Journées Européennes du Patrimoine : démonstration de forge – Girmont-Val-d'Ajol

Dans la forge artisanale de La Guilde du Graal, chaque coup de marteau prolonge un geste ancien, transmis et réinventé. Depuis 2018, Lilian Didier oeuvre à la réappropriation et à la transmission des savoir-faire ancestraux, et plus particulièrement du métier de forgeron-taillandier. La forge y devient un lieu d’autonomie, où la matière brute se transforme en outils durables, conçus pour accompagner le travail de la terre et du vivant. Pensée comme une sculpture géante habitée, la forge intrigue de part son architecture originale, à la fois fonctionnelle et poétique ; c’est un espace où l’acte de construire rejoint celui de créer. Inspirée des architectures vernaculaires, elle mêle le bois debout des huttes sénégalaises, les charpentes réciproques des yourtes de Mongolie, les techniques de bois cordé. Elle est aussi un clin d’œil à la chapelle de Ronchamp de Le Corbusier, avec ses incrustations multicolores. En résonance avec les principes de la permaculture, elle répond de manière éthique et durable aux besoins matériels des jardiniers, en créant des outils forgés ergonomiques & efficaces.

In the artisanal forge of La Guilde du Graal, every strike of the hammer carries on an ancient tradition, both passed down and reinvented. Since 2018, Lilian Didier has been working to reclaim and pass on ancestral craftsmanship, particularly the craft of blacksmithing and toolmaking. There, the forge becomes a place of autonomy, where raw materials are transformed into durable tools, designed to support work with the earth and living things. Conceived as a giant, living sculpture, the forge intrigues with its original architecture, which is both functional and poetic; it is a space where the act of building merges with that of creating. Inspired by vernacular architecture, it blends the vertical timber framing of Senegalese huts, the interlocking frameworks of Mongolian yurts, and cord-wood techniques. It also pays homage to Le Corbusier’s Chapel at Ronchamp, with its multicolored inlays. In line with the principles of permaculture, it provides an ethical and sustainable solution to gardeners’ practical needs by creating ergonomic and efficient hand-forged tools.

In der handwerklichen Schmiede der „Guilde du Graal“ führt jeder Hammerschlag eine alte Tradition fort, die weitergegeben und neu erfunden wird. Seit 2018 widmet sich Lilian Didier der Wiederentdeckung und Weitergabe überlieferter Handwerkskünste, insbesondere des Handwerks des Schmieds und Werkzeugschmieds. Die Schmiede wird dort zu einem Ort der Selbstständigkeit, an dem sich Rohmaterial in langlebige Werkzeuge verwandelt, die dazu bestimmt sind, die Arbeit mit der Erde und den Lebewesen zu unterstützen. Die Schmiede, die als riesige, bewohnte Skulptur konzipiert ist, fasziniert durch ihre originelle Architektur, die zugleich funktional und poetisch ist; es ist ein Raum, in dem das Bauen mit dem Schaffen verschmilzt. Inspiriert von der traditionellen Bauweise verbindet sie das aufrecht stehende Holz senegalesischer Hütten, die ineinander verschachtelten Dachstühle mongolischer Jurten und die Techniken des „Bois cordé“. Sie ist zudem eine Anspielung auf die Kapelle von Ronchamp von Le Corbusier mit ihren bunten Intarsien. Im Einklang mit den Prinzipien der Permakultur erfüllt sie auf ethische und nachhaltige Weise die materiellen Bedürfnisse der Gärtner, indem sie ergonomische und effiziente Schmiedewerkzeuge herstellt.

In de ambachtelijke smederij van La Guilde du Graal zet elke hamerslag een eeuwenoude traditie voort, die wordt doorgegeven en opnieuw uitgevonden. Sinds 2018 zet Lilian Didier zich in voor het herontdekken en doorgeven van eeuwenoude ambachtelijke vaardigheden, en meer in het bijzonder het vak van smid en gereedschapmaker. De smederij wordt daar een plek van autonomie, waar ruw materiaal wordt omgevormd tot duurzame gereedschappen, ontworpen om het bewerken van de aarde en het leven te ondersteunen. De smederij, ontworpen als een reusachtige, bewoonde sculptuur, intrigeert door haar originele architectuur, die zowel functioneel als poëtisch is; het is een ruimte waar het bouwen samengaat met het creëren. Geïnspireerd door volksarchitectuur combineert het de staande houten balken van Senegalese hutten, de in elkaar grijpende dakconstructies van Mongoolse yurts en de technieken van gevlochten hout. Het is ook een knipoog naar de kapel van Ronchamp van Le Corbusier, met zijn veelkleurige inlegwerk. In overeenstemming met de principes van permacultuur voorziet het op een ethische en duurzame manier in de materiële behoeften van tuiniers, door ergonomische en efficiënte gesmede gereedschappen te creëren.

En la forja artesanal de La Guilde du Graal, cada golpe de martillo da continuidad a un gesto ancestral, transmitido y reinventado. Desde 2018, Lilian Didier trabaja en la recuperación y la transmisión de los conocimientos ancestrales, y más concretamente del oficio de herrero y tallador. La forja se convierte así en un lugar de autonomía, donde la materia prima se transforma en herramientas duraderas, concebidas para acompañar el trabajo de la tierra y de los seres vivos. Concebida como una gigantesca escultura habitada, la forja intriga por su arquitectura original, a la vez funcional y poética; es un espacio donde el acto de construir se une al de crear. Inspirada en la arquitectura vernácula, combina la madera en pie de las chozas senegalesas, las estructuras entrecruzadas de las yurtas de Mongolia y las técnicas de madera trenzada. También es un guiño a la capilla de Ronchamp de Le Corbusier, con sus incrustaciones multicolores. En consonancia con los principios de la permacultura, responde de forma ética y sostenible a las necesidades materiales de los jardineros, creando herramientas forjadas, ergonómicas y eficaces.

Nella fucina artigianale della Gilda del Graal, ogni colpo di martello è il proseguimento di un gesto antico, tramandato e reinventato. Dal 2018, Lilian Didier si dedica alla rivitalizzazione e alla trasmissione dei saperi ancestrali, in particolare del mestiere di fabbro-tagliapietre. La fucina diventa così un luogo di autonomia, dove la materia prima si trasforma in attrezzi durevoli, concepiti per accompagnare il lavoro della terra e degli esseri viventi. Concepita come una gigantesca scultura abitabile, la fucina affascina per la sua architettura originale, al tempo stesso funzionale e poetica; è uno spazio in cui l’atto di costruire si fonde con quello di creare. Ispirata alle architetture vernacolari, essa fonde il legno a montanti verticali delle capanne senegalesi, le strutture a traliccio incrociato delle yurte mongole e le tecniche di intreccio del legno. È anche un omaggio alla cappella di Ronchamp di Le Corbusier, con i suoi intarsi multicolori. In sintonia con i principi della permacultura, risponde in modo etico e sostenibile alle esigenze materiali dei giardinieri, creando attrezzi forgiati ergonomici ed efficaci.