Empfehlung von Felix, dem Abt von Rhuys, auf seinem Land eine Abtei zu errichten, damit die Seelen seines Bruders und seines Vaters Bernhard ruhen können. Das Dorf Lampridic wurde ausgewählt und acht Benediktinermönche, die aus Redon kamen, bauten dort ein Kloster. Simon de la Roche und Abt Felix reisten nach Rhuys, brachten Reliquien von Saint-Gildas mit und stellten die Abtei unter ihre Schirmherrschaft. Die Bevölkerung pilgert dorthin, um Heilung vom Wahnsinn zu erlangen. 200 Jahre später wird die zu kleine Kirche durch die heutige Abteikirche ersetzt, die ganz zu Beginn des 13. Im Laufe der Jahrhunderte erlebte die Abtei mehr oder weniger blühende Zeiten. Zu Beginn der Revolution waren nur noch fünf Mönche übrig. Gejagt, gingen einige ins Exil, andere wurden inhaftiert und kamen bei den Ertrinkungsunfällen in Nantes ums Leben. Die Abtei wurde als Nationalgut verkauft und ging bis 1828 in Privatbesitz über. Sie wird von Abbé Deshayes zurückgekauft, der dort die Kongregation der Schwestern der christlichen Unterweisung einrichtet. Die Kirche geht 1905 in den Besitz des Staates über und wird seit 1995 als historisches Monument klassifiziert.
Das Denkmal
Die Kirche Saint-Gildas wurde Ende des 12. Jahrhunderts in einem Zug erbaut. Es handelt sich um ein Gebäude im romanischen Stil, das nach den Normen des Ordens von Saint-Benoit errichtet wurde und aufgrund seiner stilistischen Einheitlichkeit und der Wärme des verwendeten Materials, "le roussard", einem eisenhaltigen Sandstein, der bei Feuchtigkeit oxidiert, bemerkenswert ist.
Im Jahr 1436 wurde ein großes Glasdach in die Fassade eingelassen, das dem Kirchenschiff Helligkeit verleiht. Bis zur Revolution wurde die Abteikirche von den Mönchen instand gehalten. Danach ging sie in den Besitz der Gemeinde über, die die Inneneinrichtung änderte (Einbau des Chorgestühls und der Wandvertäfelung im Chor und Verlegung des Trenngitters vom Chor zum Eingang des Gebäudes). Das zentrale Altarbild wurde abgerissen. Ende des 19. Jahrhunderts gab der Rohbau des Gebäudes Anlass zu großer Sorge: Der Pfeiler des südlichen Querschiffs sackte ab und die Südwand des Kirchenschiffs drohte auf den Kreuzgang zu stürzen. Die Architekten unternehmen alles Notwendige, um das Gebäude zu retten. Eine zweite Prüfung erwartete die Abteikirche am 12. August 1944: Luftangriffe zerstörten Dächer, Gewölbe, Glockenturm und Glasmalereien.
Dank der Restaurierungsarbeiten, die größtenteils zwischen 1950 und 1960 durchgeführt wurden, erstrahlt die alte Kirche wieder in neuem Glanz.
Die Buntglasfenster
Nehmen Sie sich die Zeit, die 2009 im Rahmen eines öffentlichen Auftrags angefertigten Glasfenster zu betrachten. Woher stammen die Gesichter? Diese Kinderfiguren stammen aus Désiré Bournevilles Arbeit, die sich hauptsächlich mit der Diagnose von Geisteskrankheiten bei Kindern befasst. Aufnahmen von Kindern, die vor mehr als einem Jahrhundert gemacht wurden, kranke Kinder, eingesperrte Kinder. Nachdem die klinischen Fotos gescannt worden waren, entschied Pascal Convert, dass die Augen geschlossen, die Gesichter leicht erhöht und alles, was auf die Anstalt und die Medizin hinweisen würde, wie z. B. die Messlatten, entfernt werden sollten. Auf diese erste Phase des Retuschierens folgte der Übergang zur Bildhauerei, die die Volumen wiederherstellte, und dann das Gießen und Schmelzen des Kristalls durch den Glasmacher, der die Volumen beibehielt, sie aber umkehrte. Es bedurfte dieser Transformationen und Umwandlungen, um die medizinischen Aufnahmen des Psychiaters in lebendige Erscheinungen zu verwandeln. Geführte Besichtigung
Kostenlose Führungen nur im Juli und August donnerstags um 15 Uhr.
