Description
Une annexe de la Manufacture d'armes de Nouzonville est créée en 1784, animée par une roue à aubes sur une chute d'eau. D'abord dédiée à l'armurerie, elle évolue au fil des propriétaires : Jean-Louis Gérard développe la ferronnerie, Jean-Nicolas Gendarme modernise le site avec des machines à vapeur et des fours à puddler. Au 19e siècle, sous Charles Soret et Eugène Leblond, l'usine produit des pièces pour les chemins de fer et l'artillerie, employant jusqu'à 250 ouvriers. Après un déclin entre les guerres, elle ferme en 1934, avant d’être reprise par les Aciéries Thomé-Cromback. Aujourd'hui, des vestiges subsistent, dont une maison de maître et les halles édifiées en 1876.Le site, situé en bordure du ruisseau de la Goutelle, était desservi au 19e siècle par un embranchement ferroviaire. Aujourd'hui, subsistent l'ancien atelier d'ajustage, un atelier de fabrication en vis-à-vis, ainsi que le canal. En amont, près du site, se trouve le logement patronal, une grande bâtisse à un étage avec des communs en retour d'angle.
English
An annex of the Manufacture d'armes de Nouzonville was created in 1784, powered by a paddle wheel on a waterfall. Initially dedicated to gunsmithing, it evolved with each successive owner: Jean-Louis Gérard developed the ironworks, while Jean-Nicolas Gendarme modernized the site with steam engines and puddler furnaces. In the 19th century, under Charles Soret and Eugène Leblond, the factory produced parts for the railroads and artillery, employing up to 250 workers. After a decline between the wars, it closed in 1934, before being taken over by Aciéries Thomé-Cromback. The site, on the banks of the Goutelle stream, was served in the 19th century by a railway spur line. Today, the former fitting workshop, a fabrication shop opposite, and the canal remain. Upstream, near the site, is the employer's dwelling, a large single-storey building with outbuildings at an angle.
Deutsch
Ein Nebengebäude der Waffenmanufaktur Nouzonville wurde 1784 gegründet und von einem Schaufelrad auf einem Wasserfall angetrieben. Zunächst war sie der Waffenschmiede gewidmet, entwickelte sich aber mit den Besitzern weiter: Jean-Louis Gérard baute die Eisenschmiede aus, Jean-Nicolas Gendarme modernisierte die Anlage mit Dampfmaschinen und Puddleröfen. Im 19. Jahrhundert, unter Charles Soret und Eugène Leblond, stellte die Fabrik Teile für die Eisenbahn und die Artillerie her und beschäftigte bis zu 250 Arbeiter. Nach einem Niedergang zwischen den Kriegen schloss sie 1934, bevor sie von den Aciéries Thomé-Cromback übernommen wurde. Heute sind noch einige Überreste vorhanden, darunter ein Herrenhaus und die 1876 errichteten Markthallen. Das Gelände am Ufer des Bachs Goutelle wurde im 19. Jahrhundert von einem Eisenbahnanschluss bedient. Heute sind noch die alte Schlosserei, eine gegenüberliegende Fertigungshalle und der Kanal erhalten. Flussaufwärts, in der Nähe der Baustelle, befindet sich die Arbeitgeberwohnung, ein großes, einstöckiges Gebäude mit Gemeinschaftsräumen, die über Eck gehen.
Dutch
In 1784 werd een bijgebouw van de wapenfabriek van Nouzonville opgericht, aangedreven door een schoepenrad op een waterval. De fabriek was aanvankelijk gewijd aan wapensmeden, maar evolueerde met elke opeenvolgende eigenaar: Jean-Louis Gérard ontwikkelde de ijzerfabriek, terwijl Jean-Nicolas Gendarme de site moderniseerde met stoommachines en puddelovens. In de 19e eeuw, onder Charles Soret en Eugène Leblond, produceerde de fabriek onderdelen voor de spoorwegen en artillerie en had tot 250 arbeiders in dienst. Na een neergang tussen de oorlogen werd de fabriek in 1934 gesloten en overgenomen door Aciéries Thomé-Cromback. De locatie, gelegen aan de oevers van de rivier de Goutelle, werd in de 19e eeuw bediend door een aftakking van de spoorlijn. Vandaag de dag zijn de voormalige montagewerkplaats, een productiewerkplaats aan de overkant en het kanaal overgebleven. Stroomopwaarts, dicht bij de site, staat de woning van de werkgever, een groot gebouw van één verdieping met bijgebouwen in een hoek.
Español
En 1784 se creó un anexo de la fábrica de armas de Nouzonville, impulsado por una rueda de paletas sobre una cascada. Inicialmente dedicada a la armería, evolucionó con cada propietario sucesivo: Jean-Louis Gérard desarrolló la herrería, mientras que Jean-Nicolas Gendarme modernizó el lugar con máquinas de vapor y hornos de pudel. En el siglo XIX, bajo Charles Soret y Eugène Leblond, la fábrica producía piezas para el ferrocarril y la artillería, empleando hasta 250 trabajadores. Tras el declive del periodo de entreguerras, cerró en 1934, antes de ser adquirida por Aciéries Thomé-Cromback. El emplazamiento, situado a orillas del arroyo de la Goutelle, contaba con un ramal ferroviario en el siglo XIX. En la actualidad se conservan el antiguo taller de herrajes, un taller de fabricación situado enfrente y el canal. Río arriba, cerca del emplazamiento, se encuentra la vivienda patronal, un gran edificio de una sola planta con dependencias en ángulo.
Italiano
Nel 1784 fu creato un annesso alla fabbrica d'armi di Nouzonville, alimentato da una ruota a pale su una cascata. Inizialmente dedicata all'armaiolo, si è evoluta con ogni successivo proprietario: Jean-Louis Gérard ha sviluppato la ferriera, mentre Jean-Nicolas Gendarme ha modernizzato il sito con macchine a vapore e forni a pudding. Nel XIX secolo, sotto Charles Soret e Eugène Leblond, la fabbrica produceva parti per le ferrovie e l'artiglieria, impiegando fino a 250 lavoratori. Dopo il declino tra le due guerre, chiuse nel 1934, prima di essere rilevata da Aciéries Thomé-Cromback. Il sito, situato sulle rive del torrente Goutelle, era servito da una diramazione ferroviaria nel XIX secolo. Oggi rimangono l'ex officina di montaggio, un'officina di produzione di fronte e il canale. A monte, vicino al sito, si trova l'abitazione dei datori di lavoro, un grande edificio a un piano con annessi ad angolo.