Description
Aujourd'hui, Jaunotte part à la découverte de la chapelle de Vaux-Navier (1883), de son oratoire et de la légende de Vaux-Navier (Arc-sous Cicon). Non loin d’Arc-sous-Cicon, pudiquement cachée par quelques foyards et épicéas, se trouve une petite chapelle dont l’origine de la construction a été oubliée depuis bien des lustres… L’endroit se nomme Vaux-Navier. C’était autrefois le lieu préféré des petits bergers qui se retrouvaient ici, non devant cette chapelle, mais au pied d’un rocher en forme de grotte dans laquelle se trouvait une vierge en bois, protégée par une grille de fer forgé. Ce jour-là, les conversations allaient bon train, et l’un des enfants s’en vint à parler de la Vierge toute proche et de ses miracles en citant des faits précis, des vœux exaucés, des épidémies évitées.
Après cette discussion orageuse, l’un d’eux, qui ne croyait pas aux miracles, dit s’approchant de la vierge : "On va bien voir !", et en prenant dans sa main un quignon de pain, il s’approcha de la bouche de la vierge en disant : « Tian, meuge-en voir st peux » (Tiens, manges-en si tu peux). Devant l’immobilité de la statue, il se redressa triomphant en disant : « Vous voitet ben, le n’peux pas migi lou pan » (Vous voyez bien, elle ne peut pas manger le pain). Cela jeta un froid parmi les bergers qui croyaient aux miracles de cette bonne vierge,tandis que les autres se redressaient fièrement, conscients de leur supériorité. Un silence pesant régnait sur la petite communauté. Chacun mâchonnant son maigre repas, les yeux rivés au sol. Cet instant de malaise cessa lorsque des chevaux parvinrent à s’échapper du troupeau. Affolés et paniqués, les bergers se précipitèrent pour les rattraper, et c’est en les approchant que l’un des bergers reçut une violente ruade à la mâchoire, le faisant chuter à quelques mètres de là…
Tous reconnurent immédiatement notre berger, défiguré de douleur. A cet instant, un hennissement moqueur fit grande impression sur ce petit monde qui vit là comme le châtiment infligé par la Vierge. Bien sûr, l’histoire fit rapidement le tour de la contrée, et l’on voulut rapporter la statue à l’église d’Arc-sous-Cicon… mais chaque fois, celle-ci s’en retournait dans sa cavité de pierre. D’aucuns diront qu’elle préférait écouter les conversations égrillardes des petits bergers plutôt que les prières célestes des religieuses…. C’est alors qu’on décida de lui bâtir une chapelle qui fut détruite pendant la révolution. Elle fut reconstruite en 1883 par les soins de l’abbé Perruche grâce aux souscriptions des gens d’Arc. Certains prétendent que l’ancienne vierge de Vaux-Navier est encore à l’église d’Arc, ou qu'elle a été repeinte. Sources : P.Dieudé et Frédéric DELGRANDI
English
Today, Jaunotte goes to discover the chapel of Vaux-Navier (1883), its oratory and the legend of Vaux-Navier (Arc-sous Cicon). Not far from Arc-sous-Cicon, modestly hidden by a few foyards and spruces, is a small chapel whose construction has been forgotten for many years… The place is called Vaux-Navier. It was once the favourite place of the little shepherds who used to meet here, not in front of this chapel, but at the foot of a rock in the shape of a cave in which there was a wooden virgin, protected by a wrought iron gate. That day, conversations were going well, and one of the children began to talk about the nearby Virgin and her miracles, citing specific facts, granted wishes, and avoided epidemics.
After this stormy discussion, one of them, who did not believe in miracles, said, approaching the Virgin: "Let's see!", and taking in his hand a stump of bread, he approached the mouth of the Virgin saying: "Tian, meuge-en voir st peux" (Here, eat some if you can). Seeing the immobility of the statue, he straightened up triumphantly and said: "You see, the can't eat the bread" (You see, she can't eat the bread). This sent a chill down the spine of the shepherds who believed in the miracles of this good virgin, while the others stood up proudly, aware of their superiority. A heavy silence reigned over the little community. Each one chewed his meagre meal, his eyes riveted to the ground. This moment of unease ended when some horses managed to escape from the herd. Panic-stricken and panicked, the shepherds rushed to catch them, and it is while approaching them that one of the shepherds received a violent kick to the jaw, making him fall a few meters away..
