Description
Une histoire de l'abbaye Notre-Dame de Buzay
Débutons par le Moyen Âge, période de création de l'abbaye de Buzay : La duchesse Ermengarde d'Anjou, mère de Conan III, duc de Bretagne de 1112 à 1148, était très pieuse.
Apprenant que Saint Bernard de Clairvaux cherchait un endroit pour installer un monastère, elle demanda à son fils de faire don de ses terres marécageuses de l'île de Buzay en faveur des moines de l'ordre de Cîteaux.
C'est en juin 1135 que fut fondée l'abbaye Notre-Dame-de-Buzay. Une première communauté d’une dizaine de moines s’installe dans cette nouvelle abbaye. Cependant, lors de sa nouvelle visite, quelques années plus tard, Bernard de Clairvaux est mécontent de ne pas trouver les bâtiments du site dans l'état dans lequel Conan III avait promis de les mettre, constatant que ses moines habitaient des bâtiments insalubres. De plus, le duc de Bretagne avait même retiré une partie des droits accordés à la nouvelle abbaye.
Il ordonna à ses religieux d'abandonner les lieux pour retourner à Clairvaux, si le duc de Bretagne ne s'exécutait pas. Conan, confus, s'empressa de faire amende honorable en donnant plus que la première fois (deuxième charte de fondation rédigée vers 1143). Les prairies étaient fertiles et les moines s'enrichirent très vite. Les concessions initiales furent confirmées par les ducs et les rois. Les biens augmentèrent considérablement soit par des dons, soit par le biais d'acquisitions faites par la communauté religieuse. Ainsi, l'abbaye de Buzay devint la plus fortunée de Bretagne et l'une des dix abbayes les plus riches de France.
Les moines de Buzay possédaient beaucoup de terres en Pays de Retz. Ils ont ainsi joué un rôle majeur dans le développement économique de la région.
Toutefois, la guerre de succession de Bretagne et la guerre de Cent Ans furent néfastes aux échanges de l'abbaye. Elle dût vendre des parcelles de terres aux seigneurs. Elle aurait été endommagée en 1373. L'abbaye de Buzay passe en commende en 1474 (aux premiers siècles de l'Église, le régime de la « commende » (du latin in commendam, provisoire) s'applique aux abbayes et évêchés vacants à la tête desquels le pape nomme à titre provisoire un évêque ou un abbé qui a été privé de son siège par des envahisseurs). Période moderne L'abbaye de Buzay fut reconstruite en 1755.
C'est d'ailleurs au cours de ce XVIIIème siècle, qu'elle connut une grande période de prospérité en faisant appel à un ingénieur, formé dans le marais poitevin, pour poldériser les marais. C'est à cette époque que fut creusé le canal de Buzay (entre 1720 et 1775), pour faciliter la navigation entre la Loire et le Lac de Grandlieu, par des seigneurs locaux : les Binet de Jasson.
Comme le canal doit traverser les terres de l’abbaye de Buzay, le père abbé Lefèvre de Caumartin, donna son accord à la création de la Société du Canal de Buzay (ordonnance royale du 14 février 1713). La richesse de cette abbaye provenait du revenu de ses métairies et de l'exploitation du sel dans la Baie de Bourgneuf. Période révolutionnaire Le site n’est plus entretenu au moment de la Révolution. L'abbaye devenue propriété nationale, les biens furent vendus aux enchères (jusqu'en 1805).
Le mobilier liturgique de l’abbaye de Buzay fut dispersé : Les cloches auraient été transférées dans la cathédrale de Chartres.
Le maître-autel en marbres colorés d’Italie avait été sculpté dans la ville de Rome vers 1775. Il fut vendu aux enchères en 1792 et installé dans l’église Saint-Louis de Paimbœuf.
L'ancien autel latéral était remisé depuis la fin du XVIIIème siècle dans un hangar appartenant au diocèse. Des passionnés l’ont redécouvert et choisi pour remplacer le bloc de pierre qui tenait lieu d’autel jusqu’à l’incendie de la Basilique Saint-Donatien et Saint-Rogatien à Nantes en juin 2015 (consécration en décembre 2022).
