Description
Histoire du Bois-Corbeau La chapelle du château de Bois-Corbeau date du XIIème siècle. Cette importante chapelle de style roman fut édifiée par les moines de l'abbaye de Sainte-Marie-de-Pornic. La partie ancienne du château de Bois-Corbeau date du XIVème siècle. La propriété serait dès cette époque un rendez-vous de chasse d'échevins nantais.
La terre noble du Bois-Corbeau appartenait, dès le XVème siècle, à des échevins nantais. Au XVIIème siècle, les familles Blanchet de Fougère et Brillaud de Laujardière en deviennent les propriétaires. Elles engagent différentes constructions. Un bâtiment additionnel en pierre apparente et brique est réalisé au début du XXème siècle. Il comporte deux ailes perpendiculaires avec une tourelle d'angle à clocheton. Citons quelques propriétaires successifs : René de Kercy, de 1482 à 1542.
César d'Aiguillon, de 1659 à 1664.
Julien de Richardeau, de 1664 à 1671.
Claude Bretin, épouse de Julien de Richardeau, en 1671. Cette dernière fait procéder au bornement du domaine en 1679, ainsi précisé: "d'un costé la rivière de Grand-Lieu conduisant de Pillon à Rouans, d'austre costé le chemin quy conduist du Pellerin à Veue, d'un bout, vers la soleil levant, le chemin quy conduist du Pellerin à Pillon, d'austre bout le chemin quy conduist du village de la Tousche à l'estang de Malnoë".
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, dont le père avait acquis le domaine judiciairement.
Charles Guchet de 1719 à son décès, il laisse pour héritiers ses enfants mineurs.
Claude Blanchet, seigneur de Fougères en 1732, sur adjudication.
Claude-Christophe Blanchet, son fils.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, en 1753, époux de Louise Blanchet de Fougères (elle-même sœur de Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière acquiert la pleine propriété du Bois-Corbeau le 19 janvier 1882 par tirage au sort dressé par Maître Jaquelin, notaire à Vue. Il décède le 19 novembre 1917, laissant son épouse survivante, Henriette de Guerry, et cinq enfants, dont Madame Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, épouse de Monsieur Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, commandant de l'armée de terre.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière acquiert la pleine propriété du domaine du Bois-Corbeau le 23 septembre 1934 par acte de vente par licitation des autres héritiers et ayants-droit de Camille Brillaud de Laujardière, acte reçu par Maître Anjoran, notaire au Pellerin. Veuve non remariée, elle décède le 5 août 1975 au Bois-Corbeau, laissant pour héritiers ses deux fils, Antoine-Marie Bergeron et René-Régis Bergeron.
Antoine Marie Bergeron, médecin, fils du propriétaire précédent acquiert, le 15 mars 1976, la pleine-propriété d'une partie du domaine du Bois-Corbeau, incluant les bâtiments, en exécution d'un testament-partage rédigé par sa mère, l'autre partie revient à son frère René-Régis Bergeron, contrôleur aux armées.
La propriété est privée et non accessible au public. Néanmoins, le circuit pédestre de la Pierre Tremblante passe à proximité du château de Bois-Corbeau, en empruntant le chemin des soupirs qui débouche sur un calvaire.
English
History of Bois-Corbeau The chapel at Château de Bois-Corbeau dates back to the 12th century. This important Romanesque chapel was built by the monks of the Sainte-Marie-de-Pornic abbey. The older part of Château de Bois-Corbeau dates back to the 14th century. The property is said to have been a hunting lodge for aldermen from Nantes.
As early as the 15th century, the noble land of Bois-Corbeau belonged to aldermen from Nantes. In the 17th century, the Blanchet de Fougère and Brillaud de Laujardière families became the owners. They undertook various construction projects. An additional building in exposed stone and brick was erected in the early 20th century. It comprises two perpendicular wings with a bell-towered corner turret. Successive owners include René de Kercy, from 1482 to 1542.
César d'Aiguillon, from 1659 to 1664.
