Description
Commencé le 26 mai 1863, le puits Hottinguer atteint 618 mètres de profondeur et figure comme l'un des plus profonds de France.
Pour descendre aussi bas, il possède un système d'extraction novateur pour l'époque imaginé par le directeur, Zulma Blanchet. Il invente un système d'extraction atmosphérique révolutionnaire abrité dans un bâtiment à l'architecture de "Tour Malakoff".
Un système d'extraction révolutionnaire
Ce système de tube atmosphérique reste unique au monde : dans un tube de 1,60 mètres de diamètre et 550 m de long (usiné au Creusot), le piston cage, par aspiration créé par le vide, peut à chaque fois permettre l'ascension de 4,5 tonnes de charbon en 7 minutes, tandis qu'il aère les galeries.
La Tour Malakoff
Le système d'extraction nécessitant des installations très aériennes, une tour de type Malakoff d'inspiration allemande est bâtie entre 1872 et 1876 pour protéger le chevalement du puits Hottinguer et la machine d'extraction.
L'intérêt patrimonial de cette édifice est exprimé depuis la fin du 19ème siècle puisque des visites sont organisées et des mémoires rédigés.
De nos jours, cet ouvrage est reconnu comme un témoignage des pls importants de notre patrimoine industriel et des ouvrages lui sont consacrés.
Ce monument est candidat à un classement aux Monuments Historiques et est l'objet de lourd travaux de rénovation.
Mais, le gisement ne correspond pas aux attentes de Zulma Blanchet, puisque la houille n'est trouvée qu'à 618 mètres de profondeur le 17 novembre 1871 (soit 8 ans après le début de la prospection !!). L'extraction atmosphérique fut abandonnée vers 1884 et le puits fermé en 1936.
En 1910, une centrale électrique y est adjointe au bâtiment monumental et permet d'alimenter en électricité les villages jusqu'à Autun et la Côte de Beaune (Meursault, Volnay et Pommard) (jusqu'en juin 1943).
English
Begun on 26 May 1863, the Hottinguer shaft is 618 metres deep, making it one of the deepest in France.
To reach such a depth, it had an innovative extraction system for the time, devised by the director, Zulma Blanchet. He invented a revolutionary atmospheric extraction system housed in a building with the architecture of the "Tour Malakoff".
A revolutionary extraction system
This atmospheric tube system remains unique in the world: in a tube 1.60 metres in diameter and 550 metres long (machined in Le Creusot), the cage piston, by suction created by the vacuum, can lift 4.5 tonnes of coal in 7 minutes, while it aerates the galleries.
The Malakoff Tower
As the extraction system required very high installations, a German-inspired Malakoff tower was built between 1872 and 1876 to protect the headframe of the Hottinguer shaft and the extraction machine.
The heritage value of this building has been recognised since the end of the 19th century, with visits organised and memoirs written.
Today, this structure is recognised as one of the most important examples of our industrial heritage, and a number of books have been written about it.
This monument is a candidate for classification as a Historic Monument and is undergoing extensive renovation work.
However, the deposit did not live up to Zulma Blanchet's expectations, as coal was only found at a depth of 618 metres on 17 November 1871 (i.e. 8 years after the start of prospecting!!). Atmospheric extraction was abandoned around 1884 and the shaft closed in 1936.
In 1910, a power station was added to the monumental building, providing electricity to villages as far as Autun and the Côte de Beaune (Meursault, Volnay and Pommard) (until June 1943).
Deutsch
Der Hottinguer-Schacht wurde am 26. Mai 1863 begonnen und erreichte eine Tiefe von 618 m. Er gilt als einer der tiefsten Schächte in Frankreich.
Um so tief hinabzusteigen, besaß er ein für die damalige Zeit innovatives Fördersystem, das sich der Direktor Zulma Blanchet ausgedacht hatte. Er erfand ein revolutionäres atmosphärisches Fördersystem, das in einem Gebäude mit der Architektur des "Tour Malakoff" untergebracht war.
