Description
L’ordre de Saint-Lazare établi à la Terre sainte en 1099 avait à une lieue de Pontarlier un établissement près de l’ancienne voie romaine (l’endroit était appelé ville des malades villa dei), dans l’enfoncement d’une côte qui règne le long du Drugeon, près de confluent avec le Doubs. On y voit encore en 2005 une grange appelée Saint-Lazare, une chapelle et une source appelée Fontaine des malades(fontaine des malades où l’on baigne les enfants pour les guérir de la gale. C’est probablement sa vertu dans les maladies de la peau qui avait fait établir anciennement un hôpital pour les lépreux ).
Dans le corps du logis de l’ancienne ferme on pouvait voir des plaques de cheminée portant les millésimes 1716 et 1737. La chapelle annonce la pieuse destination à laquelle ce lieu fut consacré. Cette chapelle dédiée à Saint-Lazare est peut être construite aux 17e siècle. En 1653 Hugues BOISSEAU est propriétaire de la grange de Saint Lazare : il n y aurait donc plus d’hôpital à cette époque. Cette chapelle contient un retable en bois polychrome.
La statue de Saint-Lazare est d’une rusticité touchante. Taillé dans le bois, il est présenté assis avec de beaux habits (style bourgeois) et avec un chapeau amovible.
Il est représenté sous les traits d’un jeune homme, assis, les cheveux mi -longs et souvent imberbe.
Les objets qui étaient placés dans ses mains ont disparu ; sans doute tenait-il la cliquette des lépreux.
Dans les niches du retable, les statues sont absentes par mesure de sécurité.
A proximité de la chapelle, un petit étang ou mare d’eau légèrement sulfureuse mais excessivement froide où se baignaient les malades qui venaient sous les hospices de Saint-Lazare implorer la guérison de leurs souffrances.
Les traditions s’accordent à regarder ce lieu comme un hôpital, une léproserie, une maladerie.
Et puis le mardi 11 septembre 2007, en début d’après midi, un incendie détruisit la ferme : il ne resta que la maison neuve et la chapelle, peut-être protégée par Saint-Lazare comme le veut la légende. Sources : Archives département Doubs & Frédéric DELGRANDI pour AVPEC Vuillecin
English
The order of Saint Lazarus, established in the Holy Land in 1099, had an establishment one league from Pontarlier near the old Roman road (the place was called the city of the sick, villa dei), in the hollow of a hill along the Drugeon, near its confluence with the Doubs. In 2005, we can still see a barn called Saint-Lazare, a chapel and a spring called Fontaine des malades (fountain of the sick where children are bathed to cure them of scabies. It is probably its virtue in skin diseases that had previously established a hospital for lepers).
In the main building of the old farmhouse, you could see firebacks bearing the dates 1716 and 1737. The chapel announces the pious destination to which this place was dedicated. This chapel dedicated to Saint Lazarus was perhaps built in the 17th century. In 1653 Hugues BOISSEAU owned the barn of Saint Lazare: there would no longer be a hospital at that time. This chapel contains a polychrome wooden altarpiece.
The statue of Saint Lazarus is of a touching rusticity. Carved out of wood, he is shown seated with fine clothes (bourgeois style) and with a removable hat.
He is represented as a young man, seated, with half-length hair and often beardless.
The objects that were placed in his hands have disappeared; no doubt he was holding the leper's clipper.
In the niches of the altarpiece, the statues are absent for safety reasons.
Near the chapel, there is a small pond or pool of slightly sulphurous but excessively cold water where the sick who came to the hospices of Saint Lazarus to beg for a cure for their sufferings bathed.
Traditions agree that this place was a hospital, a leper colony, a sickhouse.
And then on Tuesday 11 September 2007, in the early afternoon, a fire destroyed the farm: only the new house and the chapel remained, perhaps protected by Saint Lazarus as the legend goes.
Deutsch
Der Orden des Heiligen Lazarus, der 1099 im Heiligen Land gegründet wurde, hatte eine Meile von Pontarlier entfernt eine Niederlassung in der Nähe der alten römischen Straße (der Ort wurde Stadt der Kranken genannt, villa dei), in der Einbuchtung eines Hügels, der entlang des Drugeon in der Nähe des Zusammenflusses mit dem Doubs verläuft. Man sieht dort noch 2005 eine Scheune namens Saint-Lazare, eine Kapelle und eine Quelle namens Fontaine des malades (Brunnen der Kranken), in dem Kinder gebadet werden, um sie von der Krätze zu heilen. Wahrscheinlich war es die Wirkung des Brunnens bei Hautkrankheiten, die dazu führte, dass früher ein Krankenhaus für Leprakranke errichtet wurde.)
