Description
Cette chapelle date des XVIe et XXe siècles et fut reconstruite suite aux Guerres de Religion. C'est aujourd'hui, l'association "Gorges du Trévezel et Aven Noir" qui oeuvre à sa restauration : la voûte de la chapelle a retrouvé ses lauzes et trois nouveaux vitraux modernes signés Claude Baillon, célèbre vitrailliste installé à Millau, habillent cette chapelle d'une lumière bleutée.
Selon la légende, elle fut érigé en faveur de Saint-Sulpice, un ermite qui fut emporté par les eaux de la rivière montée en crue. Des paysans, impuissants face à ce malheureux événement, eurent le temps d'entendre les dernières paroles de l'ermite : "puisque je meurs noyé, quand il fera sec, venez prier ici, je vous donnerai la pluie". C'est pour cette raison qu'un pèlerinage fut organisé depuis, le dernier ayant eu lieu en 1964.
Cette légende explique pourquoi les Gorges du Trévezel en été comme en hiver sont la plupart du temps à sec, la rivière disparaît et s'infiltre dans le sous-sol. Il s'agit du phénomène géologique appelée "La perte du Trévezel".
English
This chapel dates from the 16th and 20th centuries and was rebuilt after the Wars of Religion. Today, the association "Gorges du Trévezel et Aven Noir" is working on its restoration: the vault of the chapel has recovered its slates and three new modern stained glass windows signed by Claude Baillon, a famous stained glass artist based in Millau, dress this chapel in a bluish light.
According to the legend, it was erected in favor of Saint Sulpice, a hermit who was swept away by the waters of the river. Some peasants, powerless in the face of this unfortunate event, had time to hear the last words of the hermit: "since I am drowning, when it is dry, come and pray here, I will give you rain". For this reason, a pilgrimage was organized since then, the last one having taken place in 1964.
This legend explains why the Gorges du Trévezel in summer as well as in winter are most of the time dry, the river disappears and infiltrates in the basement. This is the geological phenomenon called "La perte du Trévezel".
Deutsch
Diese Kapelle stammt aus dem 16. und 20. Jahrhundert und wurde nach den Religionskriegen wieder aufgebaut. Heute ist es der Verein "Gorges du Trévezel et Aven Noir", der sich für ihre Restaurierung einsetzt: Das Gewölbe der Kapelle hat wieder Schieferplatten und drei neue moderne Glasfenster von Claude Baillon, einem berühmten Glasmaler aus Millau, lassen die Kapelle in einem bläulichen Licht erstrahlen.
Der Legende nach wurde sie zugunsten von Saint-Sulpice errichtet, einem Einsiedler, der von den Wassern des ansteigenden Flusses mitgerissen wurde. Bauern, die diesem unglücklichen Ereignis hilflos gegenüberstanden, hatten Zeit, die letzten Worte des Eremiten zu hören: "Da ich ertrunken sterbe, kommt, wenn es trocken ist, hierher zum Beten, ich werde euch Regen geben". Aus diesem Grund werden seitdem Pilgerfahrten organisiert, die letzte fand 1964 statt.
Diese Legende erklärt, warum die Trévezel-Schlucht sowohl im Sommer als auch im Winter meistens trocken ist, der Fluss verschwindet und versickert im Untergrund. Es handelt sich dabei um das geologische Phänomen, das als "La perte du Trévezel" bezeichnet wird.
Dutch
Deze kapel dateert uit de 16e en 20e eeuw en werd herbouwd na de godsdienstoorlogen. Tegenwoordig werkt de vereniging "Gorges du Trévezel et Aven Noir" aan de restauratie ervan: het gewelf van de kapel heeft zijn leistenen dak terug en drie nieuwe moderne glas-in-loodramen, getekend door Claude Baillon, een beroemd glas-in-loodkunstenaar uit Millau, hullen de kapel in een blauw licht.
Volgens de legende werd het gebouwd ten gunste van de heilige Sulpice, een kluizenaar die werd meegesleurd door het water van de rivier die in overstroming was. Sommige boeren, machteloos tegenover deze onfortuinlijke gebeurtenis, hadden de tijd om de laatste woorden van de kluizenaar te horen: "omdat ik verdrink, als het droog is, kom dan hier bidden, ik zal jullie regen geven". Daarom wordt sindsdien een pelgrimstocht georganiseerd, de laatste in 1964.
Deze legende verklaart waarom de Gorges du Trévezel zowel in de zomer als in de winter meestal droog staan, de rivier verdwijnt en in de ondergrond sijpelt. Dit is het geologische fenomeen genaamd "La perte du Trévezel".
Español
Esta capilla data de los siglos XVI y XX y fue reconstruida tras las Guerras de Religión. Hoy, la asociación "Gorges du Trévezel et Aven Noir" trabaja en su restauración: la bóveda de la capilla ha recuperado su tejado de pizarra y tres nuevas vidrieras modernas firmadas por Claude Baillon, famoso vitralista afincado en Millau, visten la capilla de una luz azul.
Según la leyenda, se construyó en favor de San Sulpicio, un ermitaño que fue arrastrado por las aguas del río crecido. Algunos campesinos, impotentes ante este desgraciado suceso, tuvieron tiempo de escuchar las últimas palabras del ermitaño: "ya que me ahogo, cuando esté seco, venid a rezar aquí, que os daré lluvia". Por este motivo, desde entonces se organiza una peregrinación, la última de las cuales tuvo lugar en 1964.
Esta leyenda explica por qué las Gargantas del Trévezel, tanto en verano como en invierno, están secas la mayor parte del tiempo, el río desaparece y se filtra en el subsuelo. Se trata del fenómeno geológico denominado "La perte du Trévezel".
Italiano
Questa cappella risale al XVI e al XX secolo e fu ricostruita dopo le guerre di religione. Oggi, l'associazione "Gorges du Trévezel et Aven Noir" sta lavorando al suo restauro: la volta della cappella ha riacquistato il suo tetto di ardesia e tre nuove vetrate moderne firmate da Claude Baillon, famoso artista di Millau, vestono la cappella di una luce blu.
Secondo la leggenda, fu costruita in favore di San Sulpizio, un eremita che fu travolto dalle acque del fiume in piena. Alcuni contadini, impotenti di fronte a questo sfortunato evento, ebbero il tempo di ascoltare le ultime parole dell'eremita: "poiché sto annegando, quando sarà asciutto, venite a pregare qui, vi darò la pioggia". Per questo motivo, da allora viene organizzato un pellegrinaggio, l'ultimo dei quali si è svolto nel 1964.
Questa leggenda spiega perché le Gorges du Trévezel, sia in estate che in inverno, sono quasi sempre asciutte, il fiume scompare e si infiltra nel sottosuolo. Si tratta del fenomeno geologico chiamato "La perte du Trévezel".