Besuche für Gruppen auf Anfrage.
Besichtigung für Schulklassen.
Dutch
De geschiedenis
Het begon allemaal rond het jaar 1000, toen Simon, heer van La Roche, op aanbeveling van Felix, abt van Rhuys, besloot op zijn land een abdij te bouwen voor de rust van de ziel van zijn broer en vader Bernard. Het dorp Lampridic werd gekozen en acht Benedictijner monniken uit Redon bouwden er een klooster. Simon de la Roche en de abt Félix gingen naar Rhuys, brachten de relikwieën van Sint-Gildas mee en plaatsten de abdij onder zijn beschermheerschap. De bevolking kwam op bedevaart om genezing van de waanzin te verkrijgen. 200 jaar later werd de te kleine kerk vervangen door de huidige abdijkerk, gebouwd aan het begin van de 13e eeuw. In de loop der eeuwen kende de abdij meer of minder welvarende periodes. Aan het begin van de revolutie bleven er slechts 5 monniken over. Opgejaagd, gingen sommigen in ballingschap, anderen werden gevangen genomen en kwamen om bij de verdrinkingen in Nantes. De abdij werd verkocht als nationaal bezit en werd privé-eigendom tot 1828. Ze werd gekocht door abbé Deshayes die er de congregatie van de Zusters van Christelijk Onderwijs vestigde. De kerk werd staatseigendom in 1905 en is sinds 1995 geklasseerd als historisch monument.
Het monument
De Sint-Gildakerk werd in één keer gebouwd op het einde van de 12e eeuw. Het is een romaans gebouw, gebouwd volgens de normen van de Orde van Saint-Benoit en opmerkelijk door de eenheid van stijl en de warmte van het gebruikte materiaal, "roussard", een ijzerhoudende zandsteen die oxideert in de vochtigheid.
In 1436 werd aan de gevel een groot glazen dak toegevoegd om het schip te verlichten. Tot de revolutie werd de abdijkerk onderhouden door de monniken. Daarna werd ze eigendom van de parochie, die de inrichting wijzigde (plaatsing van koorbanken en lambrisering in het koor en verwijdering van het koorhek bij de ingang van het gebouw). Het centrale altaarstuk werd afgebroken. Aan het einde van de 19e eeuw baarde de structuur van het gebouw zorgen: de pijler van het zuidelijke transept verzakte en de zuidelijke muur van het schip dreigde in te storten op de kloostergang. De architecten deden al het nodige om het gebouw te redden. Een tweede beproeving wachtte de abdijkerk op 12 augustus 1944: luchtbombardementen vernietigden de daken, de gewelven, de klokkentoren en de glas-in-loodramen.
Dankzij de restauratie die vooral tussen 1950 en 1960 werd uitgevoerd, kreeg de oude kerk een nieuw leven.
De gebrandschilderde ramen
Neem de tijd om de gebrandschilderde ramen te bekijken, die in 2009 in het kader van een openbare opdracht zijn gemaakt. Waar komen deze gezichten vandaan? Deze kinderfiguren komen uit het werk van Désiré Bourneville, die zich vooral bezighoudt met de diagnose van geestesziekten bij kinderen. Foto's van kinderen die meer dan een eeuw geleden zijn genomen, zieke kinderen, opgesloten kinderen. Nadat de klinische foto's waren gescand, besloot Pascal Convert om de ogen te sluiten, de gezichten iets op te trekken en alles wat verwijst naar het gesticht en de geneeskunde, zoals de lengte, uit te wissen. Na deze eerste retouche werd het beeld gebruikt om de volumes te herstellen, gevolgd door het gieten van het kristal door de glasblazer, die de volumes behield door ze om te keren. Deze transformaties en transmutaties waren nodig om de medische foto's van de psychiater om te vormen tot levende verschijningen. Rondleiding
Gratis rondleiding alleen in juli en augustus op donderdag om 15 uur.