Ein revolutionäres Extraktionssystem
Dieses atmosphärische Röhrensystem ist bis heute weltweit einzigartig: In einer Röhre mit einem Durchmesser von 1,60 m und einer Länge von 550 m (hergestellt in Le Creusot) kann der Käfigkolben durch den vom Vakuum erzeugten Sog jedes Mal 4,5 Tonnen Kohle in 7 Minuten nach oben befördern, während er gleichzeitig die Stollen belüftet.
Der Malakoff-Turm
Da das Fördersystem sehr luftige Anlagen erforderte, wurde zwischen 1872 und 1876 ein deutsch inspirierter Malakoff-Turm gebaut, um das Fördergerüst des Hottinguer-Schachts und die Fördermaschine zu schützen.
Das Interesse an diesem Bauwerk als Kulturerbe wurde seit Ende des 19. Jahrhunderts zum Ausdruck gebracht, als Besichtigungen organisiert und Memoiren verfasst wurden.
Heutzutage wird das Bauwerk als eines der wichtigsten Zeugnisse unseres industriellen Erbes anerkannt und es werden Bücher darüber verfasst.
Das Bauwerk ist ein Kandidat für die Einstufung als historisches Monument und ist Gegenstand umfangreicher Renovierungsarbeiten.
Die Lagerstätte entsprach jedoch nicht den Erwartungen von Zulma Blanchet, da die Kohle erst am 17. November 1871 in einer Tiefe von 618 Metern gefunden wurde (d. h. 8 Jahre nach Beginn der Erkundung!!). Die atmosphärische Förderung wurde um 1884 eingestellt und der Schacht 1936 geschlossen.
Im Jahr 1910 wurde an das monumentale Gebäude ein Elektrizitätswerk angebaut, das die Dörfer bis Autun und die Côte de Beaune (Meursault, Volnay und Pommard) mit Strom versorgte (bis Juni 1943).
Dutch
De schacht van Hottinguer, begonnen op 26 mei 1863, is 618 meter diep en daarmee een van de diepste in Frankrijk.
Om deze diepte te bereiken, had de schacht een voor die tijd innovatief afzuigsysteem, bedacht door directeur Zulma Blanchet. Hij bedacht een revolutionair atmosferisch afzuigsysteem dat gehuisvest was in een gebouw met de architectuur van de "Tour Malakoff".
Een revolutionair afzuigsysteem
Dit atmosferische buizensysteem blijft uniek in de wereld: in een buis met een diameter van 1,60 meter en een lengte van 550 meter (bewerkt in Le Creusot) kan de kooizuiger, door de zuiging die door het vacuüm wordt gecreëerd, 4,5 ton steenkool in 7 minuten opzuigen, terwijl het de galerijen belucht.
De Malakoff toren
Omdat het extractiesysteem zeer hoge installaties vereiste, werd tussen 1872 en 1876 een op Duitsland geïnspireerde Malakoff-toren gebouwd om het geraamte van de Hottinguer-schacht en de extractiemachine te beschermen.
De erfgoedwaarde van dit gebouw wordt al sinds het einde van de 19e eeuw erkend, er worden bezoeken georganiseerd en memoires geschreven.
Vandaag wordt dit bouwwerk erkend als een van de belangrijkste voorbeelden van ons industrieel erfgoed en zijn er verschillende boeken over geschreven.
Dit monument is kandidaat voor classificatie als Historisch Monument en wordt momenteel grondig gerenoveerd.
De afzetting voldeed echter niet aan de verwachtingen van Zulma Blanchet, want er werd pas steenkool gevonden op een diepte van 618 meter op 17 november 1871 (dat is 8 jaar na het begin van de prospectie!!). De atmosferische winning werd rond 1884 gestaakt en de schacht werd in 1936 gesloten.
In 1910 werd een elektriciteitscentrale toegevoegd aan het monumentale gebouw, die elektriciteit leverde aan dorpen tot aan Autun en de Côte de Beaune (Meursault, Volnay en Pommard) (tot juni 1943).