La chaire à prêcher datait également de 1755. Elle fut achetée aux enchères en 1791 pour l’église Saint-Pierre de Bouguenais.
Les stalles ont fini dans l’église Saint-Symphorien de Couëron. Ces sièges de bois, à dossier haut, se trouvant des deux côtés du chœur, sont réservés aux membres du clergé. Sur ces stalles, les miséricordes (revers de siège) sont sculptées de personnages.
Le calice, propriété aujourd'hui de l’église Sainte-Anne de Vue, fut acquis par un ancien moine de l'Abbaye de Buzay, devenu curé de Vue.
Un crucifix se trouve dans la chapelle Sainte-Anne de Tharon-Plage à Saint-Michel-Chef-Chef. Il s’agirait du plus ancien crucifix du Pays de Retz datant du XIVème siècle. Pendant les guerres de Vendée, les lieux sont occupés par les troupes républicaines qui leur servent de quartier général. Les Royalistes, les attaquant, vont mettre le feu aux bâtiments. Cet incendie détruira la totalité de l'abbaye. De nos jours, il ne reste de l’abbaye de Buzay que cette tour carrée observable pour le promeneur. Il s'agit de l'ancien clocher datant de 1755, aujourd'hui mémoire de ce site disparu. A savoir
Le site privé est non accessible. Toutefois, une visite commentée est possible au moment des Journées européennes du Patrimoine, le troisième week-en de septembre.
English
A history of Notre-Dame de Buzay abbey
Let's start with the Middle Ages, when Buzay Abbey was founded: Duchess Ermengarde d'Anjou, mother of Conan III, Duke of Brittany from 1112 to 1148, was very pious.
On hearing that Saint Bernard de Clairvaux was looking for a place to set up a monastery, she asked her son to donate her marshy lands on the island of Buzay to the monks of the Cîteaux order.
Notre-Dame-de-Buzay Abbey was founded in June 1135. An initial community of ten monks settled in the new abbey. However, when Bernard de Clairvaux visited the site again a few years later, he was displeased to find that the buildings were not in the condition Conan III had promised, and that his monks were living in unsanitary conditions. What's more, the Duke of Brittany had even withdrawn some of the rights granted to the new abbey.
He ordered his monks to abandon the site and return to Clairvaux, if the Duke of Brittany did not comply. Conan, confused, hastened to make amends by giving more than he had the first time (second foundation charter, drafted around 1143). The meadows were fertile and the monks quickly grew rich. The initial concessions were confirmed by dukes and kings. Property grew considerably, either through donations or acquisitions made by the religious community. As a result, Buzay Abbey became the wealthiest in Brittany and one of the ten richest abbeys in France.
The monks of Buzay owned a great deal of land in Pays de Retz. They thus played a major role in the region's economic development.
However, the War of the Breton Succession and the Hundred Years' War were detrimental to the abbey's trade. It was forced to sell parcels of land to the lords. The abbey is said to have been damaged in 1373. In 1474, Buzay Abbey became a commendatory abbey (in the early centuries of the Church, the commendatory system (from the Latin in commendam, provisional) applied to vacant abbeys and bishoprics, at the head of which the Pope provisionally appointed a bishop or abbot who had been deprived of his see by invaders). Modern period Buzay Abbey was rebuilt in 1755.
During the 18th century, the abbey enjoyed a period of prosperity, when an engineer trained in the Poitevin marshes was commissioned to reclaim the marshes. It was at this time that the Buzay canal was dug (between 1720 and 1775), to facilitate navigation between the Loire and Lac de Grandlieu, by local lords: the Binet de Jasson.
As the canal was to cross the lands of the Buzay abbey, Father Abbot Lefèvre de Caumartin agreed to the creation of the Société du Canal de Buzay (royal order of February 14, 1713). The abbey's wealth was derived from the income from its tenant farms and the exploitation of salt in the Baie de Bourgneuf. Revolutionary period The site was no longer maintained at the time of the French Revolution. The abbey became national property, and its assets were auctioned off (until 1805).
The liturgical furnishings of Buzay Abbey were dispersed: The bells were transferred to Chartres Cathedral.