Everyone immediately recognized our shepherd, disfigured with pain. At that moment, a mocking whinny made a great impression on this small world which saw it as the punishment inflicted by the Virgin. Of course, the story quickly made the rounds of the region, and people wanted to bring the statue back to the church of Arc-sous-Cicon… but each time, it returned to its stone cavity. Some would say that it preferred to listen to the eccentric conversations of the little shepherds rather than the heavenly prayers of the nuns…. It was then that it was decided to build a chapel for her, which was destroyed during the revolution. It was rebuilt in 1883 by Abbot Perruche thanks to the subscriptions of the people of Arc. Some people claim that the old Virgin of Vaux-Navier is still in the church of Arc, or that it has been repainted. Sources : P.Dieudé and Frédéric DELGRANDI
Deutsch
Heute macht sich Jaunotte auf den Weg, um die Kapelle von Vaux-Navier (1883), ihr Oratorium und die Legende von Vaux-Navier (Arc-sous Cicon) zu entdecken. Nicht weit von Arc-sous-Cicon entfernt, schamhaft von einigen Foyards und Fichten versteckt, befindet sich eine kleine Kapelle, deren Bauursprung seit vielen Jahren in Vergessenheit geraten ist… Der Ort wird Vaux-Navier genannt. Früher war dies der Lieblingsort der kleinen Hirtenkinder, die sich hier nicht vor dieser Kapelle, sondern am Fuße eines grottenartigen Felsens trafen, in dem sich eine hölzerne Jungfrau befand, die von einem schmiedeeisernen Gitter geschützt wurde. An diesem Tag gingen die Gespräche munter weiter und eines der Kinder kam auf die nahe gelegene Jungfrau und ihre Wunder zu sprechen und nannte konkrete Fakten, erfüllte Wünsche und verhinderte Epidemien.
Nach dieser stürmischen Diskussion sagte eines der Kinder, das nicht an Wunder glaubte, als es sich der Jungfrau näherte: "Das werden wir ja sehen!", und indem es einen Brotstummel in die Hand nahm, näherte es sich dem Mund der Jungfrau mit den Worten: "Tian, meuge en voir st peux" (Hier, iss davon, wenn du kannst). Als die Statue sich nicht bewegte, richtete er sich triumphierend auf und sagte: "Vous voitet ben, le n'peux pas migi lou pan" (Sie sehen gut, dass sie das Brot nicht essen kann). Die anderen richteten sich stolz auf, weil sie sich ihrer Überlegenheit bewusst waren. In der kleinen Gemeinschaft herrschte eine bedrückende Stille. Jeder kaute auf seinem mageren Essen herum und starrte auf den Boden. Der Moment des Unbehagens endete, als einige Pferde aus der Herde ausbrachen. In Panik und Panik eilten die Schäfer herbei, um sie wieder einzufangen, und als sie sich ihnen näherten, wurde einer der Schäfer von einem heftigen Kinnhaken getroffen, der ihn einige Meter weit stürzen ließ…
Alle erkannten sofort unseren Schäfer, der vor Schmerz entstellt war. In diesem Moment beeindruckte ein spöttisches Wiehern die Leute, die dies als Strafe der Jungfrau Maria ansahen. Die Geschichte machte natürlich schnell die Runde und man wollte die Statue in die Kirche von Arc-sous-Cicon zurückbringen, doch jedes Mal kehrte sie in ihre Steinhöhle zurück. Manche würden sagen, dass sie lieber den schelmischen Gesprächen der Hirtenkinder lauschte als den himmlischen Gebeten der Nonnen…. Daraufhin wurde beschlossen, ihr eine Kapelle zu bauen, die während der Revolution zerstört wurde. Sie wurde 1883 von Abbé Perruche mithilfe von Subskriptionen der Leute von Arc wieder aufgebaut. Einige behaupten, dass sich die alte Jungfrau von Vaux-Navier noch immer in der Kirche von Arc befindet oder dass sie neu bemalt wurde. Quellen: P.Dieudé und Frédéric DELGRANDI
Dutch
Vandaag gaat Jaunotte de kapel van Vaux-Navier (1883), het oratorium en de legende van Vaux-Navier (Arc-sous Cicon) ontdekken. Niet ver van Arc-sous-Cicon, bescheiden verscholen tussen een paar foyers en sparren, staat een kleine kapel waarvan de bouw al jaren vergeten is… De plaats heet Vaux-Navier. Vroeger was dit de favoriete plaats van de kleine herders die hier bijeenkwamen, niet voor deze kapel, maar aan de voet van een rots in de vorm van een grot waarin zich een houten maagd bevond, beschermd door een smeedijzeren hek. Die dag gingen de gesprekken goed, en een van de kinderen begon te vertellen over de nabijgelegen Maagd en haar wonderen, waarbij ze specifieke feiten aanhaalde, wensen vervulde en epidemieën vermeed.
