Description
Il est clair que le Bois des Caures et le nom de Driant seront à jamais liés. Situé entre les villages de Flabas et Ville-devant-Chaumont, le Bois des Caures est considéré comme le site du tout premier affrontement de la bataille de Verdun, et devrait donc être la première étape de tout itinéraire touristique. Sous l'avalanche de feu du 21 février 1916, les 1 300 chasseurs commandés par le lieutenant-colonel Driant défendraient les bois jusqu'au dernier homme. Considérés comme des troupes d'élite, ces combattants intrépides portaient fièrement le cor de chasse, qu'ils arboraient depuis la bataille de Sidi-Brahm en 1845. Dans les tranchées de première ligne du Bois des Caures marchait un officier sexagénaire, une figure paternelle passant sereinement parmi les hommes qui lui vouaient presque un culte. Il faut admettre qu'une carrière comme celle d'Émile Driant lui valait beaucoup de respect. Classé quatrième de sa promotion à Saint-Cyr en 1877, il avait servi dans l'infanterie, puis dans les fortifications, avant de se rendre en Afrique du Nord, où il remporta la main de la fille d'un certain général Boulanger, alors gouverneur de la Tunisie. Homme de lettres à ses heures, il écrivait sous le pseudonyme de « Danrit ». Malgré ses succès littéraires, ses fortes opinions catholiques de droite lui valurent des attaques du mouvement anticlérical, dans les années turbulentes qui allaient mener à la loi de séparation de l'Église et de l'État. Tombé en défaveur officielle, Driant revint aux couleurs avec le déclenchement de la guerre, pour défendre son pays contre les envahisseurs. Ne cessant de se plaindre de l'état de préparation qui régnait à Verdun, il exprima ses inquiétudes à la Chambre des députés en tant que député, mais en vain. Il mourut, entouré de ses Diables Bleus, le 22 février 1916, ironiquement l'un des très rares officiers français à avoir anticipé que l'ennemi s'apprêtait à porter un coup majeur à Verdun.
English
Clearly, the Bois des Caures and Driant's name will forever be linked. Located between the villages of Flabas and Ville-devant-Chaumont, the Bois des Caures is considered to be the site of the very first confrontation of the Battle of Verdun, and should therefore be the first stop on any tourist itinerary. Under the avalanche of fire on February 21, 1916, the 1,300 chasseurs commanded by Lieutenant-Colonel Driant would defend the woods to the last man. Considered elite troops, these intrepid fighters proudly wore the hunting horn, which they had carried since the battle of Sidi-Brahm in 1845. In the front-line trenches of the Bois des Caures walked a sixty-year-old officer, a fatherly figure serenely passing among the men who almost worshipped him. It has to be said that a career like Émile Driant's earned him a great deal of respect. Ranked fourth in his class at Saint-Cyr in 1877, he had served in the infantry, then in fortifications, before heading to North Africa, where he won the hand of the daughter of a certain General Boulanger, then Governor of Tunisia. A man of letters in his spare time, he wrote under the pseudonym "Danrit". Despite his literary successes, his strong right-wing Catholic views earned him attacks from the anticlerical movement in the turbulent years leading up to the law separating Church and State. Having fallen into official disfavor, Driant returned to the colors with the outbreak of war, to defend his country against the invaders. Complaining incessantly about the state of preparation at Verdun, he voiced his concerns as a member of the French Chamber of Deputies, but to no avail. He died, surrounded by his Diables Bleus, on February 22, 1916, ironically one of the very few French officers to have anticipated that the enemy was preparing to strike a major blow at Verdun.