The high altar in colored Italian marble had been sculpted in Rome around 1775. It was sold at auction in 1792 and installed in the Saint-Louis de Paimb?uf church.
The former side altar had been stored since the end of the 18th century in a shed belonging to the diocese. Enthusiasts rediscovered it and chose it to replace the stone block that served as the altar until the Saint-Donatien and Saint-Rogatien Basilica in Nantes burned down in June 2015 (consecration in December 2022).
The pulpit also dates from 1755. It was purchased at auction in 1791 for the church of Saint-Pierre de Bouguenais.
The stalls ended up in Saint-Symphorien church in Couëron. These high-backed wooden seats on either side of the choir were reserved for members of the clergy. On these stalls, the miséricordes (seat backs) are carved with figures.
The chalice, now owned by Sainte-Anne de Vue church, was acquired by a former monk of Buzay Abbey, who became the parish priest of Vue.
A crucifix can be found in the chapel of Sainte-Anne de Tharon-Plage in Saint-Michel-Chef-Chef. It is believed to be the oldest crucifix in Pays de Retz, dating from the 14th century. During the Vendée wars, the site was occupied by Republican troops, who used it as their headquarters. The Royalists, attacking them, set fire to the buildings. The fire destroyed the entire abbey. Today, all that remains of Buzay Abbey is the square tower that can be seen by walkers. This is the old bell tower dating back to 1755, today a reminder of this vanished site. Useful information
The private site is not accessible. However, a guided tour is available during the European Heritage Days on the third weekend in September.
Deutsch
Eine Geschichte der Abtei Notre-Dame de Buzay
Beginnen wir mit dem Mittelalter, der Zeit, in der die Abtei von Buzay gegründet wurde : Herzogin Ermengarde von Anjou, die Mutter von Conan III, Herzog der Bretagne von 1112 bis 1148, war sehr fromm.
Als sie erfuhr, dass der Heilige Bernhard von Clairvaux einen Ort für ein Kloster suchte, bat sie ihren Sohn, ihr sumpfiges Land auf der Insel Buzay zugunsten der Mönche des Ordens von Cîteaux zu spenden.
Im Juni 1135 wurde die Abtei Notre-Dame-de-Buzay gegründet. Eine erste Gemeinschaft von etwa zehn Mönchen ließ sich in der neuen Abtei nieder. Bei seinem erneuten Besuch einige Jahre später war Bernhard von Clairvaux jedoch unzufrieden, dass er die Gebäude der Anlage nicht in dem Zustand vorfand, in dem Conan III. sie versprochen hatte, da er feststellte, dass seine Mönche in unhygienischen Gebäuden lebten. Darüber hinaus hatte der Herzog der Bretagne sogar einen Teil der Rechte, die der neuen Abtei gewährt worden waren, entzogen.
Er befahl seinen Mönchen, den Ort zu verlassen und nach Clairvaux zurückzukehren, falls der Herzog der Bretagne dem nicht nachkäme. Der verwirrte Conan beeilte sich, Wiedergutmachung zu leisten, indem er mehr als beim ersten Mal gab (zweite Gründungsurkunde, die um 1143 verfasst wurde). Die Wiesen waren fruchtbar und die Mönche wurden sehr schnell reich. Die anfänglichen Zugeständnisse wurden von Herzögen und Königen bestätigt. Der Besitz wuchs entweder durch Schenkungen oder durch Erwerbungen durch die Ordensgemeinschaft beträchtlich an. So wurde die Abtei von Buzay zur wohlhabendsten Abtei der Bretagne und zu einer der zehn reichsten Abteien Frankreichs.
Die Mönche von Buzay besaßen viel Land im Pays de Retz. Dadurch spielten sie eine wichtige Rolle bei der wirtschaftlichen Entwicklung der Region.
Der Bretonische Erbfolgekrieg und der Hundertjährige Krieg waren jedoch schlecht für den Handel der Abtei. Sie war gezwungen, Landstücke an die Grundherren zu verkaufen. Im Jahr 1373 soll sie beschädigt worden sein. Die Abtei Buzay ging 1474 in eine Kommende über (in den ersten Jahrhunderten der Kirche galt die Regelung der "Kommende" (vom lateinischen in commendam, provisorisch) für vakante Abteien und Bistümer, an deren Spitze der Papst vorübergehend einen Bischof oder Abt ernannte, der durch Eindringlinge seines Sitzes beraubt worden war). Moderne Periode Die Abtei von Buzay wurde 1755 wieder aufgebaut.
