L'étang de Marcillé-Robert

A 35 km au sud-est de Rennes, ce vaste plan d’eau de 105 ha est situé sur un important couloir de migration. Zone de pêche attractive, il accueille une population d’oiseaux abondante et variée. Alimenté par deux rivières, l’Ardenne et la Seiche, l’étang n’était à l’origine qu’une petite retenue d’eau, butant sur une barrière naturelle de schistes. A l’ouest, un éperon rocheux issu du soulèvement hercynien (– 300 millions d’années) domine toute la vallée. L’importance stratégique et économique du site remonte à l’époque gallo-romaine. On rapporte que le nom de la commune viendrait de Marcilius, un colon gallo-romain. Dès le Moyen-Âge, un château entouré de fortifications fut édifié sur l’éperon rocheux. En 1108, le seigneur Robert de Marcillé fit agrandir la barrière naturelle afin d’élever le niveau d’eau de l’étang en vue de renforcer les défenses de la forteresse. Grâce aux rehaussements successifs de la digue, l’étang devint poissonneux, réputé pour la pêche à l’anguille. Mais ces travaux entraînèrent l’inondation des terres voisines et les protestations des riverains. À la fin du XVIe siècle, le château fut démantelé sur ordre d’Henri IV. Le propriétaire de l’étang, le duc de la Trémoille, quitta la région après la Révolution française. Le plan d’eau fut alors vendu comme bien national avant de redevenir une propriété privée.

Located midway between Janzé and La Guerche de Bretagne, the lake at Marcillé Robert covers an area of 100 hectares. It is fed from south and west by two rivers, the Ardaine and Seiche, and was originally no more than a small reservoir hemmed in by a natural barrier of schist. To the west of the lake is a spur of rock created by Hercynian folding (which took place some 300,000,000 years ago) overlooking the entire valley.

35 km südöstlich von Rennes liegt dieses 105 ha große Gewässer an einem wichtigen Migrationskorridor. Er ist ein attraktives Angelgebiet und beherbergt eine reiche und vielfältige Vogelpopulation. Der Teich wird von zwei Flüssen, der Ardenne und der Seiche, gespeist und war ursprünglich nur ein kleiner Stausee, der an eine natürliche Barriere aus Schiefergestein stieß. Im Westen überragt ein Felsvorsprung, der aus der Herkynischen Hebung (? 300 Millionen Jahre) hervorgegangen ist, das gesamte Tal. Die strategische und wirtschaftliche Bedeutung des Ortes reicht bis in die gallo-römische Zeit zurück. Es wird berichtet, dass der Name der Gemeinde von Marcilius, einem gallorömischen Siedler, abstammt. Bereits im Mittelalter wurde auf dem Felsvorsprung eine befestigte Burg errichtet. Im Jahr 1108 ließ der Herr Robert de Marcillé die natürliche Barriere vergrößern, um den Wasserspiegel des Teichs zu erhöhen und so die Verteidigung der Festung zu stärken. Durch die sukzessive Erhöhung des Damms wurde der Teich fischreich und war für den Aalfang bekannt. Die Arbeiten führten jedoch zu Überschwemmungen der umliegenden Ländereien und zu Protesten der Anwohner. Ende des 16. Jahrhunderts wurde das Schloss auf Befehl von Heinrich IV. abgerissen. Der Besitzer des Teichs, der Herzog de la Trémoille, verließ die Region nach der Französischen Revolution. Der Teich wurde als Nationalgut verkauft, bevor er wieder in Privatbesitz überging.

