Espaces Pluriels – Jimmy / Comme un symbole – 26-03-2026 – Pau

Ces deux soli puissants mettent en scène des figures masculines énigmatiques et plurielles. Identités multiples, geste politique, organicité ou abstraction façonnent cette incarnation radicale de l’Autre comme miroir de nos fantasmes. Avec un goût prononcé pour le minimalisme, Pierre Pontvianne développe une écriture pétrie d’humanité, toujours en prise avec son époque. Avec Jimmy, le chorégraphe recentre son propos autour d’un seul interprète, l’extraordinaire Jazz Barbé, son collaborateur de longue date. Vêtu de noir, un bonnet bleu électrique cachant ses yeux, le danseur a l’art de se mouvoir au sol avec une aisance inouïe. Il assume en maître ce seul en scène tout en reptation virtuose et libère les imaginaires fantômes qui en émanent.

These two powerful solos feature enigmatic, plural male figures. Multiple identities, political gesture, organicity or abstraction shape this radical incarnation of the Other as a mirror of our fantasies. With a pronounced taste for minimalism, Pierre Pontvianne develops a style steeped in humanity, always in touch with the times. With Jimmy, the choreographer refocuses his approach around a single performer, the extraordinary Jazz Barbé, his long-time collaborator. Dressed in black, with an electric blue cap hiding his eyes, the dancer has the art of moving around the floor with incredible ease. He is the master of this one-man show, all virtuoso reptation, and unleashes the imaginary ghosts that emanate from it.

Diese beiden kraftvollen Soli stellen rätselhafte und pluralistische männliche Figuren in den Mittelpunkt. Mehrere Identitäten, eine politische Geste, Organizität oder Abstraktion formen diese radikale Verkörperung des Anderen als Spiegel unserer Fantasien. Mit einer ausgeprägten Vorliebe für den Minimalismus entwickelt Pierre Pontvianne eine von Menschlichkeit durchdrungene Handschrift, die immer mit der Zeit verbunden ist. In Jimmy konzentriert sich der Choreograf auf einen einzigen Darsteller, den außergewöhnlichen Jazz Barbé, seinen langjährigen Mitarbeiter. Der schwarz gekleidete Tänzer, der seine Augen mit einer elektrisch blauen Mütze verdeckt, hat die Kunst, sich mit unglaublicher Leichtigkeit am Boden zu bewegen. Er ist der Meister dieses virtuosen Kriechens und befreit die Phantombilder, die von ihm ausgehen.

In deze twee krachtige solo's figureren raadselachtige en meervoudige mannelijke figuren. Meervoudige identiteiten, politieke gebaren, organiciteit en abstractie geven vorm aan deze radicale incarnatie van de Ander als spiegel van onze fantasieën. Met een uitgesproken voorliefde voor minimalisme ontwikkelt Pierre Pontvianne een stijl die doordrenkt is van menselijkheid en altijd in contact staat met de tijd. In Jimmy heroriënteert de choreograaf zijn aanpak rond één performer, de buitengewone Jazz Barbé, zijn jarenlange medewerker. De danser, gekleed in het zwart en met een felblauwe pet die zijn ogen verbergt, beheerst de kunst om met een ongelooflijk gemak over de vloer te bewegen. Hij is de meester van deze eenmansshow, een virtuoos gekrioel en het loslaten van de denkbeeldige geesten die ervan uitgaan.

Estos dos poderosos solos presentan figuras masculinas enigmáticas y plurales. Identidades múltiples, gestos políticos, organicidad y abstracción dan forma a esta encarnación radical del Otro como espejo de nuestras fantasías. Con un marcado gusto por el minimalismo, Pierre Pontvianne desarrolla un estilo impregnado de humanidad y siempre en contacto con los tiempos. En Jimmy, el coreógrafo centra su enfoque en torno a un único intérprete, el extraordinario Jazz Barbé, colaborador suyo desde hace mucho tiempo. Vestido de negro, con una gorra azul eléctrico que oculta sus ojos, el bailarín tiene el arte de desplazarse por la pista con una facilidad increíble. Es el maestro de este espectáculo unipersonal, todo virtuosismo arrastrándose y liberando los fantasmas imaginarios que emanan de él.

Questi due potenti assoli presentano figure maschili enigmatiche e plurali. Identità multiple, gesti politici, organicità e astrazione danno forma a questa radicale incarnazione dell'Altro come specchio delle nostre fantasie. Con un gusto pronunciato per il minimalismo, Pierre Pontvianne sviluppa uno stile intriso di umanità e sempre al passo con i tempi. In Jimmy, il coreografo rifocalizza il suo approccio attorno a un unico interprete, lo straordinario Jazz Barbé, suo collaboratore di lunga data. Vestito di nero, con un berretto blu elettrico che gli nasconde gli occhi, il ballerino ha l'arte di muoversi sul pavimento con incredibile facilità. È il padrone di questo one-man show, tutto virtuosismi che strisciano e liberano i fantasmi immaginari che ne derivano.