Jahrhundert erlebte die Abtei eine große Blütezeit, als sie einen im Sumpfgebiet des Poitou ausgebildeten Ingenieur beauftragte, die Sümpfe einzupoldern. In dieser Zeit wurde der Kanal von Buzay (zwischen 1720 und 1775) gegraben, um die Schifffahrt zwischen der Loire und dem Lac de Grandlieu zu erleichtern, und zwar von den örtlichen Grundherren: den Binet de Jasson.
Da der Kanal durch die Ländereien der Abtei Buzay führen sollte, stimmte der Abt Lefèvre de Caumartin der Gründung der Société du Canal de Buzay zu (königliche Verordnung vom 14. Februar 1713). Der Reichtum dieser Abtei stammte aus den Einkünften ihrer Pachthöfe und der Salzgewinnung in der Bucht von Bourgneuf. Revolutionäre Periode Zur Zeit der Revolution wurde die Anlage nicht mehr instand gehalten. Da die Abtei nationales Eigentum wurde, wurden die Güter versteigert (bis 1805).
Das liturgische Mobiliar der Abtei Buzay wurde verstreut: Die Glocken sollen in die Kathedrale von Chartres gebracht worden sein.
Der Hochaltar aus farbigem italienischem Marmor war um 1775 in Rom geschnitzt worden. Er wurde 1792 versteigert und in der Kirche Saint-Louis in Paimb?uf aufgestellt.
Der alte Seitenaltar war seit dem Ende des 18. Jahrhunderts in einem Schuppen der Diözese aufbewahrt. Enthusiasten entdeckten ihn wieder und wählten ihn als Ersatz für den Steinblock, der bis zum Brand der Basilika Saint-Donatien et Saint-Rogatien in Nantes im Juni 2015 (Einweihung im Dezember 2022) als Altar diente.
Der Predigtstuhl stammte ebenfalls aus dem Jahr 1755. Sie wurde 1791 für die Kirche Saint-Pierre in Bouguenais ersteigert.
Das Chorgestühl landete in der Kirche Saint-Symphorien in Couëron. Diese hölzernen Sitze mit hoher Rückenlehne, die sich auf beiden Seiten des Chors befinden, sind den Mitgliedern des Klerus vorbehalten. Auf diesen Ständen sind die Misericordes (Sitzrückseiten) mit Figuren geschnitzt.
Der Kelch, der sich heute im Besitz der Kirche Sainte-Anne de Vue befindet, wurde von einem ehemaligen Mönch der Abtei Buzay erworben, der später Pfarrer von Vue wurde.
Ein Kruzifix befindet sich in der Kapelle Sainte-Anne de Tharon-Plage in Saint-Michel-Chef-Chef. Es soll sich um das älteste Kruzifix im Pays de Retz handeln, das aus dem 14. Während der Vendée-Kriege wurde der Ort von republikanischen Truppen besetzt und diente ihnen als Hauptquartier. Als die Royalisten sie angreifen, setzen sie die Gebäude in Brand. Dieser Brand zerstörte die gesamte Abtei. Heute ist von der Abtei Buzay nur noch der quadratische Turm erhalten, der von Spaziergängern beobachtet werden kann. Es handelt sich dabei um den alten Glockenturm aus dem Jahr 1755, der heute an die verschwundene Anlage erinnert. Wissenswertes
Die private Anlage ist nicht zugänglich. Eine kommentierte Besichtigung ist jedoch zur Zeit der Europäischen Tage des Kulturerbes am dritten Wochenende im September möglich.
Dutch
Geschiedenis van de abdij Notre-Dame de Buzay
Laten we beginnen met de Middeleeuwen, toen de abdij van Buzay werd gesticht: Hertogin Ermengarde d'Anjou, moeder van Conan III, hertog van Bretagne van 1112 tot 1148, was zeer vroom.
