(COMPLET) Festival Nuits de Champagne 2025 // Stephan Eicher – 20-10-2025 – Troyes

Le hasard, mon fidèle compagnon, qui connaît toutes les abréviations et inversions mieux que n’importe quel GPS, m’a emmené, lors d’une flânerie de printemps, dans un quartier moins affairiste ; un quartier rêveur, presque villageois, dans cette ville où je me trouvais par hasard. Le hasard, toujours lui, m’obligea à contourner un tramway accidenté. Et je me retrouvais sur une place où de grands arbres cachaient une récente et élégante bâtisse, couchée comme un animal sauvage, sûr de lui, sans peur. Le bâtiment portait la mention THÉÂTRE Au cours de mes 40 années en tant que musicien itinérant, j’ai appris que les théâtres sont de bons endroits pour exercer cet acte à la fois excitant et effrayant qui est de monter sur scène devant un public. Je sais qu’il a un rideau rouge et lourd qui étouffe la rumeur du monde extérieur et ses actualités sans fin ; qu’il y a un public qui s’est soigneusement préparé pour ce rendez-vous et amène le plus précieux des biens : son attention ! J’aspire depuis longtemps à passer davantage de temps qu’une seule soirée de concert ; à séjourner en travaillant avec l’équipage de l’un de ces grands navires fermement ancrés, au cœur de l’une de ces merveilleuses machines, de ces vaisseaux des rêves. La porte était ouverte. Les gens étaient accueillants, curieux et attentifs… Et ils m’ont proposé de poser mes bagages, mes chansons, les paroles de mes amis Philippe Djian et Martin Suter, mon premier synthé acheter en 1980, une boite à rythme poussiéreuse, une guitare achetée tout de suite en sortant dans un magasin de musique à deux pas du théâtre…oui, ils existent encore, ils n’ont pas tous disparu comme les magasins de disques. Il y aurait, bien entendu, des histoires à raconter sur ce sujet. Bien des histoires… Et si tout va bien, comme dans une chorale, la voix individuelle se fondrait dans quelque chose de plus grand, de plus humain. Oui, peut-être que le mot « humain » est plus approprié pour ces moments-là. J’amènerais mes peurs, mon courage, mes inquiétudes et mes joies, à cette adresse exacte : notre univers, notre galaxie, la Voie Lactée, notre système solaire, la planète Terre, l’Europe – Le Théâtre Et nous voilà, vous, moi et le hasard Merci pour votre temps et votre attention Coeurdialement Stephan Eicher

Chance, my faithful companion, who knows all the abbreviations and inversions better than any GPS, took me on a springtime stroll to a less affluent district; a dreamy, almost village-like area in this city where I happened to be. As chance would have it, I was forced to walk around a damaged streetcar. And I found myself in a square where tall trees hid a recent, elegant building, lying like a wild animal, confident and fearless. The building bore the words THEATRE In my 40 years as a touring musician, I've learned that theaters are great places to practice the exciting yet frightening act of getting up on stage in front of an audience. I know that there is a heavy red curtain that drowns out the rumor of the outside world and its endless news; that there is an audience that has carefully prepared for this rendezvous and brings the most precious of possessions: their attention! I?ve long aspired to spend more time than just one evening at a concert; to stay and work with the crew of one of these great, firmly anchored ships, in the heart of one of these marvelous machines, these ships of dreams. The door was open. The people were welcoming, curious and attentive? And they offered to put down my luggage, my songs, the lyrics of my friends Philippe Djian and Martin Suter, my first synth bought in 1980, a dusty drum machine, a guitar bought straight out of a music store a stone's throw from the theater? yes, they still exist, they haven't all disappeared like the record stores. There are, of course, many stories to be told on this subject. Many stories? And if all went well, like in a choir, the individual voice would blend into something bigger, something more human. Yes, perhaps the word "human" is more appropriate for such moments. I would bring my fears, my courage, my worries and my joys, to this exact address: our universe, our galaxy, the Milky Way, our solar system, planet Earth, Europe? The Theater And here we are, you, me and chance Thank you for your time and attention Sincerely Stephan Eicher

