Collégiale Saint-Martin – Colmar

Construite de 1235 à 1365, la collégiale Saint-Martin est une œuvre majeure de l'architecture gothique en Alsace. La tour sud fut victime d'un incendie qui détruisit en 1572 sa charpente et son couronnement. Elle fut remplacée, trois ans plus tard, par l'original lanternon à bulbe qui donne à l'édifice sa silhouette caractéristique. L'église a connu quelques campagnes de restauration dont la dernière, achevée en 1982, a permis de trouver les fondations d'une église de l'an mil ainsi que des traces d'agrandissements successifs aux XI et XII siècles. Les Colmariens considèrent depuis longtemps la collégiale Saint-Martin comme leur cathédrale, traduction directe de l’allemand « Münster ». En réalité, la collégiale Saint-Martin ne fut une véritable cathédrale que durant une dizaine d’années : de la Constitution civile du clergé en 1790, à la signature du Concordat en 1801 car les deux évêques constitutionnels qui se succédèrent, ne parvinrent pas à s’imposer et à organiser un diocèse resté aux deux tiers fidèles à Rome.

Built between 1235 and 1365, the collegiate church of Saint-Martin is a major work of Gothic architecture in Alsace. The south tower was the victim of a fire that destroyed its roof structure and crowning in 1572. It was replaced, three years later, by the original bulbous lantern which gives the building its characteristic silhouette. The church has undergone several restoration campaigns, the last of which, completed in 1982, led to the discovery of the foundations of a church from the year 1000 and traces of successive enlargements in the 11th and 12th centuries. The Colmarians have long considered the collegiate church of Saint Martin as their cathedral, a direct translation of the German "Münster". In reality, the Collegiate Church of St. Martin was only a real cathedral for about ten years: from the Civil Constitution of the clergy in 1790, to the signing of the Concordat in 1801 because the two constitutional bishops who succeeded each other, did not manage to impose themselves and organize a diocese that remained two-thirds faithful in Rome.

Die Stiftskirche Saint-Martin wurde von 1235 bis 1365 erbaut und ist ein Hauptwerk der gotischen Architektur im Elsass. Der Südturm fiel 1572 einem Feuer zum Opfer, das seinen Dachstuhl und seine Bekrönung zerstörte. Drei Jahre später wurde er durch die ursprüngliche Zwiebellaterne ersetzt, die dem Gebäude seine charakteristische Silhouette verleiht. Die Kirche wurde mehrmals restauriert, zuletzt 1982. Dabei wurden die Fundamente einer Kirche aus dem Jahr 1000 sowie Spuren von Erweiterungen im 11. und 12. Die Colmarer betrachten die Stiftskirche Saint-Martin seit langem als ihre Kathedrale, eine direkte Übersetzung des deutschen Wortes "Münster". In Wirklichkeit war die Stiftskirche Saint-Martin nur etwa zehn Jahre lang eine echte Kathedrale: von der Zivilkonstitution des Klerus im Jahr 1790 bis zur Unterzeichnung des Konkordats im Jahr 1801.

Gebouwd tussen 1235 en 1365, de collegiale kerk van Saint Martin is een belangrijk werk van gotische architectuur in de Elzas. De zuidelijke toren werd het slachtoffer van een brand in 1572, die het geraamte en de kroon verwoestte. Deze werd drie jaar later vervangen door de oorspronkelijke bolvormige lantaarn die het gebouw zijn karakteristieke silhouet geeft. De kerk heeft verschillende restauraties ondergaan, waarvan de laatste, voltooid in 1982, de fundamenten van een kerk uit het jaar 1000 aan het licht bracht, evenals sporen van opeenvolgende uitbreidingen uit de 11e en 12e eeuw. De inwoners van Colmar hebben de collegiale kerk van Sint Martinus lang beschouwd als hun kathedraal, een rechtstreekse vertaling van het Duitse woord "Münster". In werkelijkheid was de collegiale kerk van Sint-Maarten slechts gedurende een tiental jaren een echte kathedraal: van de burgerlijke grondwet van de geestelijkheid in 1790 tot de ondertekening van het concordaat in 1801, omdat de twee elkaar opvolgende constitutionele bisschoppen er niet in slaagden zich op te dringen en een bisdom te organiseren dat voor tweederde trouw bleef aan Rome.

Construida entre 1235 y 1365, la colegiata de San Martín es una obra importante de la arquitectura gótica alsaciana. La torre sur fue víctima de un incendio en 1572, que destruyó la estructura del techo y la corona. Fue sustituida tres años más tarde por la linterna bulbosa original que da al edificio su silueta característica. La iglesia ha sido objeto de varias campañas de restauración, la última de las cuales, finalizada en 1982, reveló los cimientos de una iglesia que data del año 1000, así como rastros de sucesivas ampliaciones de los siglos XI y XII. Los habitantes de Colmar consideran desde hace tiempo que la colegiata de San Martín es su catedral, traducción directa de la palabra alemana "Münster". En realidad, la colegiata de Saint-Martin sólo fue una verdadera catedral durante unos diez años: desde la Constitución Civil del Clero de 1790 hasta la firma del Concordato de 1801, porque los dos obispos constitucionales que se sucedieron no lograron imponerse y organizar una diócesis que permaneciera fiel a Roma en sus dos terceras partes.

Costruita tra il 1235 e il 1365, la collegiata di Saint Martin è una delle principali opere di architettura gotica dell'Alsazia. La torre sud fu vittima di un incendio nel 1572, che distrusse la struttura del tetto e la corona. Tre anni dopo fu sostituita dall'originale lanterna a bulbo che conferisce all'edificio la sua caratteristica silhouette. La chiesa è stata sottoposta a diverse campagne di restauro, l'ultima delle quali, conclusa nel 1982, ha rivelato le fondamenta di una chiesa risalente all'anno 1000, oltre a tracce di successivi ampliamenti dell'XI e XII secolo. Gli abitanti di Colmar hanno a lungo considerato la collegiata di San Martino come la loro cattedrale, traduzione diretta della parola tedesca "Münster". In realtà, la collegiata di Saint-Martin fu una vera cattedrale solo per una decina d'anni: dalla Costituzione civile del clero del 1790 alla firma del Concordato del 1801, perché i due vescovi costituzionali che si succedettero non riuscirono a imporsi e a organizzare una diocesi che rimanesse per due terzi fedele a Roma.