Description
Le Schieweschlawe est une coutume très ancienne à laquelle s’adonnent les villageois chaque hiver. Plusieurs semaines avant le carnaval, les préparatifs commencent. Jeunes gens, associations, villageois et conseillers municipaux ramassent du bois mort dans la forêt communale et le déposent dans une clairière qui domine le village (le Schiewebarri). Là, sept grandes pierres plates sont dressées de manière à former autant de tremplins dirigés vers la vallée. Le jour venu, un grand feu est allumé dès l’après-midi. À la tombée de la nuit, le ciel rougeoyant annonce le début des festivités. Les villageois se rendent à travers la forêt au Schiewebarri, en empruntant la rue de l’église ou le sentier du Monnesepel. Les lanceurs portent en bandoulière des chapelets de disques. À la main, ils tiennent des bâtons flexibles de noisetier ou de châtaignier de 1,50 m de long environ. Les disques en bois de hêtre d’un diamètre de 10 à 12 cm et percés au centre d’un trou de 1 cm, ont été achetés chez le menuisier du village. Mais il y a quelques années encore, chaque famille taillait ses propres disques dans des rondelles de bois de hêtres dont on amincissait les bords à coups de hachette. Le trou du centre était percé soit à la tarière, soit au fer rouge. Les disques, fixés solidement sur les bâtons, sont ensuite placés dans l’énorme bûcher. Le bord aminci s’enflamme. Le lanceur brandit ensuite le disque rougeoyant en le faisant tournoyer au-dessus de sa tête. Il s’approche d’une de ces tables de pierre. Après plusieurs moulinets, le disque est frappé avec dextérité contre la pierre : il rebondit en lançant des étincelles et le voilà parti dans l’air !
English
The Schieweschlawe is a very old custom that the villagers practice every winter. Several weeks before the carnival, the preparations begin. Young people, associations, villagers and councillors collect dead wood in the community forest and place it in a clearing overlooking the village (the Schiewebarri). There, seven large flat stones are set up to form as many stepping stones directed towards the valley. During the day, a large fire is lit in the afternoon. At nightfall, the glowing sky announces the beginning of the festivities. The villagers walk through the forest to the Schiewebarri, along the church street or the Monnesepel path. The throwers carry strings of discs on their shoulders. In their hands they hold flexible sticks made of hazelnut or chestnut wood, about 1.5 m long. The discs are made of beech wood with a diameter of 10 to 12 cm and a hole of 1 cm in the middle. They were bought from the village carpenter. But until a few years ago, each family cut their own discs out of beech wood slices, the edges of which were thinned with a hatchet. The hole in the center was drilled either with an auger or with a red iron. The discs, firmly fixed on the sticks, were then placed in the huge pyre. The thinned out edge is set on fire. The thrower then holds up the glowing disc and swirls it over his head. He approaches one of the stone tables. After several reels, the disc is struck with dexterity against the stone: it bounces back, throwing sparks, and goes into the air!
Deutsch
Die Schieweschlawe ist ein uralter Brauch, dem die Dorfbewohner jeden Winter frönen. Mehrere Wochen vor dem Karneval beginnen die Vorbereitungen. Junge Leute, Vereine, Dorfbewohner und Gemeinderäte sammeln Totholz aus dem Gemeindewald und legen es auf einer Lichtung oberhalb des Dorfes (dem Schiewebarri) ab. Dort werden sieben große flache Steine aufgestellt, die als Sprungschanzen ins Tal führen. Am Nachmittag wird ein großes Feuer entzündet. Wenn die Nacht hereinbricht, kündigt der rotglühende Himmel den Beginn der Feierlichkeiten an. Die Dorfbewohner ziehen durch den Wald zum Schiewebarri, entweder über die Kirchstraße oder den Monnesepel-Pfad. Die Werfer tragen Scheibenketten über der Schulter. In der Hand halten sie flexible Stöcke aus Haselnuss- oder Kastanienholz, die etwa 1,50 m lang sind. Die Scheiben aus Buchenholz mit einem Durchmesser von 10 bis 12 cm und einem 1 cm großen Loch in der Mitte wurden beim Tischler im Dorf gekauft. Bis vor einigen Jahren schnitzte jedoch jede Familie ihre eigenen Scheiben aus Buchenholzscheiben, deren Ränder mit einem Beil ausgedünnt wurden. Das Loch in der Mitte wurde entweder mit einem Erdbohrer oder einem glühenden Eisen gebohrt. Die Scheiben, die fest an den Stöcken befestigt waren, wurden dann in den riesigen Scheiterhaufen gelegt. Der dünnere Rand wird angezündet. Dann schwingt der Werfer die glühende Scheibe und wirbelt sie über seinem Kopf herum. Er nähert sich einem der Steintische. Nach mehreren Windungen wird die Scheibe geschickt gegen den Stein geschlagen, prallt ab, sprüht Funken und fliegt durch die Luft