Der Zufall, mein treuer Begleiter, der alle Abkürzungen und Inversionen besser kennt als jedes GPS, führte mich bei einem Spaziergang im Frühling in ein weniger geschäftiges Viertel; ein verträumtes, fast dörfliches Viertel in dieser Stadt, in der ich mich zufällig befand. Der Zufall zwang mich, eine verunglückte Straßenbahn zu umgehen. Und ich fand mich auf einem Platz wieder, wo hohe Bäume ein neues, elegantes Gebäude verbargen, das wie ein wildes Tier lag, selbstbewusst und furchtlos. Das Gebäude trug die Aufschrift THEATER In meinen 40 Jahren als reisender Musiker habe ich gelernt, dass Theater gute Orte sind, um diesen aufregenden und zugleich beängstigenden Akt des Auftritts vor einem Publikum zu üben. Ich weiß, dass es einen schweren roten Vorhang gibt, der die Gerüchte der Außenwelt und ihre endlosen Nachrichten unterdrückt; dass es ein Publikum gibt, das sich sorgfältig auf dieses Treffen vorbereitet hat und das wertvollste aller Güter mitbringt: seine Aufmerksamkeit! Ich habe mich schon lange danach gesehnt, mehr Zeit als einen einzigen Konzertabend zu verbringen; mit der Besatzung eines dieser großen, fest verankerten Schiffe zu arbeiten, im Herzen einer dieser wunderbaren Maschinen, dieser Traumschiffe. Die Tür war offen. Die Menschen waren gastfreundlich, neugierig und aufmerksam? Und sie boten mir an, mein Gepäck abzustellen, meine Lieder, die Texte meiner Freunde Philippe Djian und Martin Suter, meinen ersten Synthesizer, den ich 1980 gekauft hatte, eine verstaubte Rhythmusmaschine, eine Gitarre, die ich sofort gekauft hatte, als ich in einem Musikgeschäft zwei Schritte vom Theater entfernt war?ja, es gibt sie noch, sie sind nicht alle verschwunden, wie die Plattenläden. Es gäbe natürlich viele Geschichten zu diesem Thema zu erzählen. Viele Geschichten? Und wenn alles gut geht, würde die einzelne Stimme wie in einem Chor zu etwas Größerem, Menschlicherem verschmelzen. Ja, vielleicht ist das Wort "menschlich" für solche Momente besser geeignet. Ich würde meine Ängste, meinen Mut, meine Sorgen und meine Freuden an genau diese Adresse bringen: unser Universum, unsere Galaxie, die Milchstraße, unser Sonnensystem, den Planeten Erde, Europa? Das Theater Und hier sind wir: Sie, ich und der Zufall Danke für Ihre Zeit und Ihre Aufmerksamkeit Herzlichst Stephan Eicher

Toeval, mijn trouwe metgezel, die alle afkortingen en omkeringen beter kent dan welke GPS ook, nam me mee op een lentewandeling naar een minder welvarende wijk; een dromerige, bijna dorpse wijk in deze stad waar ik toevallig was. Toevallig moest ik om een beschadigde tram heen lopen. En ik kwam terecht op een plein waar hoge bomen een nieuw, elegant gebouw verborgen, liggend als een wild dier, zelfverzekerd en onbevreesd. Op het gebouw stonden de woorden THEATRE In mijn 40 jaar als rondreizend muzikant heb ik geleerd dat theaters goede plekken zijn om de opwindende maar ook beangstigende daad van het op het podium staan voor een publiek te oefenen. Ik weet dat er een zwaar rood gordijn hangt dat het geroezemoes van de buitenwereld en haar eindeloze nieuws overstemt; dat er een publiek is dat zich zorgvuldig op dit rendez-vous heeft voorbereid en het kostbaarste bezit meebrengt: hun aandacht! Ik heb er lang naar verlangd om meer tijd door te brengen dan slechts één avond bij een concert; om te blijven en te werken met de bemanning van een van deze grote, stevig verankerde schepen, in het hart van een van deze prachtige machines, deze schepen van dromen. De deur stond open. De mensen waren gastvrij, nieuwsgierig en attent En ze boden aan om mijn bagage neer te zetten, mijn liedjes, de teksten van mijn vrienden Philippe Djian en Martin Suter, mijn eerste synthesizer gekocht in 1980, een stoffige drummachine, een gitaar gekocht rechtstreeks uit een muziekwinkel op een steenworp afstand van het theater? ja, ze bestaan nog steeds, ze zijn niet allemaal verdwenen zoals de platenwinkels. Er zijn natuurlijk veel verhalen te vertellen over dit onderwerp. Veel verhalen? En als alles goed gaat, zoals in een koor, smelten de individuele stemmen samen tot iets groters, iets menselijks. Ja, misschien is 'menselijk' een beter woord voor die momenten. Ik zou mijn angsten, mijn moed, mijn zorgen en mijn vreugdes naar dit exacte adres brengen: ons universum, ons sterrenstelsel, de Melkweg, ons zonnestelsel, de planeet Aarde, Europa? Het theater En hier zijn we dan, jij, ik en het toeval Dank u voor uw tijd en aandacht Met vriendelijke groet Stephan Eicher