Julien de Richardeau, from 1664 to 1671.
Claude Bretin, wife of Julien de Richardeau, in 1671. In 1679, the latter had the estate bounded as follows: "on one side, the Grand-Lieu river leading from Pillon to Rouans, on the other side, the road leading from Pellerin to Veue, on one end, towards the rising sun, the road leading from Pellerin to Pillon, and on the other end, the road leading from the village of La Tousche to the Malnoë pond".
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, whose father had acquired the estate judicially.
Charles Guchet from 1719 to his death, his heirs are his minor children.
Claude Blanchet, lord of Fougères in 1732, by auction.
Claude-Christophe Blanchet, his son.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, in 1753, husband of Louise Blanchet de Fougères (herself sister of Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière acquired full ownership of Bois-Corbeau on January 19, 1882 by lot drawn by Maître Jaquelin, notary in Vue. He died on November 19, 1917, leaving his surviving wife, Henriette de Guerry, and five children, including Madame Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, wife of Monsieur Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, army commander.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière acquired full ownership of the Bois-Corbeau estate on September 23, 1934 through a deed of sale by auction from the other heirs and assigns of Camille Brillaud de Laujardière, received by Maître Anjoran, notary in Le Pellerin. An unremarried widow, she died on August 5, 1975 at Bois-Corbeau, leaving as her heirs her two sons, Antoine-Marie Bergeron and René-Régis Bergeron.
On March 15, 1976, Antoine Marie Bergeron, a doctor and son of the previous owner, acquired full ownership of part of the Bois-Corbeau estate, including the buildings, in execution of a testamentary partition drawn up by his mother. The other part went to his brother René-Régis Bergeron, a comptroller in the army.
The property is private and not open to the public. However, the Pierre Tremblante walking trail passes close to the Château de Bois-Corbeau, along the Chemin des Soupirs, which leads to a calvary.
Deutsch
Geschichte von Bois-Corbeau Die Kapelle des Schlosses Bois-Corbeau stammt aus dem 12. Jahrhundert. Diese bedeutende Kapelle im romanischen Stil wurde von den Mönchen der Abtei Sainte-Marie-de-Pornic errichtet. Der ältere Teil des Schlosses Bois-Corbeau stammt aus dem 14. Jahrhundert. Jahrhundert. Seit dieser Zeit soll das Anwesen ein Jagdtreffpunkt der Schöffen von Nantes gewesen sein.
Das edle Land von Bois-Corbeau gehörte ab dem 15. Jahrhundert den Schöffen von Nantes. Im 17. Jahrhundert wurden die Familien Blanchet de Fougère und Brillaud de Laujardière zu Eigentümern. Sie begannen mit verschiedenen Baumaßnahmen. Jahrhunderts wurde ein zusätzliches Gebäude aus sichtbarem Stein und Backstein errichtet. Es besteht aus zwei rechtwinkligen Flügeln mit einem Glockentürmchen an der Ecke. Einige der nachfolgenden Besitzer sind zu nennen: René de Kercy, von 1482 bis 1542.
César d'Aiguillon, von 1659 bis 1664.
Julien de Richardeau, von 1664 bis 1671.
Claude Bretin, Ehefrau von Julien de Richardeau, 1671. Diese veranlasste 1679 die Grenzziehung des Anwesens, die wie folgt festgelegt wurde: "d'un costé la rivière de Grand-Lieu conduisant de Pillon à Rouans, d'austre costé le chemin quy conduist du Pellerin à Veue, d'un bout, vers la soleil levant, le chemin quy conduist du Pellerin à Pillon, d'austre bout le chemin quy conduist du village de la Tousche à l'estang de Malnoë" (auf der einen Seite der Fluss Grand-Lieu, der von Pillon nach Rouans führt, auf der anderen Seite der Weg, der von dem Dorf Tousche zum Teich Malnoë führt).
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, dessen Vater das Gut gerichtlich erworben hatte.
Charles Guchet von 1719 bis zu seinem Tod, er hinterlässt seine minderjährigen Kinder als Erben.
