Qui va là ? – 05-10-2025 – Fontaines

Abimé, le regard parfois hagard, l'oeil vif souvent, Alexandre erre de gare en gare avec pour seul bagage un sac en plastique qui contient toute sa vie. De ses souvenirs, confus, il s'est construit une histoire autour de sa mère qui n'est plus, et à laquelle il s'accroche. Inquiétant, troublant, il s'invite sur la scène, bouscule nos certitudes et nous emporte dans les eaux troubles de la défaillance et du désœuvrement.

Damaged, sometimes haggard-looking, often bright-eyed, Alexandre wanders from station to station with only a plastic bag containing his entire life. From his confused memories, he has built a story around his mother, who is no more, and to whom he clings. Worrying and disturbing, he invites himself onto the stage, shaking up our certainties and taking us into the murky waters of failure and idleness.

Abgeschlagen, mit manchmal hagerem Blick, oft mit wachen Augen, irrt Alexandre von Bahnhof zu Bahnhof, mit einer Plastiktüte als einzigem Gepäckstück, die sein ganzes Leben enthält. Aus seinen wirren Erinnerungen hat er sich eine Geschichte um seine Mutter gebaut, die es nicht mehr gibt und an die er sich klammert. Beunruhigend und verstörend lädt er sich auf die Bühne ein, rüttelt an unseren Gewissheiten und nimmt uns mit in die trüben Gewässer des Versagens und der Unlust.

Beschadigd, soms haveloos ogend, vaak met heldere ogen, zwerft Alexandre van station naar station met slechts een plastic tas met daarin zijn hele leven. Uit zijn verwarde herinneringen heeft hij een verhaal opgebouwd rond zijn moeder, die er niet meer is en aan wie hij zich vastklampt. Verontrustend en verontrustend, nodigt hij zichzelf uit op het podium, schudt hij onze zekerheden door elkaar en neemt hij ons mee in de troebele wateren van mislukking en teleurstelling.

Dañado, a veces con aspecto demacrado, a menudo con los ojos brillantes, Alexandre deambula de estación en estación con tan sólo una bolsa de plástico que contiene toda su vida. A partir de sus confusos recuerdos, ha construido una historia en torno a su madre, que ya no está, y a la que se aferra. Perturbador e inquietante, se invita a sí mismo al escenario, sacudiendo nuestras certezas y llevándonos a las turbias aguas del fracaso y la decepción.

Danneggiato, dall'aspetto a volte dimesso, spesso con gli occhi lucidi, Alexandre vaga da una stazione all'altra con solo un sacchetto di plastica che contiene tutta la sua vita. Dai suoi ricordi confusi, ha costruito una storia intorno a sua madre, che non c'è più e alla quale si aggrappa. Inquietante e sconvolgente, invita se stesso sul palcoscenico, scuotendo le nostre certezze e portandoci nelle acque torbide del fallimento e della delusione.