Na deze stormachtige discussie zei een van hen, die niet in wonderen geloofde, terwijl hij de Maagd naderde: "Laten we eens kijken!", en hij nam een stronk brood in zijn hand, naderde de mond van de Maagd en zei: "Tian, meuge-en voir st peux". Toen hij de onbeweeglijkheid van het standbeeld zag, stond hij triomfantelijk op en zei: "Vous voitet ben, le n?peux pas migi lou pan". Dit bezorgde de herders die geloofden in de wonderen van deze goede Maagd een koude rilling over hun rug, terwijl de anderen trots opstonden, zich bewust van hun superioriteit. Een zware stilte heerste over de kleine gemeenschap. Iedereen kauwde op zijn schamele maaltijd en keek naar de grond. Dit moment van onrust eindigde toen enkele paarden uit de kudde wisten te ontsnappen. In paniek haastten de herders zich om hen te vangen, en het was terwijl ze hen naderden dat een van de herders een gewelddadige trap tegen de kaak kreeg, waardoor hij een paar meter verderop viel?
Iedereen herkende onmiddellijk onze herder, verminkt door pijn. Op dat moment maakte een spottend gehinnik grote indruk op deze kleine wereld die het zag als de straf die de Maagd had opgelegd. Het verhaal deed natuurlijk snel de ronde in de regio, en men wilde het beeld terugbrengen naar de kerk in Arc-sous-Cicon… maar telkens keerde het terug in zijn stenen holte. Sommigen zeggen dat het liever luisterde naar de excentrieke gesprekken van de kleine herders dan naar de hemelse gebeden van de nonnen…. Er werd toen besloten een kapel voor haar te bouwen, die tijdens de revolutie werd verwoest. Het werd herbouwd in 1883 door abt Perruche met behulp van inschrijvingen van de bevolking van Arc. Sommige mensen beweren dat de oude Maagd van Vaux-Navier nog steeds in de kerk in Arc staat, of dat deze opnieuw is geschilderd. Bronnen: P.Dieudé en Frédéric DELGRANDI
Español
Hoy, Jaunotte va a descubrir la capilla de Vaux-Navier (1883), su oratorio y la leyenda de Vaux-Navier (Arc-sous Cicon). No muy lejos de Arc-sous-Cicon, modestamente escondida por algunos foyards y abetos, se encuentra una pequeña capilla cuya construcción ha sido olvidada durante muchos años… El lugar se llama Vaux-Navier. Antiguamente era el lugar preferido de los pastorcillos que se reunían aquí, no delante de esta capilla, sino al pie de una roca en forma de cueva en la que había una virgen de madera, protegida por una puerta de hierro forjado. Ese día, las conversaciones iban bien, y uno de los niños empezó a hablar de la Virgen cercana y de sus milagros, citando hechos concretos, deseos concedidos, epidemias evitadas.
Después de esta tormentosa discusión, uno de ellos, que no creía en los milagros, dijo, acercándose a la Virgen: "¡Vamos a ver!", y tomando un trozo de pan en la mano, se acercó a la boca de la Virgen diciendo: "Tian, come un poco si puedes". Al ver la inmovilidad de la estatua, se levantó triunfante y dijo: "Vous voitet ben, le n?peux pas migi lou pan" (Ya ves, no puede comer el pan). Esto provocó un escalofrío en los pastores que creían en los milagros de esta buena Virgen, mientras que los otros se levantaban orgullosos, conscientes de su superioridad. Un pesado silencio reinaba en la pequeña comunidad. Todos masticaban sus escasas comidas, con los ojos clavados en el suelo. Este momento de inquietud terminó cuando algunos caballos lograron escapar de la manada. Presas del pánico, los pastores se apresuraron a atraparlos, y fue al acercarse a ellos cuando uno de los pastores recibió una violenta patada en la mandíbula, lo que le hizo caer a unos metros de distancia..