Claude Blanchet, Herr von Fougères im Jahr 1732 aufgrund einer Versteigerung.
Claude-Christophe Blanchet, sein Sohn.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, 1753, Ehemann von Louise Blanchet de Fougères (selbst Schwester von Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière erwirbt am 19. Januar 1882 das volle Eigentum an Bois-Corbeau durch eine von Maître Jaquelin, Notar in Vue, erstellte Verlosung. Er starb am 19. November 1917 und hinterließ seine überlebende Ehefrau Henriette de Guerry und fünf Kinder, darunter Frau Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, Ehefrau von Herrn Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, Kommandant des Heeres.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière erwarb am 23. September 1934 das volle Eigentum an der Domaine du Bois-Corbeau durch eine Urkunde, die von Maître Anjoran, einem Notar in Le Pellerin, aufgenommen wurde, nachdem die anderen Erben und Rechtsnachfolger von Camille Brillaud de Laujardière durch Zwangsversteigerung verkauft worden waren. Als nicht wiederverheiratete Witwe starb sie am 5. August 1975 in Bois-Corbeau und hinterließ ihre beiden Söhne Antoine-Marie Bergeron und René-Régis Bergeron als Erben.
Antoine Marie Bergeron, Arzt, Sohn des vorherigen Besitzers, erwirbt am 15. März 1976 in Erfüllung eines von seiner Mutter verfassten Teiltestaments das uneingeschränkte Eigentum an einem Teil des Anwesens Bois-Corbeau, einschließlich der Gebäude. Der andere Teil geht an seinen Bruder René-Régis Bergeron, Controller bei der Armee.
Das Anwesen befindet sich in Privatbesitz und ist der Öffentlichkeit nicht zugänglich. Dennoch führt der Zitterstein-Wanderweg in der Nähe des Schlosses Bois-Corbeau vorbei, über den Seufzerweg, der an einem Kalvarienberg mündet.
Dutch
Geschiedenis van Corbeau Hout De kapel van Château de Bois-Corbeau dateert uit de 12e eeuw. Deze belangrijke Romaanse kapel werd gebouwd door de monniken van de abdij Sainte-Marie-de-Pornic. Het oude gedeelte van Château de Bois-Corbeau dateert uit de 14e eeuw. Vanaf die tijd werd het landgoed gebruikt als jachthuis door de schepenen van Nantes.
Het adellijke land van Bois-Corbeau behoorde al in de 15e eeuw toe aan de schepenen van Nantes. In de 17e eeuw werden de families Blanchet de Fougère en Brillaud de Laujardière eigenaar. Zij ondernamen verschillende bouwprojecten. Een extra gebouw in zichtbare steen en baksteen werd gebouwd aan het begin van de 20e eeuw. Het bestaat uit twee loodrechte vleugels met een hoektorentje met klokkentoren. Opeenvolgende eigenaren zijn onder andere René de Kercy, van 1482 tot 1542.
César d'Aiguillon, van 1659 tot 1664.
Julien de Richardeau, van 1664 tot 1671.
Claude Bretin, echtgenote van Julien de Richardeau, in 1671. In 1679 liet zij het landgoed als volgt afbakenen: "aan de ene kant de rivier Grand-Lieu die van Pillon naar Rouans loopt, aan de andere kant de weg die van Pellerin naar Veue loopt, aan de ene kant, in de richting van de opgaande zon, de weg die van Pellerin naar Pillon loopt, aan de andere kant de weg die van het dorp La Tousche naar het estang de Malnoë loopt".
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, wiens vader het landgoed op gerechtelijk bevel had verworven.
Charles Guchet van 1719 tot zijn dood, hij liet zijn minderjarige kinderen na als erfgenamen.
Claude Blanchet, heer van Fougères in 1732, bij opbod.