Dutch
De Schieweschlawe is een zeer oud gebruik dat de dorpelingen elke winter in praktijk brengen. Enkele weken voor het carnaval beginnen de voorbereidingen. Jongeren, verenigingen, dorpsbewoners en raadsleden verzamelen dood hout in het gemeentebos en leggen dat op een open plek met uitzicht op het dorp (de Schiewebarri). Daar staan zeven grote platte stenen opgesteld als stapstenen naar de vallei. Overdag wordt 's middags een groot vuur aangestoken. Bij het vallen van de avond kondigt de stralende hemel het begin van de festiviteiten aan. De dorpelingen banen zich een weg door het bos naar de Schiewebarri via de kerkstraat of het Monnesepelpad. De werpers dragen slierten schijven op hun schouders. In hun handen houden ze flexibele stokken van hazelnoot- of kastanjehout van ongeveer 1,5 meter lang. De schijven zijn gemaakt van beukenhout met een diameter van 10 tot 12 cm en een gat van 1 cm in het midden. Tot een paar jaar geleden sneed elk gezin echter zijn eigen schijven uit plakken beukenhout, waarvan de randen met een bijl werden uitgedund. Het gat in het midden werd geboord met een boor of met een rood ijzer. De schijven, stevig bevestigd op de stokken, werden vervolgens op de enorme brandstapel geplaatst. De uitgedunde rand wordt in brand gestoken. De werper houdt dan de gloeiende schijf omhoog en draait hem boven zijn hoofd. Hij nadert een van de stenen tafels. Na verschillende rollen wordt de schijf met behendigheid tegen de steen geslagen: hij kaatst met vonken terug en gaat de lucht in!
Español
El Schieweschlawe es una costumbre muy antigua que los aldeanos practican cada invierno. Varias semanas antes del carnaval comienzan los preparativos. Jóvenes, asociaciones, aldeanos y concejales recogen madera muerta en el bosque comunitario y la colocan en un claro con vistas al pueblo (el Schiewebarri). Allí, siete grandes piedras planas están dispuestas como peldaños hacia el valle. Durante el día, se enciende una gran hoguera por la tarde. Al anochecer, el cielo resplandeciente anuncia el comienzo de las fiestas. Los aldeanos atraviesan el bosque para llegar al Schiewebarri por la calle de la iglesia o el camino de Monnesepel. Los lanzadores llevan cadenas de discos al hombro. En sus manos sostienen palos flexibles de madera de avellano o castaño, de un metro y medio de longitud. Los discos son de madera de haya con un diámetro de 10 a 12 cm y un agujero de 1 cm en el centro. Sin embargo, hasta hace unos años, cada familia cortaba sus propios discos de láminas de madera de haya, cuyos bordes se adelgazaban con un hacha. El agujero del centro se perforaba con una barrena o con un hierro al rojo. A continuación, los discos, firmemente sujetos en los palos, se colocaban en la enorme pira. Se prende fuego al borde adelgazado. A continuación, el lanzador levanta el disco incandescente y lo hace girar sobre su cabeza. Se acerca a una de las mesas de piedra. Tras varias bobinas, el disco se golpea con destreza contra la piedra: ¡rebota con chispas y salta por los aires!
Italiano
La Schieweschlawe è un'usanza molto antica che gli abitanti del villaggio praticano ogni inverno. Alcune settimane prima del carnevale iniziano i preparativi. Giovani, associazioni, abitanti del villaggio e consiglieri raccolgono il legno morto nella foresta comunitaria e lo collocano in una radura che domina il villaggio (lo Schiewebarri). Lì, sette grandi pietre piatte sono poste come trampolini di lancio verso la valle. Durante il giorno, nel pomeriggio viene acceso un grande fuoco. Al calar della sera, il cielo luminoso annuncia l'inizio dei festeggiamenti. Gli abitanti del villaggio raggiungono la Schiewebarri attraverso la strada della chiesa o il sentiero del Monnesepel, attraversando il bosco. I lanciatori portano sulle spalle delle corde di dischi. In mano tengono bastoni flessibili di legno di nocciolo o castagno, lunghi circa 1,5 metri. I dischi sono realizzati in legno di faggio con un diametro di 10-12 cm e un foro di 1 cm al centro. Fino a pochi anni fa, tuttavia, ogni famiglia tagliava i propri dischi da fette di faggio, i cui bordi venivano assottigliati con un'accetta. Il foro al centro è stato praticato con una trivella o con un ferro rosso. I dischi, saldamente fissati ai bastoni, venivano poi collocati nell'enorme pira. Il bordo assottigliato viene incendiato. Il lanciatore solleva il disco incandescente e lo fa roteare sopra la sua testa. Si avvicina a uno dei tavoli di pietra. Dopo diversi giri, il disco viene colpito con destrezza contro la pietra: rimbalza con delle scintille e va in aria!