Description
Sur la route des vins d’Alsace, serti dans un écrin de vignes, Hunawihr est un village alsacien typique, classé parmi les « Plus Beaux Villages de France ». Hunawihr doit son nom à la sainte lavandière Huna qui, selon la légende, y aurait vécu au 12ème siècle avec son époux, le seigneur des francs Hunon. La légende raconte qu’au 12ème siècle, alors que les vignerons d’Hunawihr n’avaient pu faire de récolte, Ste Hune accomplit un miracle en faisant couler le vin à la fontaine qui porte encore aujourd’hui son nom. Surplombant le village, l’église St Jaques le Majeur du 15ème siècle, entourée d’un cimetière fortifié, a conservé un environnement intact qui met en valeur cet ensemble remarquable du paysage du patrimoine alsacien.
Cette église servait aussi de donjon, où les habitants pouvaient se réfugier en cas d'attaque. Ce village viticole est composé de maisons de vignerons à pignons sur rues aux petites cours étroites
qui pour la plupart, datent du 16ème au 18ème siècle. Les habitations de vignerons limitent l'ornementation aux colombages, aux encadrements de fenêtres et au portail. Les maisons de maître, quant à elles, généralement construites au 19ème siècle, présentent une décoration bien plus démonstrative. Les matériaux de construction restent cependant les mêmes par delà les époques : tuiles plates en écaille, crépi blanc ou coloré par un oxyde protégeant un torchis d'argile et de crin mêlé, bois de chêne, de hêtre ou de sapin, des poutres savamment disposées.
English
Hunawihr is a typical Alsatian village on the Alsace wine route, set in a setting of vineyards and classified as one of the "Most Beautiful Villages in France". Hunawihr owes its name to the saintly washerwoman Huna, who, according to legend, lived here in the 12th century with her husband, the Frankish lord Hunon. Legend has it that in the 12th century, when Hunawihr?s winegrowers were unable to produce a harvest, St. Huna performed a miracle by making the wine flow at the fountain that still bears her name today. Overlooking the village, the 15th-century church of St Jaques le Majeur, surrounded by a fortified cemetery, has preserved an intact environment that enhances this remarkable part of Alsace?s heritage landscape.
The church also served as a dungeon, where residents could take refuge in case of attack. This winegrowing village is made up of gabled winegrowers' houses with narrow courtyards
most of which date from the 16th to 18th centuries. Winegrowers' dwellings limit their ornamentation to half-timbering, window frames and gates. Mansion houses, on the other hand, were generally built in the 19th century and are far more demonstratively decorated. The building materials, however, remain the same across the ages: flat tiles, white or oxide-colored rendering protecting a cob of mixed clay and horsehair, oak, beech or fir wood, and cleverly arranged beams.
Deutsch
Hunawihr ist ein typisch elsässisches Dorf an der elsässischen Weinstraße, das inmitten von Weinbergen liegt und zu den "Schönsten Dörfern Frankreichs" zählt. Hunawihr verdankt seinen Namen der heiligen Waschfrau Huna, die der Legende nach mit ihrem Mann, dem Frankenherrn Hunon, im 12. Jahrhundert, als die Winzer von Hunawihr keine Ernte einbringen konnten, vollbrachte die Heilige Huna ein Wunder und ließ den Wein in den Brunnen fließen, der noch heute ihren Namen trägt. Die Kirche St Jaques le Majeur aus dem 15. Jahrhundert, die das Dorf überragt und von einem befestigten Friedhof umgeben ist, hat sich eine intakte Umgebung bewahrt, die dieses bemerkenswerte Ensemble der Landschaft des elsässischen Kulturerbes zur Geltung bringt.
Diese Kirche diente auch als Kerker, in den sich die Einwohner im Falle eines Angriffs flüchten konnten. Dieses Weindorf besteht aus giebelständigen Winzerhäusern an Straßen mit kleinen, engen Höfen
die größtenteils aus dem 16. bis 18. Jahrhundert stammen. Jahrhundert stammen. Die Winzerhäuser beschränken die Verzierungen auf Fachwerk, Fensterrahmen und das Portal. Die Herrenhäuser hingegen, die meist im 19. Jahrhundert erbaut wurden, weisen eine viel demonstrativere Dekoration auf. Die Baumaterialien bleiben jedoch über die Epochen hinweg dieselben: schuppenförmige Flachziegel, weißer oder oxidgefärbter Putz, der einen Lehm aus Lehm und Rosshaar schützt, Eichen-, Buchen- oder Tannenholz und geschickt angeordnete Balken.