Claude-Christophe Blanchet, zijn zoon.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, in 1753, echtgenoot van Louise Blanchet de Fougères (zelf zus van Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière werd op 19 januari 1882 eigenaar van Bois-Corbeau door loting van Maître Jaquelin, notaris in Vue. Hij stierf op 19 november 1917 en liet zijn vrouw Henriette de Guerry en vijf kinderen na, waaronder Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, echtgenote van Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, legeraanvoerder.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière verwierf de volledige eigendom van het landgoed Bois-Corbeau op 23 september 1934 door middel van een veilingakte van de andere erfgenamen en rechtverkrijgenden van Camille Brillaud de Laujardière, ontvangen door Maître Anjoran, notaris in Le Pellerin. Als weduwe die niet hertrouwd was, overleed ze op 5 augustus 1975 in Bois-Corbeau en liet als erfgenamen haar twee zonen na, Antoine-Marie Bergeron en René-Régis Bergeron.
Op 15 maart 1976 verwierf Antoine Marie Bergeron, arts en zoon van de vorige eigenaar, de volledige eigendom van een deel van het landgoed Bois-Corbeau, met inbegrip van de gebouwen, ter uitvoering van een door zijn moeder opgestelde testamentaire verdeling. Het andere deel ging naar zijn broer René-Régis Bergeron, een militair controleur.
Het landgoed is privé en niet toegankelijk voor het publiek. De Pierre Tremblante wandelroute loopt echter vlak langs het Château de Bois-Corbeau, langs de Chemin des Soupirs, die naar een calvarieberg leidt.
Español
Historia de Corbeau Wood La capilla del castillo de Bois-Corbeau data del siglo XII. Esta importante capilla románica fue construida por los monjes de la abadía de Sainte-Marie-de-Pornic. La parte antigua del castillo de Bois-Corbeau data del siglo XIV. A partir de esa época, la propiedad fue utilizada como pabellón de caza por los regidores de Nantes.
Ya en el siglo XV, las tierras nobles de Bois-Corbeau pertenecían a los regidores de Nantes. En el siglo XVII, las familias Blanchet de Fougère y Brillaud de Laujardière se convirtieron en propietarias. Emprendieron varios proyectos de construcción. A principios del siglo XX se construyó un edificio adicional de piedra vista y ladrillo. Consta de dos alas perpendiculares con un campanario en la esquina. Entre los sucesivos propietarios figuran René de Kercy, de 1482 a 1542.
César d'Aiguillon, de 1659 a 1664.
Julien de Richardeau, de 1664 a 1671.
Claude Bretin, esposa de Julien de Richardeau, en 1671. En 1679, hizo demarcar la propiedad de la siguiente manera: "por un lado, el río Grand-Lieu que va de Pillon a Rouans; por el otro, el camino que va de Pellerin a Veue; por un extremo, hacia el sol naciente, el camino que va de Pellerin a Pillon; por el otro, el camino que va del pueblo de La Tousche al estang de Malnoë".
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, cuyo padre había adquirido la finca por orden judicial.
Charles Guchet desde 1719 hasta su muerte, dejó como herederos a sus hijos menores.
Claude Blanchet, Señor de Fougères en 1732, por subasta.
Claude-Christophe Blanchet, su hijo.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, en 1753, esposo de Louise Blanchet de Fougères (a su vez hermana de Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière adquirió la plena propiedad de Bois-Corbeau el 19 de enero de 1882 por sorteo efectuado por Maître Jaquelin, notario de Vue. Murió el 19 de noviembre de 1917, dejando en vida a su esposa, Henriette de Guerry, y a cinco hijos, entre ellos Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, esposa de Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, comandante del ejército.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière adquirió la plena propiedad de la finca Bois-Corbeau el 23 de septiembre de 1934 mediante escritura de venta en subasta de los demás herederos y causahabientes de Camille Brillaud de Laujardière, recibida por Maître Anjoran, notario de Le Pellerin. Viuda y sin segundas nupcias, falleció el 5 de agosto de 1975 en Bois-Corbeau, dejando como herederos a sus dos hijos, Antoine-Marie Bergeron y René-Régis Bergeron.