Im Hauptgebäude des ehemaligen Bauernhofs waren Kaminplatten mit den Jahreszahlen 1716 und 1737 zu sehen. Die Kapelle kündigt den frommen Zweck an, dem dieser Ort gewidmet war. Diese dem Heiligen Lazarus gewidmete Kapelle wurde vielleicht im 17. Im Jahr 1653 war Hugues BOISSEAU Eigentümer der Scheune von Saint Lazare: Zu dieser Zeit gab es also kein Krankenhaus mehr. Die Kapelle enthält einen Altaraufsatz aus polychromem Holz.
Die Statue des Heiligen Lazarus ist von einer rührenden Rustikalität. Er ist aus Holz geschnitzt und wird sitzend in schönen Kleidern (bürgerlicher Stil) und mit einem abnehmbaren Hut dargestellt.
Er wird als sitzender junger Mann mit halblangem Haar und oft bartlos dargestellt.
Die Gegenstände, die ihm in die Hand gegeben wurden, sind verschwunden; wahrscheinlich hielt er die Ratsche der Leprakranken.
Die Statuen in den Nischen des Altarraums sind aus Sicherheitsgründen nicht vorhanden.
In der Nähe der Kapelle befindet sich ein kleiner Teich oder Tümpel mit leicht schwefelhaltigem, aber übermäßig kaltem Wasser, in dem die Kranken badeten, die unter den Hospizen von Saint-Lazare um Heilung von ihren Leiden flehten.
Die Überlieferungen stimmen darin überein, dass es sich bei diesem Ort um ein Krankenhaus, eine Leprakolonie oder eine Maladerie handelte.
Und dann, am Dienstag, den 11. September 2007, am frühen Nachmittag, zerstörte ein Feuer den Bauernhof: Übrig blieben nur das neue Haus und die Kapelle, die vielleicht von Saint-Lazare beschützt wurde, wie es die Legende besagt. Quellen: Archives département Doubs & Frédéric DELGRANDI für AVPEC Vuillecin
Dutch
De Orde van Sint Lazarus, opgericht in het Heilige Land in 1099, had een vestiging op een afstand van Pontarlier in de buurt van de oude Romeinse weg (de plaats heette de stad van de zieken, villa dei), in de holte van een heuvel langs de Drugeon, vlakbij de samenvloeiing met de Doubs. In 2005 kunnen we nog steeds een schuur zien die Saint-Lazare heet, een kapel en een bron die Fontaine des malades heet (fontein van de zieken waar kinderen worden gebaad om schurft te genezen. Het is waarschijnlijk de verdienste ervan bij de behandeling van huidziekten die vroeger leidde tot de oprichting van een ziekenhuis voor melaatsen).
In het hoofdgebouw van de oude boerderij bevinden zich haardplaten met de jaartallen 1716 en 1737. De kapel kondigt het vrome doel aan waaraan deze plaats is gewijd. Deze kapel, gewijd aan de heilige Lazarus, is waarschijnlijk gebouwd in de 17e eeuw. In 1653 was Hugues BOISSEAU eigenaar van de schuur van Saint Lazare: er was toen geen ziekenhuis meer. Deze kapel bevat een polychroom houten altaarstuk.
Het beeld van de heilige Lazarus is van een ontroerende rustiekheid. Gesneden uit hout, is hij zittend afgebeeld met mooie kleren (burgerlijke stijl) en met een afneembare hoed.
Hij wordt voorgesteld als een jonge man, zittend, met halflang haar en vaak zonder baard.
De voorwerpen in zijn handen zijn verdwenen; waarschijnlijk hield hij de melaatsenklipper vast.
De beelden in de nissen van het altaarstuk ontbreken om veiligheidsredenen.
Vlakbij de kapel is er een kleine vijver of poel met licht zwavelhoudend maar veel te koud water, waar de zieken die naar de gasthuizen van de heilige Lazarus kwamen om genezing van hun lijden af te smeken, zich baden.
Volgens de overlevering was dit een ziekenhuis, een leprakolonie, een ziekenboeg.