Dutch
Hunawihr is een typisch Elzasser dorp dat op de Elzasser wijnroute ligt, omgeven door wijngaarden en opgenomen is in de lijst van "Mooiste dorpen van Frankrijk". Hunawihr dankt zijn naam aan de heilige wasvrouw Huna die hier volgens de legende in de 12e eeuw woonde met haar man, de Frankische heer Hunon. De legende vertelt dat in de 12e eeuw, toen de wijnboeren van Hunawihr geen oogst konden produceren, de heilige Huna een wonder verrichtte door de wijn te laten stromen uit de fontein die vandaag de dag nog steeds haar naam draagt. De 15e-eeuwse kerk St Jaques le Majeur, die uitkijkt over het dorp en omringd wordt door een versterkte begraafplaats, heeft haar ongerepte omgeving behouden en benadrukt dit opmerkelijke deel van het erfgoedlandschap van de Elzas.
Deze kerk werd ook gebruikt als donjon, waar de inwoners konden schuilen in geval van een aanval. Dit wijndorp bestaat uit wijnbouwershuizen met puntgevels die uitkijken op smalle binnenplaatsen
de meeste dateren uit de 16e tot 18e eeuw. De huizen van de wijnboeren zijn beperkt tot vakwerk, raamkozijnen en poorten. De herenhuizen daarentegen, meestal gebouwd in de 19e eeuw, zijn veel rijker versierd. De bouwmaterialen zijn echter door de eeuwen heen hetzelfde gebleven: platte kiezeltegels, wit of oxydekleurig pleisterwerk dat een kluit van gemengde klei en paardenhaar beschermt, eiken-, beuken- of sparrenhout en slim gerangschikte balken.
Español
En la ruta del vino de Alsacia, en un entorno de viñedos, Hunawihr es un típico pueblo alsaciano, catalogado como uno de los "Pueblos más bonitos de Francia". Hunawihr debe su nombre a la santa lavandera Huna que, según la leyenda, vivió aquí en el siglo XII con su marido, el señor franco Hunon. Cuenta la leyenda que en el siglo XII, cuando los viticultores de Hunawihr no conseguían producir una cosecha, Santa Huna obró un milagro haciendo brotar el vino de la fuente que aún hoy lleva su nombre. Con vistas al pueblo, la iglesia de San Jaques le Majeur, del siglo XV, rodeada de un cementerio fortificado, ha conservado su entorno intacto, poniendo de relieve esta parte notable del paisaje patrimonial de Alsacia.
Esta iglesia servía también de torre del homenaje, donde los habitantes podían refugiarse en caso de ataque. Este pueblo vinícola está formado por casas de viticultores con frontones que dan a patios estrechos
la mayoría de las cuales datan de los siglos XVI a XVIII. Las casas de los viticultores se limitan a entramados, marcos de ventanas y puertas. Las mansiones, en cambio, construidas generalmente en el siglo XIX, están mucho más decoradas. Sin embargo, los materiales de construcción siguen siendo los mismos a lo largo de los siglos: tejas planas de guijarros, revoco blanco o de color óxido que protege una mazorca de mezcla de arcilla y crin de caballo, madera de roble, haya o abeto y vigas hábilmente dispuestas.
Italiano
Sulla strada del vino dell'Alsazia, immerso in una cornice di vigneti, Hunawihr è un tipico villaggio alsaziano, annoverato tra i "Villaggi più belli di Francia". Hunawihr deve il suo nome alla santa lavandaia Huna che, secondo la leggenda, visse qui nel XII secolo con il marito, il signore franco Hunon. La leggenda narra che nel XII secolo, quando i viticoltori di Hunawihr non riuscivano a produrre un raccolto, Santa Huna compì un miracolo facendo sgorgare il vino dalla fontana che ancora oggi porta il suo nome. La chiesa di St Jaques le Majeur, risalente al XV secolo e circondata da un cimitero fortificato, domina il villaggio e ha conservato il suo ambiente incontaminato, mettendo in risalto questa parte notevole del patrimonio paesaggistico dell'Alsazia.
Questa chiesa era anche utilizzata come fortezza, dove gli abitanti potevano rifugiarsi in caso di attacco. Questo villaggio vinicolo è costituito da case di viticoltori con frontoni che si affacciano su stretti cortili
la maggior parte delle quali risale al XVI-XVIII secolo. Le case dei viticoltori si limitano a semilavorati, cornici di finestre e cancelli. I palazzi, invece, generalmente costruiti nel XIX secolo, sono molto più decorati. I materiali da costruzione, tuttavia, rimangono gli stessi in tutte le epoche: tegole piatte e ciottolose, intonaco bianco o color ossido che protegge un cocco di argilla mista a crine, legno di quercia, faggio o abete e travi sapientemente disposte.