Groepsbezoek op aanvraag.
Bezoeken voor schoolkinderen.
Español
La Historia
Todo comenzó alrededor del año 1000, cuando Simón, señor de La Roche, por recomendación de Félix, abad de Rhuys, decidió construir una abadía en sus tierras para el descanso del alma de su hermano y padre Bernardo. Se eligió el pueblo de Lampridic y ocho monjes benedictinos de Redon construyeron allí un monasterio. Simón de la Roche y el abad Félix fueron a Rhuys, trajeron las reliquias de Saint-Gildas y pusieron la abadía bajo su patrocinio. La población acudía en peregrinación para obtener la curación de la locura. 200 años más tarde, la iglesia, demasiado pequeña, fue sustituida por la actual iglesia abacial, construida a principios del siglo XIII. A lo largo de los siglos, la abadía conoció periodos más o menos prósperos. Al principio de la revolución, sólo quedaban 5 monjes. Perseguidos, algunos se exiliaron, otros fueron encarcelados y perecieron en los ahogamientos de Nantes. La abadía fue vendida como propiedad nacional y pasó a ser propiedad privada hasta 1828. La compró el abate Deshayes, que estableció allí la congregación de las Hermanas de la Instrucción Cristiana. La iglesia pasó a ser propiedad del Estado en 1905 y está clasificada como monumento histórico desde 1995.
El monumento
La iglesia de Saint-Gildas fue construida de una sola vez a finales del siglo XII. Es un edificio románico, construido según las normas de la Orden de Saint-Benoit y notable por su unidad de estilo y la calidez del material utilizado, el "roussard", una arenisca ferruginosa que se oxida con la humedad.
En 1436, se añadió a la fachada un gran techo acristalado para dar luz a la nave. Hasta la Revolución, la iglesia abacial fue mantenida por los monjes. Después pasó a ser propiedad de la parroquia, que modificó la distribución interior (instalación de sillería y revestimientos en el coro y supresión de la reja de entrada al edificio). El retablo central fue demolido. A finales del siglo XIX, la estructura del edificio era preocupante: el pilar del transepto sur se hundía y el muro sur de la nave corría el riesgo de desplomarse sobre el claustro. Los arquitectos hicieron todo lo necesario para salvar el edificio. Un segundo calvario esperaba a la iglesia abacial el 12 de agosto de 1944: los bombardeos aéreos destruyeron los tejados, las bóvedas, el campanario y las vidrieras.
Gracias a las obras de restauración realizadas principalmente entre 1950 y 1960, la antigua iglesia cobró nueva vida.
Las vidrieras
Tómese su tiempo para contemplar las vidrieras, creadas en 2009 como parte de un encargo público. ¿De dónde vienen estas caras? Estas figuras de niños proceden de la obra de Désiré Bourneville, que se ocupa principalmente del diagnóstico de las enfermedades mentales en los niños. Fotos de niños tomadas hace más de un siglo, niños enfermos, niños encerrados. Una vez escaneadas las fotos clínicas, Pascal Convert decidió que se cerrarían los ojos, se levantarían ligeramente las caras y se borraría todo lo que hiciera referencia al manicomio y a la medicina, como la estatura. Tras este retoque inicial, la escultura sirvió para restaurar los volúmenes, a lo que siguió el moldeado y vaciado del cristal por el vidriero, que conservó los volúmenes invirtiéndolos. Fueron necesarias estas transformaciones y transmutaciones para transformar las fotografías médicas del psiquiatra en apariciones vivas. Visita guiada
Visita guiada gratuita sólo en julio y agosto, los jueves a las 15:00 h.