Op dinsdag 11 september 2007, in de vroege namiddag, verwoestte een brand de boerderij: alleen het nieuwe huis en de kapel bleven over, misschien beschermd door de heilige Lazarus, zoals de legende zegt. Bronnen: departementale archieven Doubs & Frédéric DELGRANDI voor AVPEC Vuillecin
Español
La Orden de San Lázaro, establecida en Tierra Santa en 1099, tenía un establecimiento a una legua de Pontarlier, cerca de la antigua calzada romana (el lugar se llamaba villa de los enfermos, villa dei), en la hondonada de una colina junto al Drugeon, cerca de su confluencia con el Doubs. En 2005, todavía podemos ver un granero llamado Saint-Lazare, una capilla y una fuente llamada Fontaine des malades (fuente de los enfermos donde se bañan los niños para curar la sarna). Probablemente su virtud en el tratamiento de las enfermedades de la piel fue lo que llevó a la creación de un hospital para leprosos en el pasado).
En el edificio principal de la antigua granja, se encuentran los repliegues de la chimenea con las fechas de 1716 y 1737. La capilla es una muestra de la finalidad piadosa a la que se dedicó este lugar. Esta capilla dedicada a San Lázaro fue construida probablemente en el siglo XVII. En 1653, Hugues BOISSEAU era propietario del granero de Saint Lazare: en esa época ya no había hospital. Esta capilla contiene un retablo de madera policromada.
La estatua de San Lázaro es de una rusticidad conmovedora. Tallado en madera, aparece sentado con ropas finas (estilo burgués) y con un sombrero desmontable.
Se le representa como un hombre joven, sentado, con el pelo medio largo y a menudo sin barba.
Los objetos que se pusieron en sus manos han desaparecido; probablemente sostenía el clíper del leproso.
Las estatuas de los nichos del retablo han desaparecido por razones de seguridad.
Cerca de la capilla, hay un pequeño estanque o piscina de agua ligeramente sulfurosa, pero excesivamente fría, donde se bañaban los enfermos que acudían a los hospicios de San Lázaro para pedir la curación de sus sufrimientos.
Las tradiciones coinciden en que este lugar fue un hospital, una leprosería, una casa de enfermos.
Luego, el martes 11 de septiembre de 2007, a primera hora de la tarde, un incendio destruyó la granja: sólo quedaron la casa nueva y la capilla, tal vez protegidas por San Lázaro, como dice la leyenda. Fuentes: Archivos del departamento de Doubs y Frédéric DELGRANDI para la AVPEC Vuillecin
Italiano
L'Ordine di San Lazzaro, fondato in Terra Santa nel 1099, aveva uno stabilimento a una lega da Pontarlier, vicino all'antica strada romana (il luogo era chiamato la città dei malati, villa dei), nella conca di una collina lungo il Drugeon, vicino alla sua confluenza con il Doubs. Nel 2005 si possono ancora vedere un granaio chiamato Saint-Lazare, una cappella e una sorgente chiamata Fontaine des malades (fontana dei malati) dove i bambini si bagnavano per curare la scabbia. È probabilmente la sua virtù nel trattamento delle malattie della pelle che ha portato all'istituzione di un ospedale per lebbrosi in passato).
Nell'edificio principale dell'antica casa colonica, si trovano i caminetti con le date 1716 e 1737. La cappella è un'indicazione dello scopo pio a cui questo luogo era dedicato. Questa cappella dedicata a San Lazzaro fu probabilmente costruita nel XVII secolo. Nel 1653 Hugues BOISSEAU possedeva il granaio di Saint Lazare: a quell'epoca non c'era più l'ospedale. Questa cappella contiene una pala d'altare in legno policromo.
La statua di San Lazzaro è di una rusticità toccante. Scolpito in legno, è raffigurato seduto con abiti eleganti (stile borghese) e con un cappello rimovibile.
È raffigurato come un giovane uomo, seduto, con capelli di media lunghezza e spesso senza barba.
Gli oggetti che gli erano stati messi in mano sono scomparsi; probabilmente teneva in mano la tosatrice del lebbroso.
Le statue nelle nicchie della pala d'altare sono assenti per motivi di sicurezza.
Vicino alla cappella, c'è un piccolo stagno o vasca di acqua leggermente sulfurea ma eccessivamente fredda, dove si bagnavano i malati che si recavano all'ospizio di San Lazzaro per implorare la guarigione delle loro sofferenze.
Le tradizioni concordano sul fatto che questo luogo fosse un ospedale, un lebbrosario, un'infermeria.
Poi, martedì 11 settembre 2007, nel primo pomeriggio, un incendio ha distrutto la fattoria: sono rimaste solo la nuova casa e la cappella, forse protette da San Lazzaro come vuole la leggenda. Fonti: Archivi del dipartimento del Doubs e Frédéric DELGRANDI per AVPEC Vuillecin