El azar, mi fiel compañero, que conoce todas las abreviaturas e inversiones mejor que cualquier GPS, me llevó de paseo primaveral a un barrio menos acomodado; un barrio de ensueño, casi pueblerino, de esta ciudad en la que casualmente me encontraba. El azar quiso que tuviera que rodear un tranvía averiado. Y me encontré en una plaza donde altos árboles ocultaban un edificio nuevo y elegante, tendido como un animal salvaje, confiado e intrépido. El edificio llevaba las palabras TEATRO En mis 40 años como músico ambulante, he aprendido que los teatros son buenos lugares para practicar el emocionante y a la vez aterrador acto de subirse a un escenario frente al público. Sé que hay un pesado telón rojo que ahoga el rumor del mundo exterior y sus interminables noticias; que hay un público que se ha preparado cuidadosamente para esta cita y que aporta el más preciado de los bienes: ¡su atención! Desde hace mucho tiempo aspiro a pasar más tiempo que una sola noche en un concierto; a quedarme y trabajar con la tripulación de uno de estos grandes barcos firmemente anclados, en el corazón de una de estas maravillosas máquinas, estos barcos de sueños. La puerta estaba abierta. La gente era acogedora, curiosa y atenta.. Y me ofrecieron dejar mi equipaje, mis canciones, las letras de mis amigos Philippe Djian y Martin Suter, mi primer sintetizador comprado en 1980, una caja de ritmos polvorienta, una guitarra comprada directamente en una tienda de música a dos pasos del teatro… sí, todavía existen, no han desaparecido todas como las tiendas de discos. Por supuesto, hay muchas historias que contar sobre este tema. ¿Muchas historias? Y si todo va bien, como en un coro, la voz individual se fundirá en algo más grande, algo más humano. Sí, quizá "humano" sea una palabra más adecuada para esos momentos. Aportaría mis miedos, mi valor, mis preocupaciones y mis alegrías a esta dirección exacta: nuestro universo, nuestra galaxia, la Vía Láctea, nuestro sistema solar, el planeta Tierra, Europa? El Teatro Y aquí estamos, usted, yo y el azar Gracias por su tiempo y su atención Atentamente Stephan Eicher

Il caso, mio fedele compagno, che conosce tutte le abbreviazioni e le inversioni meglio di qualsiasi GPS, mi ha portato a fare una passeggiata primaverile in un quartiere meno ricco; un quartiere da sogno, quasi un villaggio, in questa città in cui mi trovavo. Il caso ha voluto che dovessi camminare intorno a un tram danneggiato. Mi ritrovai in una piazza dove alti alberi nascondevano un edificio nuovo ed elegante, disteso come un animale selvatico, sicuro di sé e senza paura. L'edificio recava la scritta THEATRE In 40 anni di attività come musicista itinerante, ho imparato che i teatri sono luoghi ideali per esercitarsi nell'atto eccitante e allo stesso tempo spaventoso di salire sul palco di fronte a un pubblico. So che c'è un pesante sipario rosso che copre le voci del mondo esterno e le sue infinite notizie; che c'è un pubblico che si è preparato con cura per questo appuntamento e che porta con sé il bene più prezioso: la propria attenzione! Da tempo aspiravo a trascorrere più tempo di una sola serata a un concerto; a rimanere a lavorare con l'equipaggio di una di queste grandi navi saldamente ancorate, nel cuore di una di queste macchine meravigliose, di queste navi dei sogni. La porta era aperta. Le persone erano accoglienti, curiose e attente? E si sono offerti di posare i miei bagagli, le mie canzoni, i testi dei miei amici Philippe Djian e Martin Suter, il mio primo sintetizzatore comprato nel 1980, una drum machine impolverata, una chitarra comprata direttamente in un negozio di musica a due passi dal teatro? Sì, esistono ancora, non sono scomparsi tutti come i negozi di dischi. Naturalmente ci sono molte storie da raccontare su questo argomento. Molte storie? E se tutto va bene, come in un coro, le singole voci si fondono in qualcosa di più grande, di più umano. Sì, forse "umano" è una parola migliore per quei momenti. Porterei le mie paure, il mio coraggio, le mie preoccupazioni e le mie gioie a questo preciso indirizzo: il nostro universo, la nostra galassia, la Via Lattea, il nostro sistema solare, il pianeta Terra, l'Europa? Il teatro Ed eccoci qui, tu, io e il caso Grazie per il vostro tempo e la vostra attenzione Cordiali saluti Stephan Eicher