Concert – Septuors en écho – 14-02-2027 – Metz

En 2028, on fêtera les deux cents ans de la naissance d'Adolphe Blanc. Qui se souvient de ce violoniste pourtant très en vue sous le Second Empire ? S'il a disparu des mémoires, c'est notamment parce qu'il privilégiait la musique de chambre à une époque qui ne jurait que par l'opéra. Son Septuor évolue dans un romantisme élégant et volubile qui, clarinette aidant, pourrait se rapprocher de celui d'un Carl Maria von Weber. Cette pièce délicieuse ne déparera pas avec le Septuor de Beethoven, dont elle reprend l'effectif. Une partition très plaisante elle aussi, œuvre d'un jeune musicien brillant, adulé par le public viennois, au ton bien différent de la densité qui régnera dans les quatuors ou sonates pour piano écrits vingt ans plus tard.

In 2028, we will celebrate the 200th anniversary of Adolphe Blanc’s birth. Who remembers this violinist, who was nevertheless very prominent during the Second Empire? If he has faded from memory, it is largely because he favored chamber music at a time when opera was all the rage. His Septet is imbued with an elegant and lively romanticism that, thanks to the clarinet, might be compared to that of Carl Maria von Weber. This delightful piece will not seem out of place alongside Beethoven’s Septet, as it features the same instrumentation. A very pleasant score as well, a work by a brilliant young musician, adored by the Viennese public, with a tone quite different from the intensity that would characterize the string quartets and piano sonatas he would write twenty years later.

Im Jahr 2028 wird der 200. Geburtstag von Adolphe Blanc gefeiert. Wer erinnert sich noch an diesen Geiger, der unter dem Zweiten Kaiserreich doch sehr im Rampenlicht stand? Dass er aus dem Gedächtnis verschwunden ist, liegt vor allem daran, dass er der Kammermusik den Vorzug gab – in einer Zeit, die ausschließlich auf die Oper schwor. Sein Septett zeichnet sich durch eine elegante und lebhafte Romantik aus, die – nicht zuletzt dank der Klarinette – an die von Carl Maria von Weber erinnern könnte. Dieses reizvolle Stück passt gut zum Septett von Beethoven, dessen Besetzung es übernimmt. Eine ebenfalls sehr ansprechende Partitur, ein Werk eines brillanten jungen Musikers, der vom Wiener Publikum verehrt wurde und dessen Ton sich deutlich von der Dichte unterscheidet, die in den zwanzig Jahre später entstandenen Quartetten oder Klaviersonaten vorherrschen wird.

In 2028 vieren we de tweehonderdste verjaardag van Adolphe Blanc. Wie herinnert zich deze violist nog, die tijdens het Tweede Keizerrijk toch zo in de schijnwerpers stond? Dat hij uit het collectieve geheugen is verdwenen, komt met name doordat hij de voorkeur gaf aan kamermuziek in een tijdperk dat alleen maar zwoer bij de opera. Zijn Septet is doordrongen van een elegante en levendige romantiek die, mede dankzij de klarinet, doet denken aan die van Carl Maria von Weber. Dit heerlijke stuk zal goed samengaan met het Septet van Beethoven, waarvan het dezelfde bezetting heeft. Ook een zeer aangenaam werk, een werk van een briljante jonge musicus, aanbeden door het Weense publiek, met een heel andere toon dan de intensiteit die twintig jaar later in zijn strijkkwartetten of pianosonates zal heersen.

En 2028 se cumplirán doscientos años del nacimiento de Adolphe Blanc. ¿Quién recuerda a este violinista que, sin embargo, gozó de gran popularidad durante el Segundo Imperio? Si ha caído en el olvido, es sobre todo porque daba prioridad a la música de cámara en una época que solo juraba por la ópera. Su septeto se desarrolla en un romanticismo elegante y voluble que, con la ayuda del clarinete, podría asemejarse al de Carl Maria von Weber. Esta deliciosa pieza no desentonará junto al Septeto de Beethoven, cuya formación retoma. Una partitura también muy agradable, obra de un joven músico brillante, aclamado por el público vienés, con un tono muy diferente de la densidad que prevalecerá en los cuartetos o sonatas para piano compuestos veinte años más tarde.

Nel 2028 si celebreranno i duecento anni dalla nascita di Adolphe Blanc. Chi ricorda questo violinista, che pure era molto in vista durante il Secondo Impero? Se è caduto nell’oblio, è soprattutto perché privilegiava la musica da camera in un’epoca che giurava solo sull’opera. Il suo Settetto si sviluppa in un romanticismo elegante e volubile che, grazie al clarinetto, potrebbe avvicinarsi a quello di un Carl Maria von Weber. Questo delizioso brano non sfigurerà accanto al Settetto di Beethoven, di cui riprende l’organico. Una partitura anch’essa molto piacevole, opera di un giovane musicista brillante, osannato dal pubblico viennese, dal tono ben diverso dalla densità che regnerà nei quartetti o nelle sonate per pianoforte composte vent’anni più tardi.