Deutsch
Es ist klar, dass der Bois des Caures und der Name Driant für immer miteinander verbunden sein werden. Der zwischen den Dörfern Flabas und Ville-devant-Chaumont gelegene Bois des Caures gilt als Schauplatz des allerersten Gefechts in der Schlacht um Verdun und sollte daher die erste Station jeder Touristenroute sein. Unter der Feuerlawine des 21. Februar 1916 würden die 1300 Jäger unter dem Kommando von Oberstleutnant Driant den Wald bis zum letzten Mann verteidigen. Diese unerschrockenen Kämpfer, die als Elitetruppen galten, trugen stolz das Jagdhorn, das sie seit der Schlacht von Sidi-Brahm im Jahr 1845 trugen. In den vordersten Schützengräben des Bois des Caures marschierte ein 60-jähriger Offizier, eine Vaterfigur, die gelassen durch die Männer ging, die ihn fast anbeteten. Man muss zugeben, dass eine Karriere wie die von Émile Driant ihm viel Respekt einbrachte. Er war 1877 in Saint-Cyr Vierter geworden und hatte in der Infanterie gedient, bevor er nach Nordafrika ging, wo er die Hand der Tochter eines gewissen Generals Boulanger gewann, der damals Gouverneur von Tunesien war. Als Literat schrieb er unter dem Pseudonym "Danrit". Trotz seiner literarischen Erfolge wurde er in den turbulenten Jahren, die zum Gesetz über die Trennung von Kirche und Staat führten, aufgrund seiner starken rechtskatholischen Ansichten von der antiklerikalen Bewegung angegriffen. Nachdem er offiziell in Ungnade gefallen war, kehrte Driant mit dem Ausbruch des Krieges zu den Farben zurück, um sein Land gegen die Invasoren zu verteidigen. Er beklagte sich immer wieder über die Bereitschaft in Verdun und brachte seine Bedenken als Abgeordneter in der Abgeordnetenkammer zum Ausdruck, jedoch ohne Erfolg. Er starb, umgeben von seinen Blauen Teufeln, am 22. Februar 1916. Ironischerweise war er einer der ganz wenigen französischen Offiziere, die vorausgesehen hatten, dass der Feind sich auf einen großen Schlag bei Verdun vorbereitete.
Dutch
Het is duidelijk dat het Bois des Caures en de naam Driant voor altijd met elkaar verbonden zullen zijn. Het Bois des Caures, gelegen tussen de dorpen Flabas en Ville-devant-Chaumont, wordt beschouwd als de plek van de allereerste confrontatie in de Slag om Verdun en zou daarom de eerste stop op elke toeristische route moeten zijn. Onder een lawine van vuur op 21 februari 1916 verdedigden de 1300 chasseurs onder leiding van luitenant-kolonel Driant het bos tot de laatste man. Deze onverschrokken strijders werden beschouwd als elitetroepen en droegen trots de jachthoorn, die ze sinds de slag bij Sidi-Brahm in 1845 droegen. In de loopgraven van de frontlinie van het Bois des Caures liep een zestigjarige officier, een vaderlijke figuur die sereen tussen de mannen doorliep die hem bijna aanbaden. Het moet gezegd worden dat een carrière als die van Émile Driant hem veel respect opleverde. Als vierde van zijn klas in Saint-Cyr in 1877 had hij bij de infanterie gediend, daarna bij de vestingwerken, voordat hij naar Noord-Afrika ging, waar hij de hand van de dochter van een zekere generaal Boulanger, de toenmalige gouverneur van Tunesië, veroverde. In zijn vrije tijd schreef hij onder het pseudoniem "Danrit". Ondanks zijn literaire successen leverde zijn rechtse katholieke opvattingen hem aanvallen op van de antiklerikale beweging in de turbulente jaren voorafgaand aan de wet die Kerk en Staat scheidde. Na in ongenade te zijn gevallen bij de overheid, keerde Driant bij het uitbreken van de oorlog terug om zijn land te verdedigen tegen de indringers. Voortdurend klaagde hij over de staat van de voorbereidingen bij Verdun en als afgevaardigde maakte hij zijn zorgen kenbaar aan de Kamer van Afgevaardigden, maar het mocht niet baten. Hij stierf, omringd door zijn Diables Bleus, op 22 februari 1916, ironisch genoeg één van de weinige Franse officieren die had voorzien dat de vijand zich zou voorbereiden op een grote slag bij Verdun.