Dit uitgestrekte meer van 105 hectare ligt 35 km ten zuidoosten van Rennes en ligt op een belangrijke trekroute. Het is een aantrekkelijk visgebied en een thuis voor een overvloedige en gevarieerde vogelpopulatie. Het meer wordt gevoed door twee rivieren, de Ardennen en de Seiche, en was oorspronkelijk niet meer dan een klein stuwmeer dat tegen een natuurlijke barrière van leisteen aanlag. In het westen domineert een rotsachtige uitloper als gevolg van de Hercynische opheffing (300 miljoen jaar geleden) de hele vallei. Het strategische en economische belang van de plek gaat terug tot de Gallo-Romeinse tijd. Er wordt gezegd dat de naam van de gemeente afkomstig is van Marcilius, een Gallo-Romeinse kolonist. Al in de Middeleeuwen werd op de rotsachtige uitloper een kasteel gebouwd, omringd door vestingwerken. In 1108 liet heer Robert de Marcillé de natuurlijke barrière vergroten om het waterniveau in de vijver te verhogen en de verdediging van het fort te versterken. Dankzij de opeenvolgende verhogingen van de dijk werd de vijver goed gevuld met vis en stond hij bekend om de palingvisserij. Deze werkzaamheden leidden echter tot de overstroming van naburig land en protesten van de plaatselijke bewoners. Aan het einde van de 16e eeuw werd het kasteel op bevel van Henri IV ontmanteld. De eigenaar van het meer, de Duc de la Trémoille, verliet de regio na de Franse Revolutie. Het meer werd vervolgens verkocht als nationaal eigendom voordat het weer privébezit werd.

Situado a 35 km al sureste de Rennes, este inmenso lago de 105 hectáreas se encuentra en un importante corredor migratorio. Atractivo lugar de pesca, alberga una abundante y variada avifauna. Alimentado por dos ríos, el Ardenne y el Seiche, el estanque no era originalmente más que un pequeño embalse, pegado a una barrera natural de esquisto. Al oeste, un espolón rocoso resultante del levantamiento hercínico (hace 300 millones de años) domina todo el valle. La importancia estratégica y económica del lugar se remonta a la época galo-romana. Se dice que el nombre del municipio procede de Marcilius, un colono galo-romano. Ya en la Edad Media se construyó en el espolón rocoso un castillo rodeado de fortificaciones. En 1108, el señor Robert de Marcillé hizo ampliar la barrera natural para elevar el nivel de las aguas del estanque y reforzar las defensas de la fortaleza. Gracias a la sucesiva elevación del dique, el estanque se pobló de peces y se hizo famoso por la pesca de la anguila. Sin embargo, estas obras provocaron la inundación de las tierras vecinas y las protestas de los residentes locales. A finales del siglo XVI, el castillo fue desmantelado por orden de Enrique IV. El propietario del estanque, el duque de la Trémoille, abandonó la región tras la Revolución Francesa. El estanque se vendió entonces como propiedad nacional antes de volver a ser propiedad privada.

Situato a 35 km a sud-est di Rennes, questo vasto lago di 105 ettari si trova su un importante corridoio migratorio. Attraente zona di pesca, ospita un'abbondante e variegata avifauna. Alimentato da due fiumi, l'Ardenne e la Seiche, lo stagno era originariamente solo un piccolo bacino idrico, che si scontrava con una barriera naturale di scisto. A ovest, uno sperone roccioso, frutto del sollevamento ercinico (300 milioni di anni fa), domina l'intera valle. L'importanza strategica ed economica del sito risale all'epoca gallo-romana. Si dice che il nome del comune derivi da Marcilius, un colono gallo-romano. Già nel Medioevo, sullo sperone roccioso fu costruito un castello circondato da fortificazioni. Nel 1108, il signore Robert de Marcillé fece ampliare la barriera naturale per innalzare il livello dell'acqua nello stagno e rafforzare le difese della fortezza. Grazie ai successivi innalzamenti della diga, lo stagno si riempì di pesci e fu rinomato per la pesca delle anguille. Tuttavia, questi lavori provocarono l'allagamento dei terreni vicini e le proteste dei residenti locali. Alla fine del XVI secolo, il castello fu smantellato per ordine di Enrico IV. Il proprietario del laghetto, il Duc de la Trémoille, lasciò la regione dopo la Rivoluzione francese. Il lago fu quindi venduto come proprietà nazionale prima di tornare di proprietà privata.