Toen ze hoorde dat de heilige Bernardus van Clairvaux op zoek was naar een plek om een klooster te stichten, vroeg ze haar zoon om zijn moerassige landerijen op het eiland Buzay te schenken aan de monniken van de orde van Cîteaux.
De abdij Notre-Dame-de-Buzay werd gesticht in juni 1135. De eerste gemeenschap van een tiental monniken vestigde zich in deze nieuwe abdij. Bij zijn volgende bezoek, enkele jaren later, stelde Bernard de Clairvaux echter tot zijn ongenoegen vast dat de gebouwen op de site niet in de staat verkeerden waarin Conan III beloofd had ze te herstellen en dat zijn monniken in ongezonde gebouwen woonden. Bovendien had de hertog van Bretagne zelfs enkele rechten ingetrokken die aan de nieuwe abdij waren toegekend.
Hij beval zijn monniken de site te verlaten en terug te keren naar Clairvaux als de hertog van Bretagne hier geen gehoor aan gaf. Conan, in de war, haastte zich om het goed te maken door meer te geven dan hij de eerste keer had gedaan (tweede stichtingsoorkonde opgesteld rond 1143). De weiden waren vruchtbaar en de monniken werden snel rijk. De eerste concessies werden bevestigd door hertogen en koningen. De bezittingen namen aanzienlijk toe, door schenkingen of door aankopen door de religieuze gemeenschap. Hierdoor werd de abdij van Buzay de rijkste abdij van Bretagne en een van de tien rijkste abdijen van Frankrijk.
De monniken van Buzay bezaten veel grond in het Pays de Retz. Ze speelden een belangrijke rol in de economische ontwikkeling van de regio.
De Bretonse Successieoorlog en de Honderdjarige Oorlog waren echter nadelig voor de handel van de abdij. Ze moest percelen verkopen aan de landheren. De abdij zou in 1373 beschadigd zijn. De abdij van Buzay werd in 1474 een commendatoire abdij (in de eerste eeuwen van de Kerk was het commendatoire systeem (van het Latijnse in commendam, wat voorlopig betekent) van toepassing op vacante abdijen en bisdommen waarin de paus tijdelijk een bisschop of abt benoemde die door indringers van zijn ambt was beroofd). Moderne periode De abdij van Buzay werd heropgebouwd in 1755.
In de 18e eeuw beleefde de abdij een periode van grote bloei, toen een ingenieur, opgeleid in de Poitevin moerassen, werd ingeschakeld om de moerassen droog te leggen. In die tijd werd het kanaal van Buzay gegraven (tussen 1720 en 1775), om de scheepvaart tussen de Loire en het meer van Grandlieu te vergemakkelijken, door de plaatselijke heren: de Binet de Jasson.
Omdat het kanaal het grondgebied van de abdij van Buzay zou doorkruisen, stemde de abt, Lefèvre de Caumartin, in met de oprichting van de Société du Canal de Buzay (koninklijk besluit van 14 februari 1713). De rijkdom van de abdij kwam voort uit de inkomsten van de pachtboerderijen en de zoutwinning in de Baie de Bourgneuf. Revolutionaire periode Ten tijde van de Revolutie werd de site niet meer onderhouden. De abdij werd nationaal eigendom en de bezittingen werden geveild (tot 1805).
Het liturgische meubilair van de abdij van Buzay werd verspreid: De klokken werden overgebracht naar de kathedraal van Chartres.
Het hoogaltaar in gekleurd Italiaans marmer werd rond 1775 in Rome gebeeldhouwd. Het werd in 1792 bij opbod verkocht en geïnstalleerd in de kerk Saint-Louis de Paimb?uf.
Het oude zijaltaar was sinds het einde van de 18e eeuw opgeslagen in een loods van het bisdom. Liefhebbers herontdekten het en kozen het ter vervanging van het blok steen dat als altaar diende tot de basiliek van Saint-Donatien en Saint-Rogatien in Nantes in juni 2015 afbrandde (inwijding in december 2022).
De preekstoel dateert ook uit 1755. Hij werd in 1791 op een veiling gekocht voor de kerk Saint-Pierre in Bouguenais.