Español
Está claro que el Bois des Caures y el nombre de Driant estarán unidos para siempre. Situado entre los pueblos de Flabas y Ville-devant-Chaumont, el Bois des Caures está considerado como el lugar del primer enfrentamiento de la batalla de Verdún, por lo que debería ser la primera parada de cualquier itinerario turístico. Bajo la avalancha de fuego del 21 de febrero de 1916, los 1.300 cazadores comandados por el teniente coronel Driant defendieron el bosque hasta el último hombre. Considerados tropas de élite, estos intrépidos combatientes llevaban con orgullo el cuerno de caza, que portaban desde la batalla de Sidi-Brahm en 1845. En las trincheras de primera línea del Bois des Caures caminaba un oficial de sesenta años, una figura paternal que pasaba serenamente entre los hombres que casi le adoraban. Hay que decir que una carrera como la de Émile Driant le granjeó un gran respeto. Clasificado cuarto de su promoción en Saint-Cyr en 1877, había servido en infantería, luego en fortificaciones, antes de ir al norte de África, donde conquistó la mano de la hija de un tal general Boulanger, entonces gobernador de Túnez. Hombre de letras en sus ratos libres, escribía bajo el seudónimo de "Danrit". A pesar de sus éxitos literarios, su fuerte ideología católica de derechas le valió los ataques del movimiento anticlerical en los turbulentos años que precedieron a la ley de separación de la Iglesia y el Estado. Tras caer en desgracia oficial, Driant volvió a los colores con el estallido de la guerra, para defender a su país contra los invasores. Siempre quejándose del estado de los preparativos en Verdún, expuso sus preocupaciones a la Cámara de Diputados como diputado, pero fue en vano. Murió rodeado de sus "Diables Bleus" el 22 de febrero de 1916, siendo irónicamente uno de los pocos oficiales franceses que había previsto que el enemigo se preparaba para asestar un golpe importante en Verdún.
Italiano
È chiaro che il Bois des Caures e il nome Driant saranno per sempre legati. Situato tra i villaggi di Flabas e Ville-devant-Chaumont, il Bois des Caures è considerato il luogo del primo scontro della Battaglia di Verdun e dovrebbe quindi essere la prima tappa di ogni itinerario turistico. Sotto la valanga di fuoco del 21 febbraio 1916, i 1.300 chasseurs comandati dal tenente colonnello Driant difesero il bosco fino all'ultimo uomo. Considerati truppe d'élite, questi intrepidi combattenti indossavano con orgoglio il corno da caccia, che portavano con sé dalla battaglia di Sidi-Brahm del 1845. Nelle trincee di prima linea del Bois des Caures camminava un ufficiale sessantenne, una figura paterna che passava serenamente tra gli uomini che quasi lo veneravano. Va detto che una carriera come quella di Émile Driant gli valse un grande rispetto. Classificatosi quarto a Saint-Cyr nel 1877, aveva prestato servizio in fanteria, poi nelle fortificazioni, prima di recarsi in Nordafrica, dove aveva conquistato la mano della figlia di un certo generale Boulanger, allora governatore della Tunisia. Letterato nel tempo libero, scriveva con lo pseudonimo di "Danrit". Nonostante i suoi successi letterari, le sue posizioni fortemente cattoliche di destra gli valsero attacchi da parte del movimento anticlericale negli anni turbolenti che precedettero la legge di separazione tra Chiesa e Stato. Caduto in disgrazia ufficiale, Driant tornò alla ribalta con lo scoppio della guerra, per difendere il suo Paese dagli invasori. Lamentandosi continuamente dello stato dei preparativi a Verdun, espresse le sue preoccupazioni alla Camera dei Deputati in qualità di deputato, ma senza successo. Morì, circondato dai suoi Diables Bleus, il 22 febbraio 1916, ironia della sorte uno dei pochissimi ufficiali francesi ad aver previsto che il nemico si stava preparando a sferrare un colpo importante a Verdun.