Todos reconocieron inmediatamente a nuestro pastor, desfigurado por el dolor. En ese momento, un relincho burlón causó una gran impresión en este pequeño mundo que lo vio como el castigo infligido por la Virgen. Por supuesto, la historia no tardó en circular por la región, y la gente quería llevar la estatua a la iglesia de Arc-sous-Cicon… pero cada vez, volvía a su cavidad de piedra. Hay quien dice que prefería escuchar las excéntricas conversaciones de los pastorcillos antes que los rezos celestiales de las monjas…. Se decidió entonces construirle una capilla, que fue destruida durante la revolución. Fue reconstruida en 1883 por el abad Perruche con la ayuda de las suscripciones del pueblo de Arc. Algunos afirman que la antigua Virgen de Vaux-Navier sigue en la iglesia de Arc, o que ha sido repintada. Fuentes: P.Dieudé y Frédéric DELGRANDI
Italiano
Oggi, Jaunotte va a scoprire la cappella di Vaux-Navier (1883), il suo oratorio e la leggenda di Vaux-Navier (Arc-sous Cicon). Non lontano da Arc-sous-Cicon, modestamente nascosta da alcuni foyard e abeti, si trova una piccola cappella la cui costruzione è stata dimenticata per molti anni… Il luogo si chiama Vaux-Navier. In passato, era il luogo preferito dai pastorelli che si riunivano qui, non davanti a questa cappella, ma ai piedi di una roccia a forma di grotta in cui si trovava una vergine di legno, protetta da un cancello di ferro battuto. Quel giorno, le conversazioni andavano bene e uno dei bambini iniziò a parlare della vicina Vergine e dei suoi miracoli, citando fatti specifici, desideri esauditi, epidemie evitate.
Dopo questa burrascosa discussione, uno di loro, che non credeva nei miracoli, disse, avvicinandosi alla Vergine: "Vediamo!", e prendendo in mano un tozzo di pane, si avvicinò alla bocca della Vergine dicendo: "Tian, mangiane un po' se puoi". Vedendo l'immobilità della statua, si alzò trionfante e disse: "Vous voitet ben, le n'peux pas migi lou pan" (Vedete, non può mangiare il pane). Ciò fece rabbrividire i pastori che credevano nei miracoli di questa buona Vergine, mentre gli altri si alzarono in piedi con orgoglio, consapevoli della loro superiorità. Un silenzio pesante regnava sulla piccola comunità. Tutti masticavano i loro miseri pasti, con gli occhi fissi a terra. Questo momento di inquietudine è terminato quando alcuni cavalli sono riusciti a fuggire dalla mandria. Presi dal panico, i pastori si precipitarono a prenderli e fu proprio mentre si avvicinavano a loro che uno dei pastori ricevette un violento calcio alla mascella che lo fece cadere a qualche metro di distanza?
Tutti riconobbero subito il nostro pastore, sfigurato dal dolore. In quel momento, un mugolio beffardo fece grande impressione su quel piccolo mondo che lo vide come la punizione inflitta dalla Vergine. Naturalmente la storia fece rapidamente il giro della regione e la gente volle riportare la statua nella chiesa di Arc-sous-Cicon… ma ogni volta tornava nella sua cavità di pietra. Alcuni dicono che preferiva ascoltare le eccentriche conversazioni dei pastorelli piuttosto che le preghiere celestiali delle suore…. Si decise allora di costruire per lei una cappella, che fu distrutta durante la rivoluzione. Fu ricostruita nel 1883 dall'abate Perruche grazie alle sottoscrizioni della popolazione di Arc. Alcuni sostengono che l'antica Vergine di Vaux-Navier si trovi ancora nella chiesa di Arc, o che sia stata ridipinta. Fonti: P.Dieudé e Frédéric DELGRANDI