De koorstoelen kwamen terecht in de kerk Saint-Symphorien in Couëron. Deze houten stoelen met hoge rugleuning aan weerszijden van het koor waren gereserveerd voor leden van de clerus. De misericorden (rugleuningen) op deze koorstoelen zijn bewerkt met figuren.
De kelk, die nu eigendom is van de kerk Sainte-Anne de Vue, werd gekocht door een voormalige monnik van de abdij van Buzay, die pastoor van Vue werd.
Een kruisbeeld is te vinden in de kapel van Sainte-Anne de Tharon-Plage in Saint-Michel-Chef-Chef. Er wordt aangenomen dat dit het oudste kruisbeeld in het Pays de Retz is, dat dateert uit de 14e eeuw. Tijdens de oorlogen in de Vendée werd de plek bezet door Republikeinse troepen, die het gebruikten als hun hoofdkwartier. De Royalisten vielen hen aan en staken de gebouwen in brand. De brand verwoestte de hele abdij. Vandaag de dag is alles wat overblijft van de abdij van Buzay de vierkante toren die wandelaars kunnen zien. Dit is de oude klokkentoren uit 1755, vandaag de dag een herinnering aan deze verdwenen plek. Wetenswaardigheden
De privésite is niet toegankelijk. Er is wel een rondleiding beschikbaar tijdens de Europese Erfgoeddagen in het derde weekend van september.
Español
Historia de la abadía de Notre-Dame de Buzay
Empecemos por la Edad Media, cuando se fundó la abadía de Buzay: La duquesa Ermengarde de Anjou, madre de Conan III, duque de Bretaña de 1112 a 1148, era muy piadosa.
Al enterarse de que San Bernardo de Claraval buscaba un lugar para instalar un monasterio, pidió a su hijo que donara sus tierras pantanosas de la isla de Buzay a los monjes de la orden de Cîteaux.
La abadía de Notre-Dame-de-Buzay se fundó en junio de 1135. La primera comunidad de unos diez monjes se instaló en esta nueva abadía. Sin embargo, en su siguiente visita, unos años más tarde, Bernardo de Claraval comprueba con descontento que los edificios del lugar no se encuentran en el estado que Conan III había prometido restaurar y que sus monjes viven en edificios insalubres. Además, el duque de Bretaña había retirado algunos de los derechos concedidos a la nueva abadía.
Ordenó a sus monjes que abandonaran el lugar y regresaran a Claraval si el duque de Bretaña no cumplía. Conan, confundido, se apresuró a reparar el daño dando más de lo que había dado la primera vez (segunda carta fundacional redactada hacia 1143). Los prados son fértiles y los monjes se enriquecen rápidamente. Las concesiones iniciales fueron confirmadas por duques y reyes. Las propiedades aumentaron considerablemente, ya fuera por donaciones o por adquisiciones realizadas por la comunidad religiosa. Así, la abadía de Buzay se convirtió en la abadía más rica de Bretaña y en una de las diez abadías más ricas de Francia.
Los monjes de Buzay poseían numerosas tierras en el Pays de Retz. Desempeñaron un papel importante en el desarrollo económico de la región.
Sin embargo, la Guerra de Sucesión bretona y la Guerra de los Cien Años perjudicaron el comercio de la abadía. Tuvo que vender parcelas de tierra a los señores. Se dice que sufrió daños en 1373. La abadía de Buzay se convirtió en abadía comendataria en 1474 (en los primeros siglos de la Iglesia, el sistema comendatario (del latín in commendam, que significa provisional) se aplicaba a las abadías y obispados vacantes para los que el Papa nombraba temporalmente a un obispo o abad que había sido privado de su sede por los invasores). Época moderna La abadía de Buzay fue reconstruida en 1755.
Fue durante el siglo XVIII cuando la abadía conoció un periodo de gran prosperidad, cuando se recurrió a un ingeniero formado en las marismas poitevinas para recuperar los pantanos. Fue en esta época cuando se excavó el canal de Buzay (entre 1720 y 1775), para facilitar la navegación entre el Loira y el lago de Grandlieu, por los señores locales: los Binet de Jasson.
