Les rochers de Saint-Julien – Dontreix

Saint-Julien, soldat romain converti au christianisme au IVe siècle et martyrisé par l’empereur Dioclétien, trouve refuge dans la forêt de Drouilles, avant d’être décapité à proximité de Brioude en Haute-Loire. De son passage sont nées diverses croyances. Selon la légende locale, chaque anfractuosité de ce chaos granitique fait penser à des objets. Ainsi, il est possible de reconnaître le lit, le siège et la table de Saint-Julien. De même une des cupules régulièrement remplie d’eau serait le lieu où la patte du cheval de Saint-Julien se serait posée en faisant jaillir de l’eau. Cette dépression au fil du temps a pris l’appellation de fontaine Saint-Julien. Cette source, dont on dit que les eaux ne tarissent jamais, recevait de nombreux dons de pièces de monnaie en vue d’obtenir la pluie, le beau temps ou la protection des récoltes.

Saint-Julien, a Roman soldier converted to Christianity in the 4th century and martyred by the emperor Diocletian, found refuge in the Drouilles forest, before being beheaded near Brioude in the Haute-Loire. Various beliefs have sprung up around him. According to local legend, every crevice of this granite chaos conjures up images of objects. For example, the bed, seat and table of Saint-Julien can be recognized. Similarly, one of the cupules regularly filled with water is said to be the place where the paw of St. Julien?s horse landed, spurting out water. Over time, this depression became known as the Saint-Julien fountain. This spring, whose waters are said never to dry up, was the recipient of numerous coin donations for rain, fair weather or crop protection.

Jahrhundert zum Christentum bekehrt und von Kaiser Diokletian gemartert wurde, fand im Wald von Drouilles Zuflucht, bevor er in der Nähe von Brioude im Département Haute-Loire enthauptet wurde. Aus seinem Aufenthalt sind verschiedene Glaubensrichtungen hervorgegangen. Die Legende besagt, dass in jeder Ritze des Granitfelsens Gegenstände zu finden sind. So ist es möglich, das Bett, den Sitz und den Tisch von Saint-Julien zu erkennen. Auch eine der regelmäßig mit Wasser gefüllten Mulden soll der Ort sein, an dem die Pfote des Pferdes des Heiligen Julian aufsetzte und Wasser sprudeln ließ. Diese Vertiefung wurde im Laufe der Zeit als Fontaine Saint-Julien bezeichnet. Die Quelle, deren Wasser angeblich nie versiegt, erhielt viele Münzspenden, um Regen, gutes Wetter oder Schutz für die Ernte zu erhalten.

Saint-Julien, een Romeinse soldaat die zich in de 4e eeuw tot het christendom bekeerde en door keizer Diocletianus werd gemarteld, vond zijn toevlucht in het bos van Drouilles voordat hij bij Brioude in de Haute-Loire werd onthoofd. Rondom hem zijn een aantal geloofsovertuigingen ontstaan. Volgens de plaatselijke legende roept elke spleet van deze granieten chaos beelden van voorwerpen op. Het is bijvoorbeeld mogelijk om het bed, de zetel en de tafel van Saint-Julien te herkennen. Ook zou een van de cupules, regelmatig gevuld met water, de plek zijn waar de poot van het paard van Saint-Julien terechtkwam, waardoor het water eruit gutste. Na verloop van tijd werd deze depressie bekend als de fontein van Saint-Julien. Deze bron, waarvan wordt gezegd dat het water nooit opdroogt, was de ontvanger van talrijke donaties van munten om regen, goed weer of bescherming voor de gewassen te brenge

Saint-Julien, soldado romano convertido al cristianismo en el siglo IV y martirizado por el emperador Diocleciano, encontró refugio en el bosque de Drouilles, antes de ser decapitado cerca de Brioude, en el Alto Loira. En torno a él han surgido numerosas creencias. Según la leyenda local, cada grieta de este caos granítico evoca imágenes de objetos. Por ejemplo, es posible reconocer la cama, el asiento y la mesa de Saint-Julien. Asimismo, se cree que una de las cúpulas, regularmente llena de agua, es el lugar donde se posó la pata del caballo de Saint-Julien, haciendo brotar el agua. Con el tiempo, esta depresión pasó a llamarse fuente de Saint-Julien. Esta fuente, cuyas aguas se dice que nunca se secan, fue destinataria de numerosas donaciones de monedas para atraer la lluvia, el buen tiempo o la protección de las cosechas.

Saint-Julien, soldato romano convertito al cristianesimo nel IV secolo e martirizzato dall'imperatore Diocleziano, trovò rifugio nella foresta di Drouilles, prima di essere decapitato vicino a Brioude, nell'Alta Loira. Intorno a lui sono nate diverse credenze. Secondo la leggenda locale, ogni crepa di questo caos granitico evoca immagini di oggetti. Ad esempio, è possibile riconoscere il letto, il sedile e il tavolo di Saint-Julien. Allo stesso modo, si pensa che una delle cupole, regolarmente riempita d'acqua, sia il luogo in cui la zampa del cavallo di Saint-Julien atterrò, facendo sgorgare l'acqua. Con il tempo, questa depressione è diventata nota come fontana di Saint-Julien. Questa sorgente, le cui acque si dice non si prosciughino mai, fu destinataria di numerose donazioni di monete per ottenere pioggia, bel tempo o protezione per i raccolti.