El 15 de marzo de 1976, Antoine Marie Bergeron, médico e hijo de la anterior propietaria, adquirió la plena propiedad de una parte de la finca de Bois-Corbeau, incluidos los edificios, en ejecución de una partición testamentaria redactada por su madre. La otra parte pasó a su hermano René-Régis Bergeron, interventor militar.
La propiedad es privada y no está abierta al público. Sin embargo, la ruta de senderismo Pierre Tremblante pasa cerca del castillo de Bois-Corbeau, por el Chemin des Soupirs, que conduce a un calvario.
Italiano
Storia del legno Corbeau La cappella del Castello di Bois-Corbeau risale al XII secolo. Questa importante cappella romanica fu costruita dai monaci dell'Abbazia di Sainte-Marie-de-Pornic. La parte antica dello Château de Bois-Corbeau risale al XIV secolo. A partire da quell'epoca, la proprietà fu utilizzata come residenza di caccia dagli assessori di Nantes.
La terra nobile di Bois-Corbeau apparteneva agli assessori di Nantes già nel XV secolo. Nel XVII secolo, le famiglie Blanchet de Fougère e Brillaud de Laujardière ne divennero proprietarie. Queste famiglie intrapresero diversi progetti di costruzione. Un ulteriore edificio in pietra e mattoni a vista fu costruito all'inizio del XX secolo. Si compone di due ali perpendicolari con una torretta d'angolo a campana. I proprietari successivi includono René de Kercy, dal 1482 al 1542.
César d'Aiguillon, dal 1659 al 1664.
Julien de Richardeau, dal 1664 al 1671.
Claude Bretin, moglie di Julien de Richardeau, nel 1671. Nel 1679 fece delimitare la proprietà come segue: "da una parte il fiume Grand-Lieu che porta da Pillon a Rouans, dall'altra la strada che porta da Pellerin a Veue, da una parte, verso il sole nascente, la strada che porta da Pellerin a Pillon, dall'altra la strada che porta dal villaggio di La Tousche all'estang de Malnoë".
Joseph-Marie-Pierre de Gravelaye, il cui padre aveva acquisito la proprietà per ordine del tribunale.
Charles Guchet dal 1719 fino alla sua morte, lasciò come eredi i suoi figli minori.
Claude Blanchet, signore di Fougères nel 1732, all'asta.
Claude-Christophe Blanchet, suo figlio.
Jean-Baptiste Brillaud du Noyer, nel 1753, marito di Louise Blanchet de Fougères (sorella di Claude-Christophe Blanchet).
Camille Brillaud de Laujardière acquisì la piena proprietà di Bois-Corbeau il 19 gennaio 1882 per sorteggio effettuato da Maître Jaquelin, notaio di Vue. Morì il 19 novembre 1917, lasciando la moglie Henriette de Guerry e cinque figli, tra cui Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière, moglie di Jean Joseph Octave Raymond Bergeron, comandante dell'esercito.
Marie Josèphe Camille Renée Brillaud de Laujardière acquisì la piena proprietà della tenuta di Bois-Corbeau il 23 settembre 1934 con un atto di vendita all'asta dagli altri eredi e assegnatari di Camille Brillaud de Laujardière, ricevuto da Maître Anjoran, notaio di Le Pellerin. Vedova e non risposata, morì il 5 agosto 1975 a Bois-Corbeau, lasciando come eredi i due figli Antoine-Marie Bergeron e René-Régis Bergeron.
Il 15 marzo 1976, Antoine Marie Bergeron, medico e figlio del precedente proprietario, acquisì la piena proprietà di una parte della tenuta di Bois-Corbeau, compresi gli edifici, in esecuzione di una divisione testamentaria redatta dalla madre; l'altra parte andò al fratello René-Régis Bergeron, controllore militare.
La proprietà è privata e non è aperta al pubblico. Tuttavia, il sentiero Pierre Tremblante passa vicino allo Château de Bois-Corbeau, lungo il Chemin des Soupirs, che conduce a un calvario.