Como el canal debía atravesar las tierras de la abadía de Buzay, el abad Lefèvre de Caumartin aceptó la creación de la Sociedad del Canal de Buzay (real decreto de 14 de febrero de 1713). La riqueza de la abadía procedía de los ingresos de sus granjas arrendatarias y de la producción de sal en la bahía de Bourgneuf. Período revolucionario El lugar dejó de mantenerse en la época de la Revolución. La abadía pasó a ser propiedad nacional y sus bienes se vendieron en subasta (hasta 1805).
El mobiliario litúrgico de la abadía de Buzay se dispersa: Las campanas se trasladan a la catedral de Chartres.
El altar mayor, de mármol italiano coloreado, fue esculpido en Roma hacia 1775. Se vendió en subasta en 1792 y se instaló en la iglesia de Saint-Louis de Paimbœuf.
El antiguo altar lateral estaba guardado desde finales del siglo XVIII en un cobertizo perteneciente a la diócesis. Unos entusiastas lo redescubrieron y lo eligieron para sustituir al bloque de piedra que sirvió de altar hasta que se incendió la basílica de Saint-Donatien y Saint-Rogatien de Nantes en junio de 2015 (consagración en diciembre de 2022).
El púlpito también data de 1755. Fue comprado en subasta en 1791 para la iglesia Saint-Pierre de Bouguenais.
La sillería fue a parar a la iglesia de Saint-Symphorien de Couëron. Estos asientos de madera con respaldo alto, situados a ambos lados del coro, estaban reservados a los miembros del clero. Los misericordios (respaldos de los asientos) de esta sillería están tallados con figuras.
El cáliz, actualmente propiedad de la iglesia Sainte-Anne de Vue, fue adquirido por un antiguo monje de la abadía de Buzay, que llegó a ser párroco de Vue.
En la capilla de Sainte-Anne de Tharon-Plage, en Saint-Michel-Chef-Chef, se encuentra un crucifijo. Se cree que es el crucifijo más antiguo del Pays de Retz, ya que data del siglo XIV. Durante las guerras de Vendée, el lugar fue ocupado por las tropas republicanas, que lo utilizaron como cuartel general. Los realistas les atacaron e incendiaron los edificios. El fuego destruyó toda la abadía. Hoy en día, lo único que queda de la abadía de Buzay es la torre cuadrada que pueden ver los paseantes. Se trata del antiguo campanario de 1755, hoy recuerdo de este lugar desaparecido. A tener en cuenta
El recinto privado no es accesible. Sin embargo, se ofrece una visita guiada durante las Jornadas Europeas del Patrimonio, el tercer fin de semana de septiembre.
Italiano
Storia dell'abbazia di Notre-Dame de Buzay
Partiamo dal Medioevo, quando fu fondata l'Abbazia di Buzay: La duchessa Ermengarde d'Anjou, madre di Conan III, duca di Bretagna dal 1112 al 1148, era molto pia.
Avendo saputo che San Bernardo di Chiaravalle stava cercando un luogo dove fondare un monastero, chiese al figlio di donare ai monaci dell'ordine di Cîteaux le sue terre paludose sull'isola di Buzay.
L'abbazia di Notre-Dame-de-Buzay fu fondata nel giugno 1135. La prima comunità di circa dieci monaci si stabilì in questa nuova abbazia. Tuttavia, nella sua visita successiva, qualche anno dopo, Bernardo di Chiaravalle si accorse che gli edifici del sito non erano nello stato in cui Conan III aveva promesso di restaurarli e che i suoi monaci vivevano in edifici malsani. Inoltre, il duca di Bretagna aveva persino ritirato alcuni dei diritti concessi alla nuova abbazia.
Ordinò ai suoi monaci di abbandonare il sito e di tornare a Clairvaux se il duca di Bretagna non avesse ottemperato. Conan, confuso, si affrettò a rimediare concedendo più di quanto avesse fatto la prima volta (seconda carta di fondazione redatta intorno al 1143). I prati erano fertili e i monaci si arricchirono rapidamente. Le concessioni iniziali furono confermate da duchi e re. Le proprietà aumentarono considerevolmente, sia grazie alle donazioni che alle acquisizioni effettuate dalla comunità religiosa. Di conseguenza, l'Abbazia di Buzay divenne l'abbazia più ricca della Bretagna e una delle dieci abbazie più ricche di Francia.