Visitas para grupos previa petición.
Visitas para escolares.
Italiano
La storia
Tutto ebbe inizio intorno all'anno 1000, quando Simone, signore di La Roche, su raccomandazione di Felice, abate di Rhuys, decise di costruire un'abbazia sulle sue terre per il riposo dell'anima di suo fratello e padre Bernardo. Fu scelto il villaggio di Lampridic e otto monaci benedettini di Redon vi costruirono un monastero. Simon de la Roche e l'abate Félix si recarono a Rhuys, riportarono le reliquie di San Gildas e posero l'abbazia sotto il suo patronato. La popolazione veniva in pellegrinaggio per ottenere cure per la follia. 200 anni dopo, la chiesa, troppo piccola, fu sostituita dall'attuale chiesa abbaziale, costruita proprio all'inizio del XIII secolo. Nel corso dei secoli, l'abbazia visse periodi più o meno prosperi. All'inizio della rivoluzione, rimasero solo 5 monaci. Cacciati, alcuni andarono in esilio, altri furono imprigionati e morirono negli annegamenti di Nantes. L'abbazia fu venduta come proprietà nazionale e divenne proprietà privata fino al 1828. Fu acquistata dall'Abbé Deshayes che vi stabilì la congregazione delle Suore dell'Istruzione Cristiana. La chiesa divenne proprietà dello Stato nel 1905 e dal 1995 è classificata come monumento storico.
Il monumento
La chiesa di Saint-Gildas fu costruita in un'unica soluzione alla fine del XII secolo. Si tratta di un edificio romanico, costruito secondo i canoni dell'Ordine di Saint-Benoit e notevole per l'unità di stile e il calore del materiale utilizzato, il "roussard", un'arenaria ferruginosa che si ossida con l'umidità.
Nel 1436, alla facciata fu aggiunto un grande tetto di vetro per dare luce alla navata. Fino alla rivoluzione, la chiesa abbaziale fu mantenuta dai monaci. In seguito divenne proprietà della parrocchia, che ne modificò la disposizione interna (installazione di stalli e rivestimenti nel coro e rimozione dello schermo del coro all'ingresso dell'edificio). La pala d'altare centrale fu demolita. Alla fine del XIX secolo, la situazione strutturale dell'edificio era preoccupante: il pilastro del transetto sud stava cedendo e la parete sud della navata rischiava di crollare sul chiostro. Gli architetti fecero tutto il necessario per salvare l'edificio. Una seconda prova attendeva la chiesa abbaziale il 12 agosto 1944: i bombardamenti aerei distrussero i tetti, le volte, il campanile e le vetrate.
Grazie ai lavori di restauro eseguiti principalmente tra il 1950 e il 1960, l'antica chiesa tornò a nuova vita.
Le vetrate
Prendetevi il tempo di contemplare le vetrate, realizzate nel 2009 nell'ambito di una commissione pubblica. Da dove vengono questi volti? Queste figure di bambini provengono dall'opera di Désiré Bourneville, che si occupa principalmente della diagnosi delle malattie mentali nei bambini. Immagini di bambini scattate più di un secolo fa, bambini malati, bambini rinchiusi. Una volta scansionate le foto cliniche, Pascal Convert ha deciso di chiudere gli occhi, di alzare leggermente i volti e di cancellare tutto ciò che si riferiva al manicomio e alla medicina, come l'altezza. Dopo questo primo ritocco, la scultura è stata utilizzata per ripristinare i volumi, seguita dalla formatura e dalla fusione del cristallo da parte del vetraio, che ha conservato i volumi invertendoli. Sono state necessarie queste trasformazioni e trasmutazioni per trasformare le fotografie mediche dello psichiatra in apparizioni viventi. Visita guidata
Visita guidata gratuita solo in luglio e agosto, il giovedì alle 15.00.
Visite di gruppo su richiesta.
Visite per scolaresche.