Español
Iniciado el 26 de mayo de 1863, el pozo Hottinguer tiene 618 metros de profundidad, lo que lo convierte en uno de los más profundos de Francia.
Para alcanzar tal profundidad, contó con un sistema de extracción innovador para la época, ideado por la directora, Zulma Blanchet. Inventó un revolucionario sistema de extracción atmosférica alojado en un edificio con la arquitectura de la "Tour Malakoff".
Un sistema de extracción revolucionario
Este sistema de tubo atmosférico sigue siendo único en el mundo: en un tubo de 1,60 metros de diámetro y 550 metros de largo (mecanizado en Le Creusot), el pistón de la jaula, por succión creada por el vacío, puede elevar 4,5 toneladas de carbón en 7 minutos, al tiempo que airea las galerías.
La torre Malakoff
Como el sistema de extracción requería instalaciones muy elevadas, entre 1872 y 1876 se construyó una torre Malakoff de inspiración alemana para proteger la cabecera del pozo Hottinguer y la máquina de extracción.
El valor patrimonial de este edificio ha sido reconocido desde finales del siglo XIX, con visitas organizadas y memorias escritas.
Hoy en día, esta estructura está reconocida como uno de los ejemplos más importantes de nuestro patrimonio industrial, y se han escrito varios libros sobre ella.
Este monumento es candidato a la clasificación de Monumento Histórico y está siendo objeto de importantes obras de renovación.
Sin embargo, el yacimiento no cumplió las expectativas de Zulma Blanchet, ya que sólo se encontró carbón a 618 metros de profundidad el 17 de noviembre de 1871 (¡es decir, 8 años después del inicio de las prospecciones!). La extracción atmosférica se abandonó hacia 1884 y el pozo se cerró en 1936.
En 1910, se añadió una central eléctrica al edificio monumental, que suministraba electricidad a pueblos tan alejados como Autun y la Côte de Beaune (Meursault, Volnay y Pommard) (hasta junio de 1943).
Italiano
Iniziato il 26 maggio 1863, il pozzo di Hottinguer ha una profondità di 618 metri, che lo rende uno dei più profondi di Francia.
Per raggiungere tale profondità, era dotato di un sistema di estrazione innovativo per l'epoca, ideato dal direttore Zulma Blanchet. Ha inventato un rivoluzionario sistema di estrazione atmosferica ospitato in un edificio con l'architettura della "Tour Malakoff".
Un sistema di estrazione rivoluzionario
Questo sistema di estrazione atmosferica rimane unico al mondo: in un tubo di 1,60 metri di diametro e 550 metri di lunghezza (lavorato a Le Creusot), il pistone della gabbia, grazie all'aspirazione creata dal vuoto, può sollevare 4,5 tonnellate di carbone in 7 minuti, aerando le gallerie.
La torre Malakoff
Poiché il sistema di estrazione richiedeva installazioni molto alte, tra il 1872 e il 1876 fu costruita una torre Malakoff di ispirazione tedesca per proteggere la struttura di testa del pozzo Hottinguer e la macchina di estrazione.
Il valore patrimoniale di questo edificio è stato riconosciuto fin dalla fine del XIX secolo, con visite organizzate e memorie scritte.
Oggi questa struttura è riconosciuta come uno degli esempi più importanti del nostro patrimonio industriale e su di essa sono stati scritti numerosi libri.
Il monumento è candidato a essere classificato come monumento storico ed è in fase di ristrutturazione.
Tuttavia, il giacimento non è stato all'altezza delle aspettative di Zulma Blanchet: il carbone è stato trovato a 618 metri di profondità solo il 17 novembre 1871 (cioè 8 anni dopo l'inizio delle prospezioni!!). L'estrazione atmosferica fu abbandonata intorno al 1884 e il pozzo fu chiuso nel 1936.
Nel 1910, all'edificio monumentale fu aggiunta una centrale elettrica che forniva elettricità ai villaggi fino ad Autun e alla Côte de Beaune (Meursault, Volnay e Pommard) (fino al giugno 1943).