I monaci di Buzay possedevano molte terre nel Pays de Retz. Svolsero un ruolo importante nello sviluppo economico della regione.
Tuttavia, la guerra di successione bretone e la guerra dei Cento Anni danneggiarono il commercio dell'abbazia. L'abbazia dovette vendere appezzamenti di terreno ai signori. Si dice che sia stata danneggiata nel 1373. L'Abbazia di Buzay divenne un'abbazia commendataria nel 1474 (nei primi secoli della Chiesa, il sistema commendatario (dal latino in commendam, che significa provvisorio) si applicava alle abbazie e ai vescovati vacanti a cui il Papa nominava temporaneamente un vescovo o un abate che era stato privato della sua sede dagli invasori). Periodo moderno L'abbazia di Buzay fu ricostruita nel 1755.
Nel XVIII secolo l'abbazia conobbe un periodo di grande prosperità, quando un ingegnere formatosi nelle paludi padane fu chiamato a bonificare le paludi. È in questo periodo che viene scavato il canale di Buzay (tra il 1720 e il 1775), per facilitare la navigazione tra la Loira e il lago Grandlieu, da parte dei signori locali: i Binet de Jasson.
Poiché il canale doveva attraversare le terre dell'Abbazia di Buzay, l'abate Lefèvre de Caumartin acconsentì alla creazione della Société du Canal de Buzay (decreto reale del 14 febbraio 1713). La ricchezza dell'abbazia derivava dal reddito delle sue fattorie e dalla produzione di sale nella Baie de Bourgneuf. Periodo rivoluzionario Al momento della Rivoluzione, il sito non era più mantenuto. L'abbazia divenne proprietà nazionale e i suoi beni furono venduti all'asta (fino al 1805).
Gli arredi liturgici dell'Abbazia di Buzay furono dispersi: Le campane furono trasferite alla cattedrale di Chartres.
L'altare maggiore in marmo italiano colorato fu scolpito a Roma intorno al 1775. Fu venduto all'asta nel 1792 e installato nella chiesa di Saint-Louis de Paimb?uf.
L'antico altare laterale era conservato dalla fine del XVIII secolo in un capannone di proprietà della diocesi. Gli appassionati lo hanno riscoperto e scelto per sostituire il blocco di pietra che fungeva da altare fino all'incendio della Basilica di Saint-Donatien e Saint-Rogatien a Nantes nel giugno 2015 (consacrazione nel dicembre 2022).
Anche il pulpito risale al 1755. Fu acquistato all'asta nel 1791 per la chiesa di Saint-Pierre a Bouguenais.
Gli stalli finirono nella chiesa di Saint-Symphorien a Couëron. Questi sedili in legno con schienale alto, posti ai lati del coro, erano riservati ai membri del clero. I misericordi (schienali) di questi stalli sono intagliati con figure.
Il calice, oggi di proprietà della chiesa di Sainte-Anne de Vue, fu acquistato da un ex monaco dell'Abbazia di Buzay, che divenne parroco di Vue.
Un crocifisso si trova nella cappella di Sainte-Anne de Tharon-Plage a Saint-Michel-Chef-Chef. Si ritiene che sia il crocifisso più antico del Pays de Retz, risalente al XIV secolo. Durante le guerre di Vandea, il sito fu occupato dalle truppe repubblicane, che lo usarono come quartier generale. I realisti li attaccarono e incendiarono gli edifici. L'incendio distrusse l'intera abbazia. Oggi, tutto ciò che rimane dell'Abbazia di Buzay è la torre quadrata che può essere vista dagli escursionisti. Si tratta dell'antico campanile del 1755, che oggi ricorda questo luogo scomparso. Da sapere
Il sito privato non è accessibile. Tuttavia, è possibile effettuare una visita guidata durante le Giornate Europee del Patrimonio, il